Το φύλλο της εφημερίδας Σου το έστειλα. ΄Υστερ’ από λίγες μέρες πήρα την απάντησή Σου. Μου ζήτησες να μη τη δημοσιεύσω. Σεβάστηκα την ταπεινότητα, το χαρακτήρα και την καθόλου προσωπικότητα, που Σε διέκρινε σαν Άνθρωπο και σαν Ιεράρχη. Δεν τη δημοσίευσα.
Τώρα όμως, που Εσύ μας έφυγες, πρέπει να μάθει ο Κόσμος και πρώτος ο Λαός Κισσάμου και Σελίνου, που επίμονα, έντονα, και δικαιωματικά, παρακαλούσαν, ζητούσαν, απαιτούσαν, την επανατοποθέτησή Σου στη δική τους Μητρόπολη. Εκεί, που με το χριστιανικό ένθερμο ζήλο, τη συμπόνια προς την Κοινωνία, την εργατικότητα και την ταπεινοφροσύνη Σου, είχες δημιουργήσει τέτοιο έργο, που Σε τοποθετεί δίπλα στο Μεγάλο Βασίλειο και τους λοιπούς Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας, που, όπως κ Εσύ με τα είκοσι πέντε βιβλία και τα λοιπά έργα Σου, άφησαν οπίσω τους σημαντικό Εκκλησιολογικό, Δογματικό, και Κοινωνικό έργο…
(Παραθέτω κατάλογο των βιβλίων, που συνέγραψε κ εξέδωσε ο μακαριστός Ιεράρχης, όπως τον αναφέρει η «Βικιπαίδεια»:
1. Ο Διδάσκαλος της Θρησκείας. Αθήναι, 1949
2. Ο Ποιητής των ωραίων ψυχών. Αθήναι, 1950, 1964
3. Πορείες κι αλήθειες για τον αγαπημένο μου Χριστό. Αθήναι, 1954
4. Αθάνατα λόγια. Χανιά, 1954
5. Μια ιδιαίτερη αποστολή. Στην χριστιανή γυναίκα της εποχής μας. Χανιά, 1956
6. Θρησκεία και Ζωή. Χανιά, 1957
7. Γυναικείαι προσωπικότητες της Βίβλου. Χανιά, 1958
8. Προς ένα χριστιανικό γάμο. Χανιά, 1960
9. Η πολιτική ευθύνη του Χριστιανού. Καστέλλι, 1963
10. Από το Μοναστήρι της Χρυσοσκαλίτισσας. Το μήνυμα της Παναγίας στο σύγχρονο κόσμο. Καστέλλι, 1964
11. Το προσκύνημα του Γκιώνα. Καστέλλι, 1966
12. Το νόημα της ζωής. Καστέλλι, 1966
13. Ο Χριστός σημάδεψε τη Κρήτη. Αθήναι, 1969
14. Εκκλησία και σύγχρονος κόσμος. Αθήναι, 1971
15. Η αποστολή της Ελληνικής Ορθοδοξίας στο σύγχρονο κόσμο. Βόννη, (Γερμανία), 1973
16. Στρατευομένη Εκκλησία. Βόννη, 1975
17. Από εδώ πέρασαν οι Έλληνες. Βόννη, 1978
18. Συνεργασία και Αλληλεγγύη απόδημου και ντόπιου Ελληνισμού. Βόννη, 1979
19. Επανάσταση των συνειδήσεων. Αθήναι, 1984
20. Ομιλία στα αποκαλυπτήρια μνημείου του εθνομάρτυρα επισκόπου Κισάμου & Σελίνου Μελχισεδέκ Δεσποτάκη (1821). Κίσαμος, 1984
21. Η χειραφέτηση της γυναίκας στην Ελληνορθόδοξη παράδοση. Χανιά, 1986
22. Μαρτυρία Ειρήνης. Καστέλλι, 1987
23. Μηνύματα ευθύνης και αφύπνισης. Χανιά, 1988
24. Το Τάξιμό μου. Χανιά, 1990
25. Από τις Εορτές της Εκκλησίας μας. Χανιά 1999)
Μου έγραφες λοιπόν, τότε:
Αγαπητέ Μαρίνε,
Ευχαριστώ για την αποστολή των «Ρεθεμνιώτικων Νέων» με το άρθρο σου για την απόρριψή μου..
Διά την εκλογή μου το 1956 (στο Σπήλι) από τους 5 τότε Επισκόπους πήρα 4 ψήφους.
Το 1957 (Κισάμου) από τους 7 πήρα 6 ψήφους.
Το 1971 εξελέγη (διά Γερμανία) από την Πατριαρχική Σύνοδο παμψηφεί.
Και το 1980 (διά Κισάμου) από τους 7 (πήρα) μόνο 2… ύστερα από τόση προσφορά μου στην Εκκλησία Κρήτης και αλλαχού.
Αλλά το θέμα δεν είναι η ατομική μου αποδοκιμασία διότι είμαι ήδη 70 ετών και μπορώ να αποσυρθώ και να ησυχάσω.
Το θέμα είναι η περιφρόνηση του Λαού, που με εζήτησε και η ζημιά του Τόπου, που γίνεται με την απουσία μου.
Διότι Εκκλησιολογικά έγινε ένα μεγάλο λάθος αφού η γνώμη του ποιμνίου της Εκκλησίας παρηγκωνίσθη.
Η Εκκλησία δεν αποτελείται μόνο από ρασοφόρους, αλλά και το λαϊκό στοιχείο είναι μέσα στο Σώμα του Χριστού (Εκκλησία) και πρέπει να ερωτάται και να αναγνωρίζεται.
Αυτά προς ενημέρωσή σου και των φίλων (αλλά μην τα δημοσιεύσης).
Το θέμα βέβαια παραμένει ακόμη εκκρεμές, διότι οι Χριστιανοί Κισάμου Σελίνου που ενεπαίχθησαν δεν θέλουν τον ψηφισθέντα. Και μακάρι η δική μου αυτή δοκιμασία να ανοίξη τα μάτια των αρμοδίων.
16/7/1980 + ο Γερμανίας Ειρηναίος
Ύστερ’ από την επιμονή του Λαού η Ι. Σύνοδος εκτίμησε πως έπρεπε να σεβαστεί τη θέλησή Σου και την σφοδρή κι ανυποχώρητη επιθυμία του Λαού αυτού. Αναίρεσε την προηγούμενη και με νεότερη απόφασή Της Σε αποκατέστησε. Εντύπωση μας προκάλεσε τότε η επίμονη άρνηση του Ιεράρχη, που μόλις είχε εκλεγεί και τοποθετηθεί στην Κισσάμου και Σελίνου, ν’ αποδεχτεί να τοποθετηθεί σε άλλη Μητρόπολη. Είπα κ εξακολουθώ να πιστεύω πως δεν ήταν δική του η επιλογή της σκληρής αυτής αντιπαράθεσης…
Επανήλθες, λοιπόν, στις 26.1.1981 στην Ι.Μ. Κισσάμου και Σελίνου. Συνέχισες την ανεκτίμητη προσφορά Σου γι’ άλλα είκοσι τέσσερα χρόνια κ εφτά μήνες, ως τις 24.8.2005, κοντά στο Ποίμνιο που αγάπησες και Σ’ αγάπησε σαν Πατέρα, Αδελφό και πολύτιμο προστάτη και συμπαραστάτη στη χαρά και στη λύπη του. Τότε, σε ηλικία 94 χρόνων, 9 μηνών και 14 ημερών ακριβώς, υπέργηρος και με κλονισμένη την υγεία Σου, υπέβαλες παραίτηση για λόγους υγείας στην Ι.Ε.Σ. της Εκκλησίας της Κρήτης, που έγινε αποδεχτή. Τα υπόλοιπα 7 χρόνια, 8 μήνες κ 6 μέρες ζωής που Σου απέμεινε ησύχαζες στο σπίτι Σου στα Χανιά. Όμως δεν έπαψες να στηρίζεις με την προσευχή Σου, το λόγο Σου τον καλό, το Ποίμνιο Σου, την Κρήτη και το Λαό της, που πάντοτε είχες στο νου και στην καρδιά Σου. Ολόκληρο τον Ελληνισμό. Να συμπαραστέκεσαι κι ακόμη να επεμβαίνεις σ’ ό,τι έκρινες πως χρειαζόταν αλλαγή πορείας.
Γεννήθηκες στο Νεροχώρι Αποκορώνου, στις 10.11.1911, όπου πέρασες και τα παιδικάτα Σου. Εκεί απ’ όπου η Θεία Πρόνοια Σε οδήγησε να μαθητεύσεις στη Σχολή του Πατριαρχικού και Σταυροπηγιακού Μοναστηριού της Αγίας Τριάδας των Τσαγκαρόλων το 1927 ως το 1931, όπου η ψυχή Σου έβρισκε την ανάπαυσή της. Εκεί, όπου περιβλήθηκες το Μοναχικό και μοναδικό Σχήμα. Απ’ όπου έφυγες στην Αθήνα στα 1932 κι όπου επανήλθες στα 1937, αφού αποφοίτησες και μ’ επιτυχία τελείωσες τις σπουδές Σου στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Δίδαξες ως θεολόγος Καθηγητής σε Σκολειά της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Χανίων από το 1938 ως το 1945. Εκεί, όπου χειροτονήθηκες στον πρώτο βαθμό της Ιεροσύνης – Διάκος - στα 1946, από τον αγαθό Επίσκοπο Κυδωνίας κι Αποκορώνου κηρό Αγαθάγγελο Ξηρουχάκη κ ύστερ’ από λίγο και στο δεύτερο βαθμό, του ιερέα (Ιερομονάχου). Σου απονεμήθηκε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη και Σου ανατέθηκε η Υποδιεύθυνση της Σχολής, από την οποία προήλθες. Από εκεί αναχώρησες για τη Γαλλία στα 1950. Μετεκπαιδεύτηκες στη Θεολογία και Κοινωνιολογία στα Πανεπιστήμια της Λίλ και των Παρισίων κι από τη Γαλλία επανήλθες στο Μοναστήρι Σου επιμορφωμένος Ορθόδοξος, αλλά όχι παραμορφωμένος διαφωτιστής Προτεστάντης ή Καθολικός. Κι από εκεί έφυγες στα 1957, αφού εκλέχτηκες Από την Ι.Σ. της Εκκλησίας της Κρήτης και χειροτονήθηκες Επίσκοπος Κισσάμου και Σελίνου. Κι από το 1962, που ο τίτλος του Μητροπολίτη απονεμήθηκε στους ως τότε Επισκόπους Κρήτης, μετονομάστηκες σε Μητροπολίτη.
Εκεί λοιπόν, στο Νεροχώρι του Δήμου Φρε του Αποκόρωνα, στη γενέτειρά Σου, οργανώθηκε στα 1985 εκδήλωση των συγχωριανών και φίλων Σου. Το Νεροχώρι θέλησε ν’ αποδώσει τιμή στον «Τετιμημένο». Τιμή στη μεγάλη τιμή που τις έδιδε η Προσωπικότητα και το μεγαλόπνοο έργο Σου. Ένα κομμάτι Αντίδωρο στην Αρτοκλασία της ζωής Σου. Τότε, είπες μέσα στ’ άλλα όμορφα και σημαντικά της ομιλίας Σου, και πως:
«Οι άνθρωποι και οι λαοί δεν ζούνε μόνο με άρτους και θεάματα. Οι άνθρωποι και οι λαοί δεν χρειάζονται μόνο παροχές, χρειάζονται και αρχές. Αρχές ηθικής και ανθρωπιάς. Οι παροχές, οι οποιεσδήποτε παροχές, χωρίς αρχές διαφθείρουν και εξευτελίζουν ανθρώπους και λαούς. Και είναι θλιβερό να βλέπει κανείς πως ο απολογισμός των κυβερνητικών έργων και στην πατρίδα μας γίνεται σχεδόν πάντοτε με οικονομικά μεγέθη. Η επιτυχία ή αποτυχία των κυβερνητικών προγραμματισμών μετριέται μόνον από τα ποσά και τα κοντύλια που πέφτουν εδώ κι εκεί. Ζούμε, το γνωρίζω κι εγώ, στην εποχή της κατανάλωσης. Αλλά η κατανάλωση αυτή έχει οδηγήσει την ανθρωπότητα σε μια πρωτάκουστη κρίση. Ποιος, λοιπόν, θα «τολμήσει» να πάει αντίθετα στο ρεύμα που παρασύρει και πνίγει; Ξένο γνωμικό (Πολωνικό) λέει: «Όποιος θέλει να πάει στην πηγή του ποταμού πρέπει να κολυμπάει αντίθετα στο ρεύμα του». Ποιος θα τολμήσει να πει λόγο αντίστασης στη λαθεμένη πορεία μας; Ποιος θα εμπνεύσει και στην πολιτική ζωή του τόπου μας κάποιο ζωοποιό και ανορθωτικό πνεύμα, ώστε κυβερνώντες και λαός να μη γίνονται θύματα σύγχυσης και της φθοράς που δέρνει την εποχή μας; Ποιος θα προγραμματίσει το Σαββατοκύριακο της Βουλής των Ελλήνων πάνω σε αυτές τις σκέψεις; Η Εκκλησία; Η Πολιτεία; Τα Κόμματα; Ο Λαός; Ποιος θα τολμήσει;»
Λόγια προφητικά. Τότε που ο …Ελληνισμός απαιτούσε «Τσοβόλα, δώστα όλα»!! Έτσι, για να συγκαλυφτούν οι «Λοβιτούρες». Κι ο Τσοβόλας, υποτίθεται, τά ‘δωσε όλα! Γι’ αυτό φτάσαμε στο «μαζί τα φάγαμε», που τόλμησ’ ένας από τους δράκους, που φύλασσαν τα συμφέροντα και τις εντολές της Πεντάμορφης Λέσχης των Bilderberg, να πετάξει στα μούτρα του Λαού…
Τότε που η πολιτική έβαζε παρωπίδες στον Κόσμο και του σκοτείνιαζε, του περιόριζε τ’ οπτικό του πεδίο στο περιεχόμενο του ταμείου, Εσύ έβλεπες πως ο Κόσμος ακολουθούσε το ρεύμα του ποταμού, που, αργά ή γρήγορα, θα τον άδειαζε σε φουρτουνιασμένη θάλασσα γεμάτη πεινασμένους καρχαρίες. Υπόδειξες, με τον τρόπο Σου, πως έπρεπε από τότε να κολυμπήσομε κόντρα στο ρεύμα του ποταμού, για να μη μας αδειάσει στην επικίνδυνη θάλασσα. Κ έθεσες καυτά τα ερωτήματα: «Ποιος θα τολμήσει να πει λόγο αντίστασης στη λαθεμένη πορεία μας; Ποιος θα εμπνεύσει και στην πολιτική ζωή του τόπου μας κάποιο ζωοποιό και ανορθωτικό πνεύμα, ώστε κυβερνώντες και λαός να μη γίνονται θύματα σύγχυσης και της φθοράς που δέρνει την εποχή μας;» Δυστυχώς οι λίγοι, που αποτόλμησαν να πάνε κόντρα στο ρεύμα του ποταμού, αυτό τους καταχτύπησε στις όχθες. Δεν τους επέτρεψε να φτάσουν στις πηγές. Δεν ήθελε να δουν και να μάθουν οι άνθρωποι τις μυστικές αυτές πηγές του θολού ποταμού. Εκεί στις όχθες, άλλους ξέσχισαν τα βάτα. Άλλους έκοψαν τα καλάμια. Άλλοι χτύπησαν τα κεφάλια τους στους κορμούς των πλατάνων ή πλακώθηκαν από τις μεγάλες πέτρες, τα ξύλα, τα ψοφίμια κι ό,τι άλλο παράσερνε ο ορμητικός ποταμός. Όσοι δεν εγκατέλειψαν την προσπάθεια ή δεν πνίγηκαν στα θολά νερά, έφτασαν κάπου κοντά στις πηγές, αλλά τις ίδιες τις πηγές δεν τις είδαμε. Εντόπισαν περίπου τα σημεία που βρίσκονται, από την παρουσία των «εκείσ’ εμφωλευόντων», αλλά δεν «συνέτριψαν κεφαλάς δρακόντων». Είδαν αρκετούς από τους δράκους και τις νεράιδες, που φυλάσσουν τις πηγές. Κάποιους κάποιοι τόλμησαν και κατάγγειλαν. Κάποιοι τολμήσαμε κ εκφέραμε γραπτό και προφορικό λόγο αντίστασης. Όμως ο Λαός είχε κ εξακολουθεί να έχει ανοιχτά την τηλεόραση και το ραδιόφωνο, που παίζουν εκκωφαντική μουσική σε τόσο πολύ ψηλούς τόνους, που δεν επιτρέπει ν’ ακουστεί η αντίθετη φωνή. Κ έτσι εξουδετερώνεται. Δε φτάνει στ’ αφτιά του Λαού. Κι ο γραφτός αντίθετος λόγος πνίγεται από τον καταιγισμό των προσφορών του Τύπου, που σκόπιμα κυκλοφορεί σε αφάνταστα χαμηλές τιμές επιδοτούμενος, ακριβώς για να πέσει στ’ αζήτητα η όποια έντιμη και θαλασσοβρεγμένη αντίθετη φωνή…
Ειρηναίε, κατά Κόσμο Μιχαήλ Γαλανάκη, δικαιούσαι να πεις μπροστά στον Κύριό μας: «Τον δρόμο τετέλεκα. Την πίστην τετήρηκα. Δι’ ό εναπόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος»!..
ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ, ΕΙΡΗΝΑΙΕ!! ΑΘΑΝΑΤΟΣ!!
