Ως επίμετρο της ανάλυσης του θλιβερού για μένα και για το κύρος των Αποφάσεων του Ελ. Συνεδρίου Καταλογισμού προσθέτω δύο ακόμη παρατηρήσεις:

α. Στην αίτησή μου προς την Ολομέλεια του Ελ. Συνεδρίου με την οποία ζητούσα την ακύρωση της καταλογιστικής Απόφασης του IV τμήματος, επικαλέστηκα ισχύοντες νόμους μεταξύ των οποίων και το άρθρο 29, παρ. 8 του Ν 3448/2006, το οποίο ορίζει ότι: «Η αληθής έννοια της παρ. 1 του άρθρου 26 του ν. 3274/2004 (ΦΕΚ 195 Α’) είναι ότι θεωρούνται νόμιμες οι δαπάνες που πληρώθηκαν μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 2003 από Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις, Δήμους και Κοινότητες, ν.π.δ.δ. αυτών, καθώς και συνδέσμους πρωτοβάθμιων Ο.Τ.Α. σε βάρος των προϋπολογισμών τους, εφ’ όσον: α) το είδος της δαπάνης προβλέπεται από τις οικείες διατάξεις ή συνάδει με τις αρμοδιότητες και την εν γένει κοινωνική αποστολή των παραπάνω φορέων, όπως απορρέουν από την κείμενη νομοθεσία, ανεξάρτητα από οποιαδήποτε πλημμέλεια ή παράλειψη κατά τη σχετική διαδικασία, από την οποία και δημιουργήθηκε για τους παραπάνω φορείς υποχρέωση εξόφλησης της οικείας δαπάνης, β) έχουν εγκριθεί και βεβαιωθεί από τα αρμόδια όργανα, γ) αποδεικνύεται με κάθε πρόσφορο μέσο ότι ο σκοπός για τον οποίο διενεργήθηκαν έχει εκπληρωθεί και δ) δεν έχουν ακυρωθεί σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία». Είναι ακριβώς η περίπτωση του Δήμου Ρεθύμνης για τις παροχές σε είδος προς υπαλλήλους, οι οποίες μου καταλογίστηκαν, οι οποίες άλλωστε ησαν εξ αρχής νόμιμες.

Ιδού τώρα η κρίση της Ολομέλειας για το θέμα αυτό: «δεν έχει νομιμοποιηθεί η ανωτέρω δαπάνη χορηγήσεως στους υπαλλήλους του Δήμου επιδόματος σε χρήμα αντί της υπό του νόμου προβλεπόμενης χρήσεως ειδών ατομικής προστασίας, γιατί ο νόμος δεν προβλέπει τέτοιο επίδομα σε χρήμα».

Το σημείο αυτό είναι άκρως αποκαλυπτικό του πνεύματος αδιαφορίας για τους κανόνες Δικαίου με το οποίο αντιμετωπίστηκε το θέμα μου από το Ελ. Συνέδριο: Δεν ανέφερε λέξη για την ουσία του θέματος, και τι να έλεγε που είναι αυταπόδεικτη η υποχρέωσή του να υπαγάγει τη δαπάνη των παροχών σε είδος στον νόμο αυτό και να ακυρώσει τον Καταλογισμό της, ούτε αμφισβήτησε, φυσικά, την εγκυρότητα του νόμου, αλλά απλά και βολικά επικαλέστηκε τη διαστρέβλωση των δεδομένων της δαπάνης που είχε κάνει ο οικονομικός ελεγκτής. Συγκεκριμένα, επέμεινε στην ψευδή και πλήρως αναιρεθείσα άποψη ότι οι δοθείσες παροχές σε είδος δόθηκαν δήθεν σε χρήμα γκρεμίζοντας έτσι στον Καιάδα της ανυπαρξίας τα εξής υπαρκτά γεγονότα:

Ότι στο από 15-10-2010 Υπόμνημά μου προς Ελ. Συνέδριο είχα επισυνάψει τόσο τα φωτοαντίγραφα από τα χρηματικά εντάλματα, με τα οποία είχαν πληρωθεί σε καταστήματα της πόλης τα είδη ατομικής προστασίας των δημοτικών υπαλλήλων, όσο και το υπ’ αρ. 16493/30-9-2008 έγγραφο του Δήμου, στο οποίο εκτίθεται αναλυτικά η πάγια διαδικασία που ακολουθούσε ο Δήμος για την προμήθειά τους, σύμφωνα με το ισχύον θεσμικό πλαίσιο, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως.

Ότι στα πρωτότυπα χρηματικά εντάλματα που βρίσκονται στο αρχείο του Δήμου είναι συνημμένα τα τιμολόγια των καταστημάτων, επαναλαμβάνω 148 τιμολόγια από 65 καταστήματα, και όλα τα σχετικά παραστατικά στοιχεία από την αγορά των ειδών προστασίας των υπαλλήλων, αυτά που ο οικονομικός ελεγκτής έθαψε επιμελώς, ώστε να περάσει η ανυπόστατη κατηγορία του εναντίον μου, γεγονός που είχε επισημανθεί δεόντως αλλά ματαίως προς το Ελ. Συνέδριο.

Είναι προφανές ότι η «κρίση» αυτή του Ελ. Συνεδρίου έχει τόση σχέση με το Δίκαιο, όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο, κατά τη γνωστή ρήση.

Εδώ τώρα εγείρεται ένα ακόμη καίριο ερώτημα: Αφού το Ελ. Συνέδριο κρίνει «με τα εις χείρας του στοιχεία» και δεν ζητά διευκρινίσεις και αφού τα εις χείρας του στοιχεία παρουσίαζαν αγεφύρωτη αντίφαση (ο Καταλογισμός των 17 λέξεων έδειχνε «μαύρο» και η δική μου αντίκρουση των 5+1 ογκωδών φακέλων με επίσημα εντάλματα και έγγραφα έδειχνε «άσπρο») με ποιο νομικό, ηθικό και λογικό έρεισμα πέταξε στα σκουπίδια τα αποδεικτικά στοιχεία της αλήθειας και αποδέχτηκε τις διαστρεβλώσεις και τις άλλες αυθαιρεσίες καταλογίζοντάς μου όχι μόνο νόμιμες και νομίμως εγκεκριμένες δαπάνες, αλλά ακόμη και (16.347.729 + 17.700.000 =) 34.047.729 δρχ που ουδέποτε δαπάνησε ο Δήμος;

Γιατί δεν παρέπεμψε και αυτό το κεφάλαιο του Καταλογισμού, όπως παρέπεμψε άλλα κεφάλαια του ίδιου Καταλογισμού, σε άλλο αρμόδιο όργανο,  π.χ. στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, το οποίο έχει και τη νομική αρμοδιότητα και την πραγματική δυνατότητα να ελέγξει το σύνολο των στοιχείων του Δήμου και να διακριβώσει ποιος λέει την αλήθεια και ποιος ψεύδεται; Γιατί, δηλαδή, δεν εφάρμοσε το άρθρο 28, παρ. 1-2 του νόμου 2470/1997, το οποίο εξακολουθεί να ισχύει και μετά την έκδοση του νόμου 3205/2003, η δε εφαρμογή του ορίζεται από την εξειδικευμένη απόφαση του Υφ. Οικονομικών 2081241/11652/0022/17-11-1997; Ας φανταστεί καθένας την απάντηση που νομίζει.

β. Στην υπ’ αρ. 2860/2012 απόφαση του IV τμήματος του Ελ. Συνεδρίου, με την οποία απορρίφθηκε η αίτησή μου για ανακοπή της Ταμειακής Βεβαίωσης του Δήμου, αναφέρεται: «Με τους προμνησθέντας λόγους της ανακοπής αναδεικνύονται νομικές και ουσιαστικές πλημμέλειες της καταλογιστικής απόφασης που συνιστά τον νόμιμο τίτλο της επιχειρούμενης εκτέλεσης, επί της οποίας όμως έκρινε ήδη η Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου με τη 1721/2009 απόφασή της. Συνεπώς απαραδέκτως προβάλλονται στην παρούσα δίκη». Αυτό σε μη νομική γλώσσα σημαίνει: «Έχεις δίκιο, κακομοίρη μου, και νομικά και ουσιαστικά, ότι δεν πρέπει να πληρώσεις χρήματα που δεν χρωστάς, αλλά η Ολομέλεια θέλει να μην έχεις δίκιο και να πληρώσεις».

Εγώ τώρα και μαζί μου κάθε σοβαρός και νομοταγής πολίτης, μετά απ’ όλα αυτά, τι πρέπει να καταλογίσω στο ανεξέλεγκτο Ελεγκτικό Συνέδριο; Τι δικαιούμαι και εγώ ο παθών και κάθε ανασφαλής πολίτης να πω; Ότι πρόκειται περί Ανωτάτου Δικαστηρίου που απονέμει Δικαιοσύνη σε ένα σύγχρονο και πολιτισμένο κράτος ή περί Οργάνου, που, τουλάχιστον σε κάποιες περιπτώσεις, κάνει αξιοκατάκριτη χρήση της ισχύος του σε μια φθαρμενη και παραπαίουσα επικράτεια;

Λυπούμαι που εκφράζομαι με ασυνήθιστη για μένα ένταση, αλλά η αδικία με συγκλονίζει, όταν το δικαστήριο που έχει οριστεί με συνταγματική διάταξη να ελέγχει την ορθή εφαρμογή των νόμων δεν ανέδειξε τον Νόμο, αλλά την ανομία και ήδη αισθάνομαι να διατρέχουν την πλάτη μου παγερά ρίγη. Πού θα βρω και εγώ και ο κάθε πολίτης το δίκιο μου, όταν η ασπίδα προστασίας μου έναντι πάσης αυθαιρεσίας, ο Νόμος, μετατρέπεται σε μέσον εξόντωσής μου; Σε ποιο κράτος μέλος της Ε.Ε. θα συνέβαινε τόσο κραυγαλέα αδικία και δεν θα ξεσηκωνόταν δημόσιος σάλος και δεν θα καταλογιζόταν βαρύτατες και αναπόσειστες ευθύνες στους δράστες αυτής της κατάφωρης παρανομίας; Μόνο στη φθαρμένη και παραπαίουσα Ελλάδα, που πιστεύει αφελώς ότι είναι δυνατόν να ορθοποδίσει με κύρια στοιχεία τη δυσλειτουργία των θεσμών και τη γενικότερη αποσύνθεση, μόνο εδώ μπορούν να συμβαίνουν τέτοιες απροκάλυπτες προσβολές της ίδιας της Δικαιοσύνης και της προσωπικότητας του ανθρώπου. Θα ήθελα πολύ να σεβαστώ το Ελ. Συνέδριο, αλλά πώς να το σεβαστώ, όταν το ίδιο δεν σέβεται το κύρος του και την αποστολή του;

Τα ανωτέρω δεδομένα, την ακρίβεια των οποίων μπορεί να ελέγξει πας βουλόμενος, αρκούν για να σχηματίσει ο αναγνώστης ορθή άποψη για την απίστευτη αδικία που έγινε εις βάρος μου από το ανεξέλεγκτο Ελ. Συνέδριο, που δημιουργεί αίσθημα πλήρους ανασφάλειας σε όλους τους πολίτες και ιδιαίτερα στους σοβαρούς και φιλόνομους λειτουργούς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Στο επόμενο Σημείωμα θα σχολιάσουμε την καταδικαστική Απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Χανίων.

Δημήτρης Αρχοντάκης