του Δημ. Ζ. Αρχοντάκη

τ. Δημάρχου Ρεθύμνης

ΣΗΜΕΙΩΜΑ Β’

Αλλά δεν είναι μόνο οι αναφερθείσες στο προηγούμενο Σημείωμα έξι αυθαιρεσίες-διαστρεβλώσεις της πραγματικότητας εκ μέρους του εις βάρος μου Καταλογισμού, που αποδέχθηκε και υιοθέτησε το ανεξέλεγκτο Ελ. Συνέδριο επικυρώνοντάς τον, υπάρχουν και πολλές σοβαρές νομικές πλημμέλειες, δύο από τις οποίες είναι επίσης καίριας βαρύτητας και κάθε μια είναι επαρκής λόγος ακύρωσης του Καταλογισμού:

Η πρώτη είναι η παντελής έλλειψη πάσης αιτιολόγησής του. Ούτε καν επιχειρείται εκ μέρους του οικονομικού ελεγκτή να τον αιτιολογήσει, άλλωστε πώς να χωρέσει αιτιολόγηση 80.031.724 δρχ σε 17 λέξεις: «Από το έτος 1995 έως 2000 μόνιμοι διοικητικοί υπάλληλοι του Δήμου Ρεθύμνου έλαβαν τα πιο κάτω ποσά»; Και είδαμε προηγουμένως την αυθαιρεσία του Καταλογισμού: Οι αριθμοί είναι ψευδείς, η ομαδοποίηση των υπαλλήλων αναληθής, το είδος των παροχών πλαστό και η νομική βάση ανύπαρκτη. Πώς να αιτιολογήσει τα αναιτιολόγητα; Ακολούθησε τη γνωστή προπαγανδιστική αρχή: «Πες το ψέμα γυμνό. Είναι πιο πειστικό παρά αν συνοδεύεται από μια λειψή αιτιολόγηση».

Όμως, το πλέγμα των νομικών κανόνων που ορίζει τα των διαχειριστικών ελέγχων και τα της λειτουργίας του Ελ. Συνεδρίου απαιτεί να συμπεριλαμβάνει ο Καταλογισμός οπωσδήποτε πλήρη αιτιολόγησή του. Πέρα από το γεγονός ότι η καταλογιστική Απόφαση είναι «από τη φύση της δυσμενής για τον διοικούμενο», που από μόνο του καθιστά αναγκαστική την αιτιολόγηση, σωρεία συγκεκριμένων νομικών ορισμών και τεράστια νομολογία επιβάλλουν την αιτιολογία ως συστατικό στοιχείο πάσης καταλογιστικής Απόφασης με τον όρο της ακυρότητας.

Η δεύτερη σοβαρότατη νομική πλημμέλεια των Αποφάσεων του Ελ. Συνεδρίου έγκειται στο γεγονός ότι αγνόησε παντελώς ότι δεν υπάρχει «δόλος ή βαρειά αμέλειά» μου που είναι απόλυτα αναγκαία προϋπόθεση παντός Καταλογισμού, αφού πρέπει να περιλαμβάνει «τα συγκριμένα περιστατικά, από τα οποία να προκύπτουν με επίσημα έγγραφα ή άλλα στοιχεία τυχόν υπάρχων δόλος ή βαρειά αμέλεια» (βλ. και Δ.κ.Κ.Κ., Π.Δ. 410/1995, αρ. 114, παρ. 4 «Σε βάρος Δημάρχου ως διατάκτη πληρωμών επιτρέπεται καταλογισμός μόνο για δόλο ή βαρειά αμέλεια», αρ. 183, παρ. 1Α, επίσης Ν. 2470/21-3-1997, αρ. 2 κλπ). Αποδείχτηκε σε κανένα σημείο του Καταλογισμού «με επίσημα έγγραφα ή άλλα στοιχεία» η ύπαρξη δόλου ή βαρειάς αμέλειας εκ μέρους μου; Και πώς θα μπορούσε να έχει υπεισέλθει δόλος ή βαρειά αμέλεια, αφού όλες οι δαπάνες έχουν πλήρες νομικό έρεισμα;

Οι ανωτέρω έξι ανεπίτρεπτες διαστρεβλώσεις της πραγματικότητας και οι δύο απαράδεκτες νομικές πλημμέλειες των Αποφάσεων του Ελ. Συνεδρίου πλήττουν καίρια το κύρος τους και αποδεικνύουν ότι τα κριτήρια του Νόμου και του Δικαίου αγνοήθηκαν πλήρως στην περίπτωσή μου.

γ. Οι επιχορηγήσεις της Νομαρχίας       (17.700.000 δρχ ή 51.944 ευρώ)

Το ποσόν που καταλογίστηκε εις βάρος μου ήταν αρχικά 30.150.000 δρχ., όσο ήθελε ο Καταλογισμός, αλλά στη συνέχεια περιορίστηκε από το IV Τμήμα του Ελεγκτικού Συνεδρίου σε 17.700.000 δρχ. με την υπ’ αρ. 2072/2005 Απόφασή του την οποία επικύρωσε η υπ’ αρ.1721/2009 Απόφαση της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Όμως, τόσο ο αρχικός όσο και ο μερικός Καταλογισμός καθώς και η επικυρωτική Απόφαση της Ολομέλειας του Ε.Σ. είναι πράξεις νομικά αστήρικτες για τους κάτωθι λόγους:

1. Το συνολικό ποσόν το οποίο εκταμιεύτηκε από τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ρεθύμνου προς τον Δήμο και στη συνέχεια μεταβιβάστηκε από τον Δήμο προς κοινωνικούς και πολιτιστικούς φορείς της πόλης, που είχε υποδείξει, δεν ήταν ούτε 30.150.000 ούτε 17.700.000 δρχ αλλά 15.700.000 δρχ., γιατί, όπως προέκυψε από μεταγενέστερο ενδελεχή έλεγχο των σχετικών χρηματικών ενταλμάτων και λοιπών στοιχείων του Δήμου, ποσόν 2.000.000 δρχ αναγγέλθηκε μεν από την Νομ. Αυτοδιοίκηση στον Δήμο, αλλά δεν εκταμιεύθηκε και φυσικά δεν μεταβιβάστηκε ποτέ, όπως προκύπτει από το υπ’ αρ. Πρωτ. 15779/18-9-2008 έγγραφο του Δήμου.

2)Η ίδια η υπ’ αρ. 2072/2005 Απόφαση του IV Τμήματος δέχεται, ορθώς, ότι ο Δήμος δεν διέθεσε από δικούς του πόρους ούτε ένα εκατοστό της δραχμής ή του ευρώ, αλλά τις επιχορηγήσεις που στάλθηκαν από τη Νομαρχία στον Δήμο «απέδωσε σε διάφορους φορείς υποδεικνυόμενους από τη Ν.Α. …αναλαμβάνοντας τον ρόλο μεσολαβητή»… Σύμφωνα, λοιπόν, με όσα δέχτηκε το IV Τμήμα, που είναι και η πραγματικότητα, η μεσολάβηση του Δήμου μεταξύ Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης και φορέων της πόλης δεν δημιούργησε κανένα έλλειμμα στα οικονομικά του Δήμου, επομένως δεν υφίσταται καμιά θετική ζημία, την οποία θα αναπλήρωνε ο Καταλογισμός του σχετικού ποσού και μάλιστα διογκωμένου κατά 2.000.000 δρχ, και κατά ταύτα το IV Τμήμα καταλογίζοντάς μου το ποσόν αντιφάσκει προς εαυτό.

Εδώ τώρα ανακύπτει άλλο ερώτημα: Όταν το προϊστάμενο Υπουργείο Εσωτερικών και άλλα, ίσως όλα, ακολουθούν αυτή την παράτυπη διαδικασία επιχορήγησης δημόσιων φορέων με πλασματικούς κωδικούς δια μέσου των οικείων Δήμων, πώς να μην την ακολουθήσουν και οι Νομαρχίες και οι Δήμοι; Και γιατί δεν διώχθηκε ποτέ κανείς Υπουργός ή Νομάρχης για ηθική αυτουργία στην παρατυπία; Και γιατί απ’ όλους τους Δημάρχους της Ελλάδας καλούμαι να πληρώσω μόνο εγώ ανύπαρκτη ζημιά του Δήμου με ανύπαρκτη νομική αιτιολογία;  Από τις χιλιάδες παρόμοιων μεταβιβάσεων επιχορηγήσεων μέσω των Δήμων σ’ όλη την ελληνική επικράτεια, μόνο αυτή η συγκεκριμένη είναι παράνομη και πρέπει να πληρωθεί από μένα; Έλεος, πού ζούμε;