Του Μαρίνου Σπυρ. Γαλανάκη
Γράφει ο Αρκάδιος Πηγαίος
Δεν ξέρω αν ο ίδιος διάλεξε τ’ όνομα τούτο ή αν του δόθηκε άθελά του. Όμως σπάνια βρίσκεις στο πρόσωπο του ανθρώπου την απεικόνιση της κυριολεξίας του ονόματός του, όπως συμβαίνει να υπάρχει στον Άγιο Κισσάμου και Σελίνου. Ο Ειρηναίος είναι πραγματικά ο άνθρωπος της Ειρήνης, που εργάζεται για την ειρήνη, που εργάζεται έργα ειρηνικά. Ενσάρκωση της Ειρήνης. Και «Μακάριοι οι ειρηνοποιοί ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται».
Λέγεται: «Κατά τ’ όνομα κ η πολιτεία». Όπως λέγεται και: «Είν’ όνομα και πράμα»! Βέβαια το πρώτο το συνηθίζομε σε περιπτώσεις περιφρόνησης και το δεύτερο δεν ταιριάζει να ειποθεί για πρόσωπο. Όμως ο Λαός όταν ομιλεί κι αδυνατεί να εκφράσει και να ολοκληρώσει ό,τι νιώθει μέσα του με λόγια, θα το εξωτερικεύσει ακόμη και μ’ άκομψη φράση και με μια σκέτη χειρονομία.
Κι ο Λαός στην περίπτωση του Ειρηναίου αδυνατεί να δώσει ένα τέλειο χαραχτηρισμό για τον ΄Ανθρωπο, τον Ιεράρχη και το έργο του. Ας του συχωρεθεί λοιπόν η άκομψη φράση, μια κ η αδυναμία του λόγου την προκαλεί για να επενδύσει τη δύναμη τη ψυχική, την αγάπη τη χριστιανική, το θαυμασμό το μεγάλο που νιώθει για τον Ειρηναίο και το έργο του.
Είναι πραγματικά ο Επίσκοπος του Λαού – του Ποιμνίου ο καλός Ποιμήν- ο Ειρηναίος. Απλός στους τρόπους. Προσηνής. Αθόρυβος στην ιερουργία του, με κείνα τα τριμένα άμφια, εντυπωσιάζει και πείθει και θέλγει και θαυμάζεται και γίνεται αποδεχτός σα γνήσιος εκπρόσωπος του Κυρίου του, «όστις ποιμανή τον Λαό Μου». Είναι ο διάπυρος προς Θεόν ευχέτης». Από το Λαό, για το Λαό.
«Υπέρ του περιεστώτος Λαού του απεκδεχομένου το παρά Σου μέγα και πλούσιον έλεος» ανάλωσε την δεκαπενταετία της Αρχιερατείας του στη Μητρόπολη Κισσάμου και Σελίνου.
Τεράστιο το Κοινωνικό κ Εκπολιτιστικό έργο που δημιούργησε! –Δε χρειάζεται αναφορά σ’ αυτό. Είναι γνωστό στους αναγνώστες μας, αλλά και σε πλήθος άλλων Χριστιανών και μη.- Στο παρελθόν μας δόθηκε ο καρός κ η αιτία κ η αφορμή ν’ αναφερθούμε σ’ αυτό, έστω ακροθιγώς.
Όπως μας δόθηκεν η ευκαιρία και την εξέλιξή του να παρακολουθήσομε και το μεγαλείο του να θαυμάσομε, παράλληλα μ’ άλλα εκκλησιαστικά πράγματα.
Η Α. Θ. Παναγιότης, ο Προκαθήμενος της Ορθοδοξίας, εκτίμησε σωστά κι αλάθητα τον Ιεράρχη και το έργο του και να τώρα που τον αποστερεί από το Ιερατείο και το Λαό της Κρήτης προκειμένου να επανδρώσει επάξια κι αντάξια του εκλειπόντος τη Μητρόπολη της Γερμανίας.
Συγχαίρομε τον Ειρηναίο. Νέοι ορίζοντες ανοίγονται μπροστά του.
Πέραν από το Πνευματικό, Κοινωνικό κ Εκπολιτιστικό έργο, έχει τώρα μπροστά του και το Εθνικό. Έλληνας Αρχιερέας στη Γερμανία! Σε τόπο, όπου βρίσκεται ένα σοβαρό ποσοστό Ελληνικού εργατικού δυναμικού. Μεγάλος αριθμός δραστήριων Ελλήνων, ζωντανών ανθρώπων, που δεν πρέπει – όχι δεν πρέπει - να τους αφομοιώσει το ντόπιο στοιχείο. Που πρέπει να ξαναγυρίσουν οπίσω υγιείς σωματικά, ψυχικά, πνευματικά.
Αν γυρίσουν με τη ψυχή και το πνεύμα στρεβλά, είναι προτιμότερο να μείνουν εκεί για πάντα. Νέο βαρύ φορτίο στις πλάτες του Ειρηναίου.
Πιστεύω πως θα τα βγάλει πέρα κ εκεί, όπως κ εδώ. Ο Θεός μαζί του.
Κι όσο για μας… «ει Θεός μεθ’ ημών, ουδείς καθ’ ημών».
Και δε μας διέψευσες. Κ εκεί εργάστηκες τίμια, ευσυνείδητα, προσηλωμένος κι αφοσιωμένος στην Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη και στο Ελληνικό Εθνικό συμφέρον.
Και το άρθρο πέρασε. Όπως πέρασα κ εγώ υστερότερ’ από τα γραφεία εκείνων, που γνώριζαν λεπτομέρειες γύρο από το θέμα της μετάθεσής Σου. Αυτών, που αποτέλεσαν εργολάβους κ επωμίστηκαν την εφαρμογή της μελέτης, που οι αρχιΤέκτονες σχεδίασαν σε βάρος Σου. Έπρεπε, βλέπεις, να τους ενημερώσω και να τους απαντήσω αν είμαστε …συγγενείς και τα τοιαύτα. Προκειμένου, καλέ, να με… συγχαρούν για το μεγάλο συγγενή μου Ειρηναίο. Και, «τι σε μέλει εσένανε από πού ειμ’ εγώ; Από Γαλατά Σεράι ή από Κορδελιό;»…
Την …περιέργεια κι ό,τι άλλο των εδώ ενδιαφερομένων σταμάτησε η απάντηση του Πατριάρχη Αθηναγόρα, στον οποίο είχα στείλει και τις δυο εφημερίδες. Στην απάντησή του αυτή ο Παναγιότατος γράφει:
Επηρέασε κάπως κ η αναδημοσίευση του άρθρου στην «Εθνική Φωνή», που απόδειχνε στους εδώ πως δεν ενέργησε …κομμουνιστικός δάκτυλος στη γραφή και στη δημοσίευση του άρθρου.
Αποστομωτική κατόπιν κ η εννιάχρονη δράση Σου στη Γερμανία βούλωσε υστερότερα τους υπονόμους. Συνέτισε αρκετούς αρκετά. Όμως η πληροφορία του γυρισμού Σου από τη Γερμανία ενόχλησε κάποιους…
Στα 1980, που ζήτησες να επανέλθεις Αρχιερέας της Εκκλησίας της Κρήτης και να παραλάβεις τα ίδια, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Κρήτης Σου έκαμε τη μεγάλη τιμή και Σου το αρνήθηκε. Πέντε ψήφοι κατά, έναντι δυο υπέρ!
Συναγερμός! Όλο το Σέλινο κ η Κίσσαμος στο πόδι! Κι όχι μόνο. Αλλά και τα Χανιά και το Ρέθεμνος κ οι άλλες περιοχές του Νησιού ξεσηκώθηκαν κατά της αρνητικής απόφασης της Ι. Σ. της Εκκλησίας της Κρήτης. Ο Λαός του Θεού στάθηκε πλάι Σου. Υπάρχουν οι γραφτές κι αδιάψευστες μαρτυρίες. Η αρθρογραφία. Το «ρεπορτάζ». Η ειδησεογραφία.
Τότε πίκρανα κάποια μέλη της Συνόδου, που σεβόμουν κ εκτιμούσα κ εξακολουθώ να εκτιμώ ιδιαίτερα, με το άρθρο μου «Χείρων της Πρώτης», που δημοσιεύτηκε από τις στήλες της Ρεθεμνιώτικης Εφημερίδας «Ρεθεμνιώτικα Νέα», αρ, φ. 2344/4.7.1980 κι αναδημοσιεύω επειδή θεωρώ πως πρέπει να πληροφορηθούν οι νεότεροι σωστά:
«ΧΕΙΡΩΝ της ΠΡΩΤΗΣ
Όταν η πλειονότητα των Σεβασμιωτάτων έκανε μετάνοιες στους «αγίους αδελφούς», Γεώργιον, Στυλιανόν και Νικόλαον. Όταν σε κάθε άφιξη του «άι Αντιπροέδρου της Εθνικής Κυβερνήσεως» οι καμπάνες των Μητροπόλεων ηχούσαν για τον πανηγυρισμό του γεγονότος και χοροστατούντων των αγίων Αρχιερέων ψαλλόταν δοξολογίες. Όταν ακόμη και τη διακοπή μυστηρίου αξίωσε ιεράρχης κ έβγαλ’ έξω από το Ναό τον όχλο για να γίνει μεγαλοπρεπής η είσοδος στο Ναό «του εν αγίοις πατρός Στυλιανού του εκ Παττακών». Όταν οι Μητροπόλεις που χήρευαν πληρωνόταν με υποδείξεις προσώπων εμπίστων στην Χούντα. Όταν κανένας άλλος από τους Ιεράρχες δεν αποτόλμησε.
ΤΟΤΕ ο Κισσάμου και Σελίνου ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ο Γαλανάκης στάθηκε στο ύψος της Αρχιεροσύνης, στο πλευρό του χειμαζόμενου Ποιμνίου του, στύλος της Εκκλησίας, υπέρμαχος της Δημοκρατίας, και καταστάθηκε Τροπαιούχος και Τροπαιοφόρος.
ΤΟΤΕ οι μισθοφόροι των ξένων δυνάμεων, οι τοποτηρητές των ξένων συμφερόντων, «συμβούλιον αγαγόντες»,, αποφάσισαν την εξόντωση του ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ.
Ποιος από τους τότε Ιεράρχες της Εκκλησίας της Κρήτης τόλμησε να υπερασπιστεί τον ΕΙΡΗΝΑΙΟ; Ποιος απ’ όλους τους τόλμησε να εναντιωθεί στη θέληση της Χούντας και των Πατρώνων της;
Μόνον ο μεγάλος και σεπτός Πατριάρχης ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ ο Α’ σήκωσε το τεράστιο ανάστημά του κ έρριψε το βάρος του στην υπεράσπιση του ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ.
« Να μην πειραχτεί ο Αδελφός κ εγώ θα τον πάρω έξω από την Επικράτεια».
Και οι «αναμορφωτές της Ελλάδος των Ελλήνων Χριστιανών» έσκυψαν στη φωνή του Αθηναγόρα, όπως ο Αδάμ στη φωνή του Θεού.
Κ έτσι με την επέμβαση του Πατριάρχη ο Ειρηναίος διέφυγε τη φυσική εξόντωση και μετατέθηκε στη Μητρόπολη της Γερμανίας. Ο Αθηναγόρας διέσωσε και διαφύλαξε τον Ειρηναίο κι ο Ειρηναίος την ακεραιότητα της Αρχιεροσύνης του.
Τώρα ο Ακέραιος αυτός Ιεράρχης ζητά τον επαναπατρισμό του. Ζητά να γυρίσει στη Μητρόπολή του. Στη Μητρόπολη, που το σύνολο του έργου του την ανέδειξε σε Μητρόπολη και τον καταξίωσε στη συνείδηση του Ποιμνίου Άξιο κ Υπεράξιο Ιεράρχη της.
Κι αυτό του το δικαίωμα του το αρνείται η «Ιερά Σύνοδος» της Εκκλησίας της Κρήτης, που είναι καθήκον της «αυτεπάγγελτο» να του προτείνει από μόνη της να ξανάρθει στη Μητρόπολη Κισσάμου και Σελίνου. Δεν έπρεπε η Σύνοδος να περιμένει να ζητήσει ο Ειρηναίος ή ο Λαός τη μετάθεση αυτή. Έπρεπε να προλάβει και να την προτείνει η ίδια στον Ειρηναίο. Θα ήταν μεγάλη τιμή στη Σύνοδο μια τέτοια πρωτοβουλία. Αλλά ποιος να ‘παιρνε μια τέτοια πρωτοβουλία;
Μήπως εκείνοι, που δέχτηκαν παθητικά το διωγμό του Ειρηναίου; Μήπως εκείνοι, που είδαν σαν ανταγωνιστή τους τον Ειρηναίο; Ή μήπως εκείνοι, που πολέμησαν και την εκλογή του Ειρηναίου σα Μητροπολίτη, πριν από είκοσι πέντε χρόνια, επικαλούμενοι εθνικές περγαμηνές;
Είναι γεγονός ότι η Εκκλησία της Κρήτης στέκει ακόμα ψηλά στη συνείδηση του Λαού. Όπως είναι γεγονός ότι τέτοιου είδους μικρότητες προξενούν φθορά και ταπείνωση της Εκκλησίας.
Ο Ειρηναίος έχει την «έξωθεν καλή μαρτυρία», γιατί, τι άλλο είναι ο συναγερμός του Χανιώτικου και του Ρεθεμνιώτικου – σε λίγο – Λαού. Είναι δυο φορές «εκλεγμένος» Μητροπολίτης από το Λαό: Μια πριν από είκοσι πέντε χρόνια – γιατί ο Λαός τον επέβαλε και τότε στη Σύνοδο – και μια τώρα. Και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να στερεί το Λαό από τους φυσικούς, αιρετούς,, πολιτικούς και θρησκευτικούς του ΗΓΕΤΕΣ.
Πριν λοιπόν γίνει «η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης», ας επικυρώσει η Σύνοδος και τη δεύτερη εκλογή του ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ σα Μητροπολίτη Κισσάμου και Σελίνου. Δεν είναι μειωτική για τη Σύνοδο η πράξη. Αλλά και δεν έχει να προσφέρει τίποτε στον ΕΙΡΗΝΑΙΟ, πέραν από συναισθηματική ικανοποίηση. Γιατί το έργο, που επιτελεί σήμερα στη Γερμανία και τη λοιπή Κ. Ευρώπη ο Ειρηναίος είναι πολύ πιο σπουδαίο από Εθνική κι από Κοινωνική κι από Θρησκευτική άποψη, όχι μόνο από κείνο που θα κληθεί να επιτελέσει στο Καστέλλι, αλλά κι από κείνο που επιτέλεσε κατά το παρελθόν στην ίδια Μητρόπολη.
Ας θυμηθούν ότι «λίθος, ον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος εγεννήθη εις κεφαλήν γωνίας»…
Αρκάδιος Πηγαίος».
