Πολλοί - μα τι λέω - όλοι όσοι το διαβάσουν αυτό το εφεύρημα θα το χαρακτηρίσουν πολύ απαισιόδοξο και τον γράφοντα ίσως κάτι παραπάνω. Δεν πειράζει όμως. Η αφεντιά μου, άλλωστε το έχω πει πολλές φορές, πως δεν με ενδιαφέρει τι αρέσει στον αναγνώστη. Σέβομαι και τον αναγνώστη και τις απόψεις του, μα περισσότερο σέβομαι και υπερασπίζομαι τις δικές μου απόψεις.
Αυτό που συμβαίνει σήμερα στη χώρα μας, είναι τόσο εξουθενωτικό, τόσο καταστροφικό, και τόσο ταπεινωτικό, που δικαιολογημένα θα μπορούσαν να έχουν ξεσηκωθεί και οι πέτρες σ' αυτόν τον τόπο.
Και όμως δεν κουνιέται τίποτα. Λες και όλα δουλεύουν ρολόι. Βέβαια αν το εμβαθύνουμε λίγο, θα δικαιολογήσουμε αυτή την απραξία, αυτή τη μαλθακότητα, αυτή την ανεκτικότητα, αυτή την ανοχή.
Και τούτο γιατί και ο Ελληναράς της εποχής μας, έχει τεράστιες ευθύνες για την σημερινή κατάντια αυτής της άμοιρης χώρας. Οι άφρονες πολιτικοί της βέβαια, βαρύνονται περισσότερο και για τις ευθύνες του λαουτζίκου, που τάχα όταν φόρτωνε τον εαυτό του με τα δυσβάστακτα χρέη, δεν γνώριζε τι έκανε.
Γι' αυτό τώρα που οι πολιτικοί και κοινοί απατεώνες, του πιάνουν τον κώλο, κάνει πως δεν καταλαβαίνει.
Γι' αυτό σήμερα που τη χώρα την πάνε με αστρονομική ταχύτητα, στην ολοσχερή καταστροφή οι ένοικοι της, τη σωτηρία της, την έχουν εναποθέσει στο φιλότιμο των αφιλότιμων πολιτικών της.
Κάποιος θα παρατηρήσει πως ο λαός χωρίς έναν ηγέτη, χωρίς έναν μπροστάρη, ο λαός είναι μπουλούκι είναι όχλος, και οι πνευματικοί άντρες που θα μπορούσε να παίξουν αυτό το ρόλο, το ρόλο του μπροστάρη, σ' αυτές τις δύσκολες για τη χώρα μας στιγμές, είναι - όπως πάντα - προσκυνημένοι, αφού και στους ίδιους άρεσε τόσα χρόνια να κολυμπούν, στα βρόμικα λύματα του σάπιου και βρόμικου συστήματος. Την χωρίς επιστροφή καταστροφική πορεία που διανύει η χώρα και ο λαός, μονάχα ένας ηλίθιος δεν την βλέπει. Όλοι οι άλλοι εθελοτυφλούν. Η χώρα μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, αλλάζει χέρια, και οι κληρονόμοι των περασμένων γενεών, - όλοι εμείς, - άλλος συνειδητά και με το αζημίωτο, και άλλος με την ανοχή του, συμβάλλουμε σ' αυτό το ξεπούλημα, σ' αυτή την αλλαγή.
Είναι απορίας άξιον πως οι πολιτικολογούντες στα Μ.Μ.Ε, όταν αναφέρονται στους κυβερνώντες, κανένας δεν τους χαρακτηρίζει χούντα. Και τούτο - ίσως - γιατί εξελέγησαν με εκλογές, παραβλέποντας το γεγονός, πως οι προεκλογικές τους εξαγγελίες, με την πολιτική τους πρακτική, είναι εκ διαμέτρου αντίθετες. Ναι! Οι άνθρωποι που μας οδεύουν στην καταστροφή, αποτελούν μια χούντα, αποτελούν μια συμμορία, που σκοπό δεν έχουν να σώσουν τη χώρα, αλλά να κερδίζουν χρόνο, καλύπτοντας τα ανομήματα και τις κλεψιές τους.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η χώρα μας νομοτελειακά, βαδίζει σε μια ακόμη ολοκληρωτική καταστροφή. Σε ένα ολοκληρωτικό αφανισμό.
Και επειδή η ιστορία μας διδάσκει, πως η Ελλάδα πολλές φορές έχει αναγεννηθεί από την τέφρα της, κάποτε κάποια γενιά θα βρεθεί να την αναγεννήσει, γράφοντας παράλληλα η ιστορία τις σημερινές γενιές, με τα πιο μελανά γράμματα.
Υ.Γ πριν μερικές εβδομάδες, είχα γράψει, πως μετά την αποκατάσταση της υγείας μου θα έκανα ένα κάλεσμα, και αν βρεθούν έστω και δέκα, θα ήμουν πρώτος σε μια απεργία πείνας, σε κάποιο κεντρικό σημείο της Αθήνας, διαμαρτυρόμενος για τη σημερινή γενικά κατάσταση. Τις ημέρες εκείνες έσκασε μύτη στην τηλεόραση οδυρόμενος για την κατάσταση, ένας πολύ γνωστός - γνωστότατος - καθηγητής συνταγματολόγος. Σκέφτηκα πως μια τυπική παρουσία μιας τέτοιας προσωπικότητας στην προσπάθεια, θα ήταν καταλυτική. Τον παίρνω τηλέφωνο και του είπα τη σκέψη μου, και να η απάντηση: «κύριε Μανιά δυστυχώς δε μπορώ να σας ενθαρρύνω, γιατί στα ογδόντα μου δεν έχω το δικαίωμα να θέσω σε κίνδυνο την υγεία μου». Τα συμπεράσματα στον καθένα. Η ταπεινότητα μου θα κλείσω με ένα ΑΙΣΧΟΣ για όλους εμάς.
