Γράφει ο Χαράλαμπος Ν. Κοκονάς
Η δημοσκοπική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, τρεις μόλις μήνες μετά το Συνέδριο ουσιαστικής επανίδρυσης του κόμματος (έτσι τουλάχιστον παρουσιάστηκε), επαναφέρει στο προσκήνιο το θέμα της επιβίωσης του ιστορικού φορέα της Αλλαγής.
Όπως εξελίσσονται τα πράγματα, το κόμμα το οποίο ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου και το οποίο κυριάρχησε στην πολιτική ζωή της χώρας για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, βρίσκεται πλέον ένα βήμα πριν από την εξαφάνισή του και είναι προφανές ότι απαιτείται συναγερμός σε όλα τα επίπεδα προκειμένου να την αποφύγει.
Το δυστύχημα είναι ότι αυτό που βλέπουν όλοι οι άλλοι, στελέχη, οπαδοί και φίλοι του κόμματος, δεν το αποδέχεται η ηγεσία του. Το «δόγμα του Βενιζέλου» είναι ότι η ανάκαμψη του ΠΑΣΟΚ θα προέλθει μέσω της συμμετοχής του στην κυβέρνηση. Ότι επιτυγχάνοντας στους στόχους της η κυβέρνηση θα δικαιωθεί και ο ίδιος (και μέσω αυτού το ΠΑΣΟΚ) για την επιμονή του να μετάσχει στην κυβέρνηση με τον τρόπο που μετέχει. Πρόκειται για μια λαθεμένη, εκτιμώ, προσέγγιση.
Η επιτυχία της κυβερνητικής προσπάθειας, όπως δείχνουν τα στοιχεία που προκύπτουν από τις δημοσκοπήσεις, πιστώνεται όλη στη Νέα Δημοκρατία και στον Σαμαρά. Ο Σαμαράς είναι ο ισχυρός ηγέτης υποστηρίζουν τα ξένα δημοσιεύματα, ο Σαμαράς είναι η έκπληξη ως Πρωθυπουργός, διατείνονται εγχώριοι και ευρωπαίοι παράγοντες της πολιτικής και της οικονομίας.
Ο Σαμαράς… ο Σαμαράς. Και το ΠΑΣΟΚ που είναι;
Το ΠΑΣΟΚ απλώς εισπράττει μόνο φθορά. Το ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει. Και όταν προβάλλει στο προσκήνιο είναι γιατί απλά ομφαλοσκοπεί. Δεν γνωρίζω ποιο ακριβώς είναι το πλάνο του Βενιζέλου για να αποφευχθεί το διαφαινόμενο μοιραίο. Εκτιμώ όμως ότι η συνταγή είναι λάθος. Οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην εξαέρωση του ΠΑΣΟΚ ή στη μεταβολή του σε συνιστώσα της Νέας Δημοκρατίας.
Είναι τεράστια η ιστορική ευθύνη που τον βαρύνει, πλέον, για να αποφευχθεί η μια ή η άλλη εξέλιξη. Και κατά τη γνώμη μου, απαιτούνται, από την πλευρά του, γενναίες και δραστικές αποφάσεις, με προφανές προσωπικό κόστος.
