Γράφει ο Εμμανουήλ Κ. Ακουμιανάκης
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com
Είναι κοινά παραδεκτό ότι οι άνθρωποι κατά τη διάρκεια του βίου τους, δρουν σαν ορθολογικοί δρώντες μέσα στο κοινωνικό σύστημα. Ακόμα, κι αν κάποια στιγμή ένας φίλος μας ή συγγενής μας επιλέξει κάτι που μας φαίνεται παράξενο, στην πραγματικότητα αυτός κάτι επιδιώκει και κάπου αποσκοπεί. Έχει κρυμμένο ένα όραμα βαθιά στην ψυχή του, έχει μια συγκεκριμένη εικόνα αποθηκευμένη στο πίσω μέρος του κεφαλιού του. Συνεπώς, η επιλογή αυτή για εκείνον που την κάνει, αποτελεί μια συνειδητή πράξη που στοχεύει στην επίτευξη ενός στόχου. Το γεγονός ότι αυτή η πράξη μπορεί να θεωρηθεί από τους άλλους παρακινδυνευμένη ή παράλογη ελάχιστα τον απασχολεί. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και πάντα στο ιστορικό γίγνεσθαι οι άνθρωποι αποτέλεσαν το μέσο επίτευξης ενός εθνικού σκοπού, μιας κρατικής επιλογής, ενός αγώνα για υψηλές αξίες, μιας μάχης για τα «ιερά και τα όσια». Αυτές οι μάχες πάντα κόστιζαν: σε ζωές, σε χρυσό, σε δραχμές, σε euro, σε δολάρια, σε γρόσια. Και συνήθως τις ολέθριες επιλογές των «κουνημένων» ηγετών τους, τις πλήρωναν εκείνοι οι λαοί που τα είχαν «τετρακόσια».
Το συμφέρον και η υστεροβουλία αποτέλεσαν διαχρονικά την αιτία συγκρούσεων και πολέμων. Τα συμφέροντα δεν είναι πάντα κοινά. Τις περισσότερες φορές είναι αντικρουόμενα. Τόσο σε επίπεδο ατομικών επιλογών, όσο και σε επίπεδο εθνικών δογμάτων, οι δρώντες υπεράσπιζαν τα κεκτημένα και εποφθαλμιούσαν όσα δεν τους ανήκαν. Εδάφη, χρυσό, πετρέλαιο, μετάξι, χερσαίες και θαλάσσιες διαβάσεις, «ζωτικό χώρο», σκλάβους, πλούτο και δόξα. Απληστία για όσα είχαν οι άλλοι. Δίψα για κατακτήσεις. Δημοσιότητα, πρωτοσέλιδα, ειδήσεις. Αφιερώσεις και ύμνους. Διθυράμβους και λαμπρές περγαμηνές. Ματαιοδοξία και εμμονές. Συμφέροντα και πάλι συμφέροντα. Δεν έκαναν ωραία πράγματα αν δεν συμβάδιζαν με το κέρδος τους. Κυριάρχησε το συμφέρον και χάθηκε το ενδιαφέρον.
Τελικά ζούμε ο καθένας για την πάρτη του και θέλουμε ο Θεός να φροντίζει για όλους μας. Πόλεμοι, μάχες, μπαρούτι, ατσάλι, φωτιά και μαχαίρι παντού. Κυριολεκτικά και μεταφορικά, πισώπλατα μαχαιρώματα. Παιδιάστικα καμώματα. Μια ζωή στα χαρακώματα. Και αυτό που οδηγεί; Πουθενά, ναι πουθενά. Μας πάει «καρφί» στον τοίχο. Αδιέξοδα, μονόδρομοι, μνημόνια, σωτηρίες. Θέλουμε να φτάσουμε στο τέρμα χωρίς να έχουμε αφετηρίες. Το φως στο τούνελ χάνεται, σιγοσβήνει. Είναι πίσω μας η έξοδος κι εμείς χανόμαστε, «χωνόμαστε», αγχωνόμαστε, φεύγουμε. Πόνος και οργή. Βουβαμάρα και θλίψη. Κολλώδης ψυχοπάθεια μετρημένη με του άλλου την απάθεια. Καθημερινά μικρά και μεγάλα εγκλήματα σε βάρος του εαυτού μας, σε βάρος των παιδιών μας, σε βάρος των άλλων. Κι αυτό που μας ενδιαφέρει πάντα είναι το σήμερα. Το αύριο είναι μακριά, μπορεί να περιμένει. Την ελπίδα, τη λύτρωση, τον ξεσηκωμό. Τον κακό χαμό. Την αδιαφορία. Τον εγωισμό. Την αρρωστημένη μας ψυχεδέλεια. Το δικαστήριο χωρίς απολογία και την καταδίκη δίχως μεταμέλεια. Τη σκοπιμότητα που «βαφτίστηκε» αμέλεια. Τα κλάματα που μας «λύτρωσαν» και τα γέλια που κάναμε από απελπισία.
Φανταζόμασταν τις ζωές μας μικροί και πλάθαμε όνειρα. Κάναμε πολλά ταξίδια με το μυαλό μας, γελούσαν τα χείλη μας, φωτιζόταν το πρόσωπό μας, αγαλλίαζε η ψυχή μας. Δίναμε τον καλύτερό μας εαυτό υποστηρίζοντας τις επιλογές μας, καλυτερεύοντας τον εαυτό μας, πνίγοντας τα κουσούρια μας, γελώντας με τα καλαμπούρια μας. Πιστέψαμε ότι είχαμε φυλάξει καλά τα νώτα μας κι ακόμα καλύτερα τα κουμπούρια μας. Κι ήρθε μεμιάς το ξεγύμνωμα, το «σπάσιμο» του μύθου, ο αφοπλισμός, η εγκάρσια τομή στο φουσκωμένο μας στομάχι. Και μείναμε μονάχοι. Και η μοναξιά μας φανέρωσε τον εγωισμό μας, όχι μόνο στους άλλους, αλλά και σε μας τους ίδιους. «Ζήτω αυτοί» φωνάξαμε μέσα στο συνωστισμό της Σμύρνης και δίπλα στο «μύθο» του Ζαλόγγου. Παραμύθια του βουνού και του λόγγου. Κι εκεί που μαθαίναμε «φαντασία» στον ύπνο μας, πετάχτηκαν ξαφνικά μπροστά μας και μας δίδαξαν πραγματικότητα. Κι ήταν άγρια χαράματα, προχωρημένη η ώρα. «Ζήτω εμείς» τώρα.
