Ακόμη και οι πιο πολύφερνες νύφες κάποια στιγμή πρέπει να πουν το «ναι». Αλλιώς μένουν στο ράφι: από το 6,2% που πήρε η ΔΗΜΑΡ στις εκλογές του Ιουνίου κινείται πλέον σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις στη περιοχή του 4% παρά τις ντρίπλες του τύπου «δεν ψηφίζω το Μεσοπρόθεσμο, αλλά ψηφίζω τον Προϋπολογισμό». Ακόμη χειρότερα είναι τα πράγματα για το ΠΑΣΟΚ που από 12,8% του Ιουνίου καταγράφει σήμερα ποσοστό γύρω στο 7-8% - με σημαντικά πολιτικά στελέχη του να το έχουν εγκαταλείψει, κάποια να έχουν ήδη εξαγγείλει δικά τους κόμματα. Ο Βενιζέλος, όμως, βλέπει την αμείλικτη αλήθεια. Κι έχει απευθύνει – δυο φορές – πρόσκληση για δημιουργία ενός κεντροαριστερού σχήματος, που θα λειτουργεί ως ομπρέλα για όλες τις δυνάμεις και τους πολιτικούς του χώρου. Ο Κουβέλης, από την άλλη, κάνει πως δεν ακούει. Εξακολουθεί να αρνείται τη συνεργασία και μοιάζει να εθελοτυφλεί μπροστά στο αναπότρεπτο. Οι άσπονδοι φίλοι της ΔΗΜΑΡ υποστηρίζουν ότι ο Κουβέλης τηρεί αυτή τη στάση επειδή θέλει να το έχει δίπορτο με τον ΣΥΡΙΖΑ – σε περίπτωση που ο Τσίπρας δείξει ότι λογικεύεται. Ωστόσο, κορυφαία στελέχη της ΔΗΜΑΡ, όπως ο γραμματέας του κόμματος Σπύρος Λυκούδης, κάνουν σαφές ότι η συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ είναι μονόδρομος κι όσοι έπαιξαν λαϊκίστικα                                                        του Μνημονίου δεν μπορούν να αποτελέσουν αξιό­πιστους συνεργάτες. Άρα – ψιθυρίζουν – η πρόσκληση για μια ευρύτερη κεντροαριστερή συσπείρωση – αργά ή γρήγορα – θα έλθει από την Αγίου Κωνσταντίνου. Οι προσκλήσεις συνεργασίας, όμως, έχουν κάποια σημασία όταν γίνονται στο σωστό τάιμινγκ. Όταν το ποσοστό ενός κόμματος φτάσει εκεί κοντά στο 3% μια τέτοιου είδους πρωτοβουλία θα δείχνει, πάνω απ’ όλα, απόγνωση. Δεν θα πειθεί – και δεν θα συσπειρώνει τους ψηφοφόρους: και το… ράφι θα έλθει πιο κοντά.

ΜΠΑΜΠΗΣ ΚΟΚΟΝΑΣ