Κι´ αφού ουδείς κατέχει να χορηγήσει γιατρικό, ας μείνουμε στις διαπιστώσεις και στα συμπτώματα της νόσου. Η ίαση έγκειται ακριβώς στο οξύμωρο, στην αποφυγή της ασθένειας. Πώς δηλαδή η υγεία δεν θα ασθενήσει. Πώς προέκυψε η νόσος, ώστε και να μην ξανασυμβεί. Αυτό αποτελεί και την αυτόματη αυτοθεραπεία. Άλλο φάρμακο δεν υπάρχει!...Η διάγνωση σώζει.
Τα στοιχεία δόθηκαν φέτος, δηλαδή με καθυστέρηση ετών, ενώ υπήρχαν από τότε. Αλλά ουδείς τα αξιολόγησε εγκαίρως, ούτως ώστε ο τομέας ΥΓΕΙΑ να μην περιπέσει σε κώμα, οπότε η ανάνηψη αποβαίνει δαπανηρότερη της πρόληψης και απείρως δυσκολότερη της προσπάθειας που έπρεπε να καταβάλουμε τη στιγμή που επιβάλλονταν. Τη στιγμή που εκδηλώθηκε. Όχι εκ των υστέρων.
Παρά την παρέλευση χρόνων, τα στοιχεία ακόμη να επικυρωθούν…. Την παντέρμη επιβεβαίωση της τραγωδίας, την τρέμουμε όλοι! Ουδείς, όμως, και αμφιβάλλει – κατά τις ενδείξεις και κατά τα φαινόμενα – ότι θα προκύψει το παραμικρό λάθος… Δυστυχώς για όλους μας. Και για την Οικονομία, και για την κοινωνία και για την ίδια την υγεία, με όποια σειρά προτεραιότητας – ιεράρχησης, τεθούν οι τρεις αυτοί παράγοντες. Αντίστροφη, φρονώ.
Ο τομέας της Υγείας συνέβαλε 19% στην κρίση! Απίστευτο μεν, αληθέστατο δε, βάσει των στυγνών, αμείλικτων αριθμών. Η αύξηση των δημοσίων δαπανών υγείας, η φούσκα στην καθομιλουμένη, η κρατική σπατάλη και διόλου υποχρεωτική δαπάνη χάριν της δημόσιας και προσωπικής του καθενός υγείας, εκτινάχθηκε στο 1\5 αυτού που συνολικά διαμορφώθηκε σε ΧΡΕΟΣ. Η φούσκα γέμισε πύον δηλητηριώδες.
Μέχρι και τα τέλη της περασμένης τετραετίας, η φαρμακευτική και νοσοκομειακή δαπάνη του κράτους εκτοξεύτηκε κατά 79%. 7 δις Ευρώ. Το αδιανόητο ήταν ήδη γεγονός. Το ερώτημα γεννάται από μόνο του. Μήπως βελτιώθηκε η περίθαλψη, η ίαση, η νοσηλεία;
Κατηγορηματική η απάντηση. ΟΧΙ. Αυτό το 79% ήταν υπερσυνταγογράφηση. Γεμάτο ληγμένα, αχρησιμοποίητα κουτιά φάρμακα, το ειδικό ντουλαπάκι του συνταξιούχου. Μίζες. Στους κουβάδες πολύτιμα υλικά ( τα διαβόητα….«Κουβανέζικα») στα νοσοκομεία. Υπερτιμολογήσεις και τρομακτικές παρτίδες ληγμένες. Νωρίτερα λίγα χρόνια από αυτά, με το φάρμακο γραμμένο στο βιβλιάριο, ο, η (κυρίως)…. παρ' ολίγον «ασθενής», έκανε στο φαρμακείο ανταλλαγή του φαρμάκου με …καλλυντικά! Γνωστά τοις πάσι, τα πάντα. Τώρα, στην καρδιά της κρίσης, απλώς παριστάνουμε πως τα … ξεχάσαμε. Δυστυχώς….
Μήτε η νοσηλεία συντομεύθηκε. Ούτε αυτό. Με ολίγον μέσον, η παραμονή παρατείνονταν ώστε φόρτος και ευθύνη να μη μεταφερθούν κατ' οίκον αλλά να παραμείνουν στον θάλαμο εν' ονόματι της ψευδαίσθησης ότι στο νοσοκομείο η περίθαλψη και η παρακολούθηση θα είναι αποτελεσματικότερη. Συχνότερα μάλιστα, ούτε καν ψευδαίσθηση. Για συνειδητό ψεύδος επρόκειτο κι' ας περίμεναν ασθενείς σε λίστα εισαγωγής ή σε ράντζα διαδρόμων όπου φυσικά και αναπόφευκτα δεν χώραγε να περάσει ο γιατρός ή το αναπηρικό καροτσάκι.
Τώρα, με τις περιστολές, τις περικοπές, τις αιματηρές οικονομίες, τα σε βάρος του ασθενούς, δραματικά μέτρα και συνθήκες, όλα θα βελτιωθούν; Ίσως όχι, πράγματι. Ίσως όχι, άμεσα, ορατά. Γιατί στο ορατό μέλλον, ο εξορθολογισμός, η ορθή διαχείριση, η πάταξη της μίζας, ετούτα τουλάχιστον θα αποδώσουν θεαματικά. Ταχύτατα το πιθανότερο, διόλου σε κάποιο αόρατο και αόριστο «αύριον», σε κάποιο ασαφές αργότερα, σε λίγο, τάχα σύντομα…
Το μέγα ζητούμενο ήδη βαθμηδόν επιτυγχάνεται. Και στην ίαση κατ' οίκον και στη νοσηλεία στο νοσοκομείο.
- Αποτελεσματικότερη θεραπεία και αποθεραπεία με το μικρότερο δυνατόν κόστος.
- Σπάθα, γιαταγάνι κι' όχι απλά μαχαίρι (ή ψευτοσουγιάς) στην αλόγιστη σπατάλη και στη μίζα (για να μην παίζουμε με την έννοια και το νόημα των λέξεων). Και στο φακελάκι ευνόητα.
- Καινοτόμα φάρμακα σε λιγότερες ποσότητες και μικρότερο κόστος που ελαττώνουν τις ημέρες νοσηλείας ενώ κατ' οίκον βοηθούν θεαματικά και δραστικά την καταπολέμηση της ασθένειας.
Βελτιώνουν και ευρύτερα την ποιότητα ζωής. Οπότε παύει το φίδι της νόσου, να δαγκώνει την ουρά του. Κακό φάρμακο, ανώφελο. Μέτρια ή κακή νοσηλεία, χειροτερεύουν το επίπεδο της υγείας, οπότε ο υγιής ασθενεί, οπότε ο ασθενής επιδεινώνεται, οπότε και επιστρέφει σε κάποιο άλλο φάρμακο ή σε εκ νέου νοσηλεία και συνεπώς απαιτείται νέα ΑΥΞΗΣΗ των πόρων του συστήματος υγείας. Αυτή η βελτίωση, αυτό το μέγα ζητούμενο, ακαριαία σαν σε συγκοινωνούντα δοχεία, επιφέρει τη ΜΕΙΩΣΗ των δαπανών.
Χρειάζονταν κρίση και χρεοκοπία και μνημόνια και ΔΝΤ για να αντιληφθούμε ετούτα τα αυτονόητα και ήδη εφαρμοζόμενα παντού στην ανεπτυγμένη Ευρώπη, στα κράτη υποδείγματα δηλαδή φίλοι συμπολίτες, κι' όχι στα κράτη του δικού μας παρονομαστή ή και ακόμη πιο κάτω; Η βελτίωση ή και η μη νόσος, η υγεία αυτοδύναμη, συνεπάγεται άμεσα και επομένως, τη μείωση των δαπανών. Κράτος και πολίτες κατακτούν και τα δύο. Το κράτος επειδή χρωστάει, δεν έχει χρήματα να πληρώσει μήτε τα στοιχειώδη ενώ καταμεσής της κρίσης χρειάζεται υγιείς πολίτες από βρέφη έως γέροντες ώστε άπαντες να είναι σε θέση κάτι να συνδράμουν έστω με το να μη χρειάζονται δαπάνες. Ο πολίτης, πάλι την ώρα της κρίσης και της δημόσιας και της προσωπικής – οικογενειακής του, να στέκει το δυνατόν υγιέστερος, το δυνατόν απεξαρτημένος από φάρμακα και νοσηλείες. Οπότε και διευρύνεται το πεδίο της καλύτερης φροντίδας για την αναπόφευκτη νόσο, το ατύχημα, το τροχαίο, το όποιο κακό. Διευρύνεται το πεδίο της έρευνας στην ιατρική, της πρόληψης, της άνεσης παρακολούθησης.
Σήμερα, στα δεδομένα εντάχθηκε η αλματώδης άνοδος των ορίων ηλικίας της συνταξιοδότησης ενόσω σταθερός, προς κατάκτηση στόχος επιδιώκεται η αύξηση της παραγωγικότητας όλων των εργαζομένων, κάθε κλάδου και ειδικότητας, άρα και πάλι στόχος η άριστη υγεία νέων, ωρίμου ηλικίας, γυναικών – ανδρών, περιστολή αδειών λόγω ασθένειας, κατηγορία όπου και πάλι ως γνωστόν, χωρούσαν άδειες κατά φαντασίαν ή εκ προμελέτης και δόλου «ασθενών». Μια τέτοια ιδεατή έστω για την ώρα και για μεγάλο μέρος κατάσταση, ήτοι μια νέα μέθοδος που θα «παράγει», θα εκκολάπτει υγιέστερο πληθυσμό και υγιέστερο εργαζόμενο σωματικά – ψυχικά – ψυχολογικά (το δυνατόν, ως ιδανικό, μακροπρόθεσμο και δυσκολότατο στόχο), με υγιή πίσω του οικογενειακά μέλη, παιδιά, γέροντες γονείς ώστε και απερίσπαστος να εργάζεται κάθε ένας και κάθε μία, και χωρίς να αντιμετωπίζει βαρύτατες δαπάνες υγείας πάνω στον ισχνότατο πλέον ή και ανύπαρκτο λόγω ανεργίας μισθό του, προκύπτει αυτούς τους αποτρόπαιους καιρούς όχι απλά ανάγκη, αλλά προσταγή. Εθνική επιταγή.
Θα εξετάσουμε σύντομα και παραπέρα παραμέτρους επειδή ακριβώς αυτοί οι καιροί αξιώνουν κατεπείγουσες νέες τακτικές, μάλιστα κατά τρόπον που δεν δέχονται και πολλές αντιρρήσεις. Αποδεχόμαστε το πλείστον. Δεν επιλέγουμε. Είτε φταίξαμε, είτε όχι, η πραγματικότητα προβάλλει αμείλικτη. Ανελέητη.
ΞΥΠΟΛΥΤΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
Διοικητής Γ.Ν.Ρεθύμνου
Γραμματέας Ιατρικού Συλλόγου Ρεθύμνου
