Γράφει ο Εμμανουήλ Κ. Ακουμιανάκης
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com
Είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον να κάνει κάποιος μια βόλτα στην πόλη μας την ώρα που ξημερώνει. Να παρακολουθήσει τους ρυθμούς των κατοίκων της, να απολαύσει τους δρόμους με τα ελάχιστα αυτοκίνητα, να χαζέψει τους ψαράδες που ξεμπλέκουν τα ψάρια από τα δίχτυα τους στη μαρίνα, να πιει ένα καφέ σε κάποιο στέκι μόνος με τον ιδιοκτήτη, να μιλήσει με τους οδηγούς των ταξί στα ΚΤΕΛ, οι οποίοι περιμένουν τους επιβάτες των λεωφορείων από Ηράκλειο και Χανιά, να παρακολουθήσει την περισυλλογή των σκουπιδιών από τα απορριμματοφόρα του Δήμου και να πάρει λίγη από τη γαλήνη της θάλασσας καθισμένος στην προβλήτα του λιμανιού προσμένοντας μάταια ένα πλοίο που δεν θα έρθει. Να δει τους καταστηματάρχες να ανοίγουν τα μαγαζιά τους σιγά-σιγά, να πάρει τυρόπιτα ή κουλούρι, να ψωνίσει χωρίς συνωστισμό και να καταλάβει τη σημερινή ψυχολογία ενός κόσμου που έχει πάψει πλέον να ζει μόνο με εγωισμό. Κι ύστερα αφού γυρίσει σπίτι του, να ξεπροβοδίσει τα παιδιά του στο σχολείο και να απολαύσει την ησυχία της βεράντας του διαβάζοντας τις εφημερίδες. Κι αφού ενημερωθεί για τα χθεσινά τεκταινόμενα από τον τύπο να πάει στη δουλειά του –αν έχει- ή στο καφενείο που συχνάζει, αν είναι συνταξιούχος. Τελικά, ο αγώνας για τον επιούσιο ποτέ δεν σταμάτησε για τους πολλούς, ενώ δεν ξεκίνησε καν για τους ελάχιστους προνομιούχους.
Ναι, είναι ωραίο να βλέπεις την πόλη που ξυπνά. Τα φώτα που σβήνουν απότομα μιας και ξεθωριάζει τη λάμψη τους το φως της μέρας. Να σε χτυπήσει χαράματα ο δροσερός αέρας. Να τεντώσεις τα χέρια σου και να ανασάνεις. Να αναλογιστείς τι έκανες, τι θέλεις να κάνεις, πως πορεύτηκες, ποιους πλήγωσες κι από ποιους πληγώθηκες. Να προβληματιστείς σχετικά με τις επιλογές σου και να σκεφτείς τις αλλαγές και τις παραλλαγές σου. Να κάνεις σκέψεις με μυαλό ξεκούραστο και να αγγίξεις το πρόσωπό σου τρίβοντας τα μάτια σου την ώρα που άλλοι τρίβουν τα χέρια τους. Να αναρωτηθείς γιατί μέχρι τώρα δεν σταμάτησες να ακονίζεις τη γλώσσα σου και τα μαχαίρια σου. Και στο τέλος της αυγής να μετρήσεις τα πρωινά που έχασες αντικαθιστώντας τα με τα μεσημέρια σου. Και να κλάψεις για όσα δεν πρόλαβες να κάνεις διαπιστώνοντας με έκπληξη ότι δεν έζησες αρκετά για να πεθάνεις. Ίσως γιατί έμαθες πάντα να κερδίζεις και δεν σου άρεσε ποτέ να χάνεις.
Το ξέρω, πάλι σας προβληματίζω. Γράφω πολλές φορές χωρίς να σκέφτομαι κι ακόμα περισσότερες σκέφτομαι χωρίς να γράφω. Ξέρω ότι ο καθένας μας είναι μοναδικός, ότι έχει ένα ιδιαίτερο προορισμό πάνω στη γη. Έμαθα ότι υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι που το μόνο που τους δίνει ευχαρίστηση είναι να ξύνουν τις πληγές των άλλων. Κατάλαβα ότι δεν πληρώνουμε πάντα τα δικά μας μόνο λάθη. Η ζωή είναι σαν τα φανάρια. Αργεί στο πράσινο ο πρώτος και «πιάνει» το κόκκινο τον τελευταίο. Πικράθηκα όσες φορές πήγα να βοηθήσω κάποιους κι αντί να μου πουν «ευχαριστώ» μου δάγκωσαν το χέρι. Με ξάφνιασαν ευχάριστα άνθρωποι που φαινόντουσαν «μικροί» κι από την άλλη με απογοήτευσαν οικτρά οι «τρανοί» και οι «μεγάλοι». Μεσούρανα ο ήλιος πλέον κι οι μέρες πλέον μεγάλες. Κι εμείς δεν σταματήσαμε ποτέ να ανεβαίνουμε σκάλες. Σαν τους φανοστάτες του δημοτικού φωτισμού τα όνειρά μας σβήνουν στο πρώτο φως της μέρας. Κάποιοι αγωνιούν, κάποιοι ελπίζουν και κάποιοι φοβούνται. Κλείνω τα μάτια κάνοντας μια ευχή μόνο: σε αυτή την πόλη που ξυπνά, εκείνοι που ορίζουν τις τύχες της να σταματήσουν επιτέλους να κοιμούνται.
