Όμηρος της πολυσυλλεκτικότητας που ανέπτυξε στις περυσινές εκλογές είναι ο  ΣΥΡΙΖΑ, και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αδυνατεί  να κάνει το βήμα προς τα εμπρός, να πάρει καθαρό κεφάλι από τη Νέα Δημοκρατία. Η προφανή αδυναμία του κόμματος να ισορροπήσει σε δυο βάρκες, από τη μια ευνοεί ένα πλήθος πολιτικών αντιφάσεων και από την άλλη δημιουργεί στο εκλογικό σώμα μια συγκράτηση η οποία και καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις, παρά τις απέλπιδες προσπά­θειες του επικοινωνιακού μηχανισμού του κόμματος να πείσει για το αντίθετο. Είναι προφανές ότι στην κοινωνία της πληροφορίας που ζούμε κανένας δεν μπορεί να αποδεχθεί άκριτα γενικολογίες, αφαιρε­τικές σκέψεις και νεφελώδεις διακηρύξεις. Με την κρίση να αγγίζει πια τον καθένα και να επηρεάζει βαθιά τη ζωή του, ο πολίτης απαιτεί ξεκάθαρες απαντήσεις αλλά – φευ! – αντί γα αυτές ο ΣΥΡΙΖΑ του προσφέρει εκθέσεις ιδεών. Με το παράδειγμα της κρίσης στην Κύπρο να περιγράφει καταπληκτικά την ιδεολογικοπολιτική σύγχυση στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, είναι πραγματικά απορίας άξιο πώς το κόμμα εξακολουθεί να πιστεύει ότι θα συνεχίσει να αποδίδει καρπούς η σκόπιμη σύγχυση με την οποία περιβάλλει βασικές πολιτικές επιλογές του, όπως η θέση της χώρας στην ευρωζώνη, το Μνημόνιο, η γεωπολιτική στρατηγική της κ.λπ. Πολλοί έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους για αποσαφήνιση των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ στο επικείμενο συνέδριο του κόμματος. Πιθανόν να έχουν δίκιο. Εκτιμώ ότι αυτό είναι δύσκολο. Διότι η ηγετική ομάδα του κόμματος γνωρίζει καλά ότι κάθε ξεκαθάρισμα θα έχει απώλειες. Το «μέσα στο ευρώ», για παράδειγμα, θα σημαίνει αυτομάτως έξω για όσους παραμένουν στις τάξεις του ελπίζοντας στην επιστροφή στη δραχμή. Και αντιστρόφως. Γιατί αυτό είναι ο ΣΥΡΙΖΑ: ένα συνονθύλευμα απόψεων και θέσεων που δεν έχουν – οι περισσότερες – επαφή με την πραγματικότητα, αλλά στόχο έχουν να μην αφεθεί να χαθεί ούτε μια ψήφο. Επειδή στο όνομα της εξουσίας η μόνη πολιτική είναι η απουσία πολιτικής!

ΜΠΑΜΠΗΣ ΚΟΚΟΝΑΣ