Γράφει ο Εμμανουήλ Κ. Ακουμιανάκης
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com
Είναι γεγονός ότι πολλά από τα όσα συμβαίνουν στην κεντρική πολιτική σκηνή, στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν γίνονται κατανοητά από την πλειοψηφία των πολιτών. Η άποψη του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή σχετικά με την ασυνέπεια εξαγγελιών και έργων συνοψίστηκε εύστοχα στη λακωνική ρήση του, ότι «στην πολιτική πολλά λέγονται και δε γίνονται και πολλά γίνονται και δεν λέγονται». Από ένα σημείο και μετά οι πολιτικοί εθίστηκαν στις ανέξοδες υποσχέσεις και οι πολίτες άρχισαν να δείχνουν δυσπιστία στα όσα οι πολιτικοί τους υπόσχονταν. Η περίεργη αυτή «ισορροπία» αυτή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια κατάσταση για γέλια και για κλάματα. Μόνο που σήμερα, ο κόσμος έχει πάψει να γελάει με τα ίδια παλιά αστεία κι έχει κουραστεί να κλαίει με τα διαρκώς αυξανόμενα προβλήματα.
Αν πάρουμε ως σημείο αναφοράς τη μεταπολιτευτική περίοδο του τόπου, δηλαδή την τεσσαρακονταετία από το 1974 μέχρι σήμερα, θα διαπιστώσουμε πολλές περιπτώσεις πολιτικής ασυνέπειας, οι οποίες αποδείχθηκαν καθοριστικές για το αποτέλεσμα πολλών εθνικών εκλογικών αναμετρήσεων. Από το σύνθημα «Καραμανλής ή τανκς» μέχρι το «λεφτά υπάρχουν» κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι της απαξίωσης του πολιτικού συστήματος. Τραγικές πολιτικές επιλογές «βαφτίστηκαν» εθνικές επιτυχίες και σημαντικά πολιτικά επιτεύγματα δεν έτυχαν της ανάλογης αναγνώρισης και εκτίμησης από τους πολίτες. Για παράδειγμα, η είσοδος της χώρας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα το 1979 επιτεύχθηκε σε κλίμα λυσσαλέων επικρίσεων από την τότε αντιπολίτευση, ενώ η προσφυγή της Ελλάδας το 2010 στο Μηχανισμό Στήριξης, ονομάσθηκε «σωτηρία». Σήμερα, τρία χρόνια μετά, το χρέος της χώρας βρίσκεται στα ίδια επίπεδα με την προ μνημονίου εποχή. Κι αυτό δεν είναι το τέλος της ύφεσης, δεν έχουμε φτάσει ακόμα στην κορυφή της κρίσης. Βρισκόμαστε δυστυχώς ακόμα στην αρχή ενός τέλους αναζητώντας το τέλος της αρχής.
«Δεν έγινε ο Νοέμβρης για τον Καραμανλή» φώναζαν στον Κωνσταντίνο Καραμανλή οι αντίπαλοί του το 1974 με αφορμή τη Συντακτική Πράξη που όριζε την 17η Νοεμβρίου εκείνου του έτους ως ημερομηνία διεξαγωγής των εθνικών εκλογών. Αργότερα τον κατηγόρησαν για «σοσιαλμανία». «Μπολσεβίκοι και ΠΑΣΟΚ, δεν μας θέλουν στην ΕΟΚ» φώναζαν στον Ανδρέα Παπανδρέου οι αντίπαλοί του παραμονές εκλογών του 1981. Οι ίδιοι -και όχι αδικαιολόγητα- τον κατηγορούσαν για «κοινωνική πολιτική με δανεικά» αργότερα. «Καλύτερα παπάκι παρά το Μητσοτάκη» ήταν η απάντηση στην υπόσχεση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη για φθηνά Ι.Χ. πριν τις εκλογές του Ιουνίου του 1985 και το 1990 που έγινε πρωθυπουργός κατηγορήθηκε για νεοφιλελεύθερες πρακτικές και πολιτικές. Για «εκσυγχρονισμό με φθαρμένα υλικά» και αδυναμία πίστωσης ήττας χρεώθηκε ο Κώστας Σημίτης. Για μια «πολιτική αλλαγή» που βασίστηκε σε ηθικές βάσεις (στη σεμνότητα και στην ταπεινότητα) επικρίθηκε σφοδρά μετά το 2004 ο Κώστας Καραμανλής. Για άκριτες υποσχέσεις βασισμένες σε συνθήματα του τύπου «λεφτά υπάρχουν» και δημοψηφίσματα που εξαγγέλθηκαν και ανακλήθηκαν εντός ολίγων ωρών κατέπεσε της πρωθυπουργίας ο Γεώργιος Παπανδρέου. Για εξυπηρέτηση τραπεζικών συμφερόντων μιλούσαν οι επικριτές του Λουκά Παπαδήμου. Για εμμονή και αυτοσκοπό στην αναρρίχηση στο ύψιστο αξίωμα κατηγόρησαν το σημερινό πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά.
Πολλές και ποικίλες είναι οι αντιφάσεις στη μεταπολιτευτική ιστορία αυτού του τόπου. Με αφορμή την πρόσφατη επιστράτευση των εκπαιδευτικών, στην απλή ερώτηση: «Τι δεν καταλαβαίνεις;» έρχεται η πληρωμένη συνθηματική απάντηση στον απορημένο πολίτη. «Οι αστυνομικοί των 700 euro επιστρατεύουν τους εκπαιδευτικούς των 600 euro για να δώσουν εξετάσεις οι νέοι, που αν βρουν δουλειά, θα δουλέψουν για 300 euro υπακούοντας τις εντολές εκείνων που υποτίθεται ότι νοιάζονται για το μέλλον τους και παίρνουν μισθό 10.000 euro». Τι λοιπόν δεν καταλαβαίνεις;
