Ανεβοκατεβαίνουν στο πολιτικό βήμα. Παρελαύνουν στη μικρή οθόνη και στα μικρόφωνα. Πουλούν «μούρη» περί «υπευθυνότητος» και «πατριωτισμού». Ζητούν «σύνεση». Κηρύττουν τον «ορθολογισμό». απαιτούν ανάληψη των «ιστορικών ευθυνών». Και τι εννοούν με όλα αυτά; Μα ότι ο εργάτης πρέπει να ζει (στην καλύτερη περίπτωση) με 500 ευρώ καθαρά! Ότι οι συνταξιούχοι πρέπει να ζουν με 300 ευρώ! Ότι τα εκατομμύρια των ανέργων και των «απασχολήσιμων» πρέπει να δείξουν «κατανόηση»!
Έχουν στείλει πάνω από 3,5 εκατομμύρια Έλληνες κάτω από το όριο της φτώχειας. 500.000 παιδιά στον υποσιτισμό και το 90% του ελληνικού λαού στο κοινωνικό περιθώριο και στην ανασφάλεια. Κι όμως, έχουν την ξετσιπωσιά να μιλούν !
Δείτε τους στα πολιτικά σουαρέ και στα τηλεοπτικά τραπέζια της «δημοκρατικής» μονοφωνίας. Άπαντες παρόντες:
Ο εσμος των εκπροσώπων ενός πολιτικού συστήματος που τα έκανε όλα ίσιωμα και τώρα το παίζουν από πάνω και «σωτήρες»!
Οι τσανακογλείφτες «διανοούμενοι», τα εξωνημένα υπαλληλάκια, αυτό το καθηγητικό κατεστημένο που για τη «σοφία» του και την προστιχιά του έγραφε ο Βάρναλης. «Και συ, τσούλα των δήμιων, Επιστήμη, της Αλήθειας εσχάτη τεφροδόχα, και συ, πρόστυχη Πένα και ψοφίμι, του βούρκου λιβανίζετε τη μπόχα»…
Η περιφερόμενη αυθάδεια του εκδοτικού και δημοσιογραφικού καθεστώτος, οι απαστράπτοντες «αστέρες» της σαπίλας, μια ζωη «προαγωγοί» και «φιλιππινέζες» εκείνης της πολιτικής που για να υπάρχει φροντίζει να διατηρεί στον αγρό το κάθε «πετυχημένο» και «καπάτσο» κατακάθι!
Δείτε τους. Δείτε τον κύριο γενικό γραμματέα που δηλώνει ότι τα 500 ευρώ βασικός είναι «πολλά»…
Δείτε τον κύριο διευθύνοντα σύμβουλο, αυτό το άθυρμα, που ισχυρίζεται ότι για το θάνατο των δυο παιδιών στη Λάρισα από το μαγκάλι δεν φταίει η τιμή του πετρελαίου θέρμανσης, αλλά η ελλιπής.. παιδεία τους. κατά δήλωση του κυρίου διευθύνοντα συμβούλου, εκτός από νεκρά τα παιδιά ήταν και αμόρφωτα, αφού, όπως είπε, δεν γνώριζαν τις βλαβερές συνέπειες του μονοξειδίου του άνθρακα…
Όλοι αυτοί λένε ότι η»σωτηρία» μας είναι ο θάνατός μας δια της εξαθλίωσης. Αλλά αυτού αυτή είναι η «σωτηρία» γιατί δεν δοκιμάζουν να «σωθούν» οι ίδιοι με τον τρόπο που προτείνουν σ’ εμάς;
Εμπρός λοιπόν: Ας παραιτηθούν από τη χλιδή τους. Ας περιέλθουν στην κατάσταση των μισθωτών σκλάβων, των ανέργων. Ας ζήσουν – αυτοί- με τα 500 ευρώ. Με αυτά να πληρώνουν για σπίτι, φαγητό, ντύσιμο, χαράτσια και πετρέλαιο θέρμανσης.
Δεν είμαστε τόσο αφελείς να περιμένουμε ότι θα το πράξουν. Είμαστε, όμως, αρκετά ρεαλιστές ώστε να προσδοκούμε την τιμωρία τους. Την «τιμωρία» που θα τους άξιζε την περιγράφει ο γερο-Ανσέλμο: «Θα τους έβαζα να δουλεύουν κάθε μέρα, όπως δουλέψαμε εμείς στα χωράφια κι όπως δουλεύουμε στα βουνά κόβοντας ξύλα, για όλη τους τη ζωή. Έτσι θα βλέπανε για ποιο σκοπό γεννηθήκανε οι άνθρωποι. θα έπρεπε να κοιμούνται εκεί που κοιμόμαστε εμείς. να τρώνε όπως τρώμε εμείς. Πρώτα απ’ όλα όμως να δουλεύουν. Έτσι θα μάθουν».
Ναι ! Πρώτα απ’ όλα να δουλεύουν! Έτσι θα μάθουν! Το αφιερώνουμε ολόψυχα σε όλους τους σπουδαιοφανείς (κυρίους και κυρίες) της εξουσίας, τους ματαιόσουδους των τηλεοπτικών υποσταθμών της ολιγαρχίας, τους απαστράπτοντες των «φιλανθρωπικών» σωματείων,. τους «ε[πατρίδες» των ντόπιων και ξένων «οίκων», τους «νόμιμους και ηθικούς» εκμεταλλευτές, κηφήνες και σφετεριστές του πλούτου που άλλοι παράγουν. Το αφιερώνουμε στους χορτάτους, που με αναίδεια καλοζωϊσμένης Αντουανέτας, καμουφλαρισμένοι πίσω από την αυθεντία της ασημαντότητάς τους, πλαισιωμένοι «να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων».
Και τους λέμε: Στον κόσμο που προσδοκούμε, τον απαλλαγμένο από τη βρωμιά σας, δεν θα σας πειράζει κανείς. Αλλά η τιμωρία σας θα είναι αμείλικτη! Εκεί θα μάθετε να βγάζετε το ψωμί σας δουλεύοντας. Εκεί δεν θα μπορείτε να στέλνετε εκατομμύρια ανθρώπους στη φτώχεια καις την ανεργία, για να αυξάνετε εσείς το παντεσπάνι σας.
MEΓΑΛΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ
Δεν υπάρχουν εφημερίδες που αν εκδίδονται για να εκφράζουν απόψεις διαφορετικές από εκείνες του ιδιοκτήτη τους ή να υπηρετούν αλλότρια συμφέροντα». Η θέση αυτή διατυπώθηκε νετα-σκέτα στο Βήμα της Κυριακής (8/1/2012). Από τότε έχει περάσει κάτι περισσότερο από ένας χρόνος. φέρει δε την υπογραφή του εκδότη της εφημερίδας Σταύρου Ψυχάρη. Στην συγκεκριμένη τοποθέτηση του κ. Ψυχάρη θα επανέλθουμε παρακάτω.
Φέτος,. τους πρώτους μήνες του 2013, ο τηλεοπτικός σταθμός Mega επιδόθηκε σε μια αγχωτική επιχείρηση αυτοεξύψωσης του σε πρότυπο δημοσιογραφίας. Πρωταγωνιστές αυτής της ωραίας αυτοαναφορικότητας, ήταν οι συντελεστές του δελτίου ειδήσεων του καναλιού. Οι οποίοι μάλιστα προσπάθησαν (μάλλον κατά λάθος, αφού τέτοια παρελκυστικά πράγματα δεν τα συνηθίζουν..) να πιάσουν το θέμα από πολύ βαθιά. Από το πώς ασκείται η δημοσιογραφία, σε ποιους δίνει λόγο η δημοσιογραφία, αν έχει υποβολείς η δημοσιογραφία κ.ο.κ. Κι όλα αυτά για να αποδείξουν, τελικά, ότι αυτό που κάνουν είναι δημοσιογραφία.
Βέβαια, ουδείς είπε ποτέ ότι το δελτίο του Mega (και των «Mega» γενικώς) δεν κάνει δημοσιογραφία. Κάνει και παρακάνει. Όμως το να αποδεικνύεις – ότι κάνεις δημοσιογραφία, δεν απαντά από μόνο του στο «τι είδους» δημοσιογραφία κάνεις.
Οι συντελεστές του Mega δεν χρειάζεται φυσικά να παραιτηθούν από το δικαίωμά τους να προασπίζονται το είδος της δημοσιογραφίας που κάνουν. Αλίμονο όμως, όπως μας είχε προειδοποιήσει ο Μαρξ, αν είχαμε για τους άλλους την άποψη που έχουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους…
Ως εκ τούτου! Πρώτον, στη περίπτωση των δημοσιογράφων, αν αποδεχόμασταν τον κανόνα «είσαι ό,τι δηλώσεις»,. θα καταλήγαμε πολλές φορές, στο συμπέρασμα πως εκλεκτό είδος δημοσιογραφίας και πρότυπο δημοσιογράφου είναι ο «εισαγγελέας», ο «ανακριτής», ο «παπαγάλος με το σκονάκι», ο διαστρεβλωτής,. το τσιράκι της εξουσίας, ο ενσωματωμένος προπαγανδιστής, ο παραχαράκτης της αλήθειας, ο πλύση εγκεφάλου, η ψευτιά, ο βαστάζος της κυρίαρχης πολιτικής, ο «χωροφύλακας», ο «ζήτω το μνημόνιο», ο «κάτω οι συντεχνίες», ο «αίσχος οι εργάτες που απεργούν». ο «εύγε τα ΜΑΤ που δέρνουν» κ.λπ. Και όλα αυτά επενδεδυμένα, συνήθως, με ατάκες του τύπου «δεν δίνουμε λογαριασμό στα κόμματα». Ατάκες που αποτελούν το σήμα κατατεθέν εκείνης της δημοσιογραφίας, που υπάρχει (επ’ αυτού βρίθουν τα … ρεπορτάζζζ») για να δίνει λογαριασμό στο σύστημα, που λειτουργεί ως παρακολούθημα και ως εμπροσθοφυλακή του συστήματος.
Δεύτερον ο καθένας έχει δικαίωμα να κρίνει, τον οποιονδήποτε για την άποψή του. Είτε αυτός ο κάποιος είναι είτε δεν είναι δημοσιογράφος. Οι πάντες κρίνονται, Το θέμα είναι ότι ορισμένοι δημοσιογράφοι έχουν βρει το κόλπο, όταν δεν τους αρέσει η κριτική στην άποψή τους, να παριστάνουν τους διωκόμενους. Εμφανίζονται σαν ήρωες που «δεν περνάει πάνω τους» η δήθεν προσπάθεια όσων τους κρίνουν (και τους επικρίνουν) να τους υπαγορεύσουν,. τάχα,. άποψη. Ή να λογοκρίνουν, τάχα, την άποψη του «αδέκαστου» δημοσιογράφου, και του «τσεκουράτου» δελτίου.
Εδώ έχουμε μια τυπική εκδήλωση της τακτικής του γάτου που κάνει ό,τι κάνει αλλά ταυτοχρόνως σκούζει κι από πάνω. Διότι το θέμα δεν είναι ότι ο τάδε ή ο δείνα δημοσιογράφος έχει την άλφα η τη βήτα άποψη. το θέμα είναι ότι σε πλείστες εξ αυτών των περιπτώσεων και ο τάδε και ο δείνα δημοσιογράφος τυγχάνει- ελεύθερα και δημοκρατικά – να έχουν πάντα την ίδια άποψη με το αφεντικό τους. Να έχουν την άποψη που προωθεί τα συμφέροντα του αφεντικού τους. Και να μετατρέπουν σε δόγμα αληθείας από τα ΜΜΕ του αφεντικού τους, στο οποίο πρέπει να υποκύψει η κοινωνία, την άποψη του αφεντικού τους, που εντελώς τυχαία είναι και δική τους άποψη.
Στο σημείο αυτό εύλογα θα παρατηρήσει κανείς ότι σε συνθήκες επιχειρηματικής ιδιοκτησίας, στα ΜΜΕ πως θα ήταν δυνατόν ο υπάλληλος δημοσιογράφος (που σε αρκετές περιπτώσεις, έχει μετατραπεί σε υπαλληλική «αριστοκρατία» να διακινεί άποψη διαφορετική και αντίθετη στα συμφέροντα του αφεντικού από εκείνη του αφεντικού του «μαγαζιού» στο οποίο δουλεύει;
Σωστή παρατήρηση. Τόσο σωστή μάλιστα ώστε σε αυτές τις περιπτώσεις στους δακάρικους λόγους ορισμένων περί «αντικειμενικότητας» της άποψής τους, να βάζουμε τον εξής τίτλο «Τρίχες!».
Εκτός, βέβαια, αν – για να ξαναγυρίσουμε στο Mega – οι αντικειμενικοί του σταθμού έχουν στα είκοσι χρόνια λειτουργίας του να μας δείξουν έστω ένα (1!) ρεπορτάζ για τη ληστεία που υφίστανται η κοινωνία στα διόδια των εργολάβων ή για τη ληστεία που υφίσταται η κοινωνία από το μονοπώλιο στον κλάδο του πετρελαίου…
Κλείνοντας, επιστρέφουμε τώρα στην προ έτους τοποθέτηση του κ. Σταύρου Ψυχαρη. Σχόλιο πρώτο: Η επισήμανση του κ. Ψυχάρη, ότι δηλαδή οι εφημερίδες και ο τύπος εν γένει εκπροσωπούν τα συμφέροντα και τις απόψεις των ιδιοκτητών τους, κινείται στη σφαίρα του αυτονόητου. Ως εκ τούτου θα ήταν παντελώς ανούσια ως τοποθέτηση, αν δεν υπήρχαν εκείνα τα δημοσιογραφικά συγκροτήματα – όπως π.χ. ο ΔΟΛ – και εκείνα τα στελέχη τους, τα οποία κατά καιρούς παριστάνουν ότι προσφέρουν ενημέρωση «ανεπηρέαστα από συμφέροντα» και βάσει «αποκλειστικώς δημοσιογραφι-κών κριτηρίων». Την επόμενη φορά λοιπόν, που θα προσποιηθούν κάτι αντίστοιχο , ας πάρουν και τη γνώμη του εκδότη τους.
Σχόλιο δεύτερο: Επί μέρες οι παρουσιαστές των δελτίων ειδήσεων του Mega θεωρούσαν υποχρέωσή τους να επαναλαμβάνουν ότι «το Mega αξιολογεί τις πράξεις και τις παραλείψεις οποιουδήποτε αποκλειστικά με δημοσιογραφικά κριτήρια» ή, όπως το είπε τις προάλλες η κυρία Τρέμη, «εμείς θα συνεχίσουμε να είμαστε τσεκουράτοι, προς πάσα κατεύθυνση». Θυμίζουμε ότι ιδιοκτήτες και μεγαλομέτοχοι του Mega είναι οι όμιλοι Μπόμπολα, Βαρδινογιάννη και ΔΟΛ.
Και τώρα το κουίζ μας. Οι μεν εκφωνητές του δελτίου ειδήσεων του Mega ισχυρίζονται ότι το Mega είναι «τσεκουράτο προς πάσα κατεύθυνση» και πάντα «αποκλειστικά με δημοσιογραφικά κριτήρια». Ο δε κ. Ψυχάρης, δηλαδή ο εκπρόσωπος του ΔΟΛ – εκ των μεγαλοϊδιοκτητών του Mega- , λέει ότι υπάρχει ένα τουλάχιστον «κριτήριο» που κανέναν (μα κανένα) «δημοσιογραφικό κριτήριο» δεν μπορεί να το παρακάμψει. Και αυτό το κριτήριο δεν είναι άλλο από το κριτήριο των συμφερόντων και των απόψεων των ιδιοκτητών του Τύπου, και συνεκδοχικά ότι αυτό, τελικά, είναι το υπέρτατο κριτήριο το οποίο και καθορίζει τον τρόπο που αξιολογεί τα θέματα του Mega και το κάθε Mega.
Εναπόκειται, λοιπόν, σ’ εσάς, στους αναγνώστες, και τους τηλεθεατές, να αποφασίσετε: Ποιόν πιστεύετε; τους εκφ=ωνητές του Mega και του κάθε Mega ή τους ιδιοκτήτες του Mega και όλων ανεξαιρέτως των Mega.
ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ
Κάθε ορισμός για την ελευθερία πρέπει να απαντάει σε τρία βασικά ερωτήματα: ελευθερία τίνος, από ποιόν, από τι; Πολιτική ελευθερία τίνος λοιπόν; Η πολιτική ελευθερία αφορά τους λαούς και τις κοινωνίες τους. Άρα, πολιτική ελευθερία εννοούμε εδώ την ελευθερία των λαών. Αλλά ελευθερία από ποιόν; Ελευθερία από δυνάστες, τυράννους, κατακτητές, είτε αυτοί προέρχονται από το εσωτερικό της κοινωνίας είτε από το εξωτερικό. Ελευθερία από τι; Ελευθερία αντίστοιχα, από κάθε τυραννικό ή δεσποτικό καθεστώς, που περιορίζει έναν λαό, τον καταπιέζει και τον υποτάσσει για να του επιβάλλει συμφέροντα ξένα προς αυτόν. Όταν λοιπόν αναφερόμαστε στην πολιτική ελευθερία, αναφερόμαστε ουσιαστικά στην ελευθερία των λαών από την καταπίεση και την υποταγή σε κάθε είδος τυράννων και σε κάθε μορφής τυραννικών καθεστώτων.
Η πολιτική ελευθερία ωστόσο δεν έχει μόνο αρνητικό περιεχόμενο. Δεν είναι απλώς ελευθερία ενός λαού από κάτι στην προκειμένη περίπτωση από την καταπίεση και την υποταγή. Είναι ακόμα περισσότερο ελευθερία για κάτι, ελευθερία για την επίτευξη κάποιου σκοπού. Η πολιτική ελευθερία δεν έχει νόημα όταν απλά αποκλείει την υποδούλωση της κοινωνίας σε δεσπότες και τυράννους. Πρέπει και να εξασφαλίζει την κυριαρχία του λαού πάνω στην ζωή και την εξέλιξη της κοινωνίας. Για να υπάρχει λοιπόν αυθεντική πολιτική ελευθερία πρέπει να ισχύει το εξής: από την μία να μην επιτρέπω στον τύραννο να υποτάξει την κοινωνία μου κι από την άλλη να κυριαρχώ εγώ ο λαός πάνω της. Αυτό είναι και το νόημα της πολιτικής ελευθερίας, να έχω ως λαός την πρωτογενή εξουσία να ορίζω ο ίδιος την μοίρα μου σύμφωνα με την βούληση μου. Έτσι μπορούμε να πούμε ότι, «η πολιτική ελευθερία, είναι η κατάσταση που απολαμβάνει ένας λαός όταν ελεύθερος από κάθε είδος εξουσίας, γίνεται ο ίδιος κυρίαρχος της μοίρας του».
Είμαι πολιτικά ελεύθερος, σημαίνει ότι είμαι κυρίαρχος της μοίρας μου. Άρα, πολιτικά ελεύθερος είναι μόνο ο λαός που είναι κυρίαρχος της μοίρας του. Που μπορεί δηλαδή να ορίζει ο ίδιος την τύχη του σύμφωνα με την βούλησή του. Όμως για να ορίζει ο ίδιος ο λαός την τύχη του, πρέπει να παίρνει ο ίδιος τις αποφάσεις και κανένας άλλος. Πρέπει δηλαδή να κυβερνάει ο ίδιος τον εαυτό του. Άρα να αυτοκυβερνάται. Η αυτοκυβέρνηση είναι ο θεμέλιος λίθος για την πολιτική ελευθερία ενός λαού. Κυβερνώντας ένας λαός τον εαυτό του, καταργεί κάθε εξουσία που ασκείται πάνω του από τους σφετεριστές της ελευθερίας του και γίνεται κυρίαρχος της μοίρας του. Πώς όμως μπορεί να κυβερνάει ένας λαός τον εαυτό του και να γίνει κυρίαρχος της μοίρας του;
Πηγές : Μπουγιόπουλος Νίκος UNFOLLOW (16)
Αθανάσιος Συριανός ΟΣΕΛΟΤΟΣ
