Ήτανε μια ημέρα του χειμώνα το 1944 ή '45 που έφυγα το πρωί μαζί με τα αδέλφια μου και με τα παιδιά του χωριού μας Καπεδιανά, με τα πόδια για το Δημοτικό σχολείο Ρουσσοσπιτίου, διαδρομή 1.500μ. Κάθε πρωί μια μητέρα παιδιού από το Ρουσσοσπίτι, πήγαινε ενωρίς και άναβε την φωτιά με ξύλα στο μαγειρείο του σχολείου για να βράσει το γάλα από σκόνη. Πίναμε το γάλα και ότι άλλο είχε και μετά μπαίναμε στα μαθήματα μας.

Όταν δεν είχε ξύλα, μας έλεγε ο Δάσκαλος μας το πρωί να κρατάμε εμείς από ένα ή δύο ξύλα για να υπάρχουν πάντα για το πρωινό μας.

Το μεσημέρι είχε διακοπή για φαγητό και ξεκούραση. Τα παιδιά από τα Καπεδιανά, την Αγ. Ειρήνη και από τα Μικρά Ανώγεια, επειδή ήτανε μακριά να πάμε στα σπίτια μας, παίρναμε μαζί μας το φαγητό και τρώγαμε έξω στον υπαίθριο χώρο της αυλής του σχολείου. Το απόγευμα πάλι μαθήματα. Την μέρα αυτή, μόλις το απόγευμα σχολάσαμε, έβρεχε πολύ δυνατά. Δεν μπορούσαμε να πάμε στο χωριό μας. Οι κάτοικοι του χωριού Ρουσσοσπιτίου, ήλθανε να πάρουνε τα παιδιά όλων των άλλων χωριών στα σπίτια τους, μέχρι να έρθουν οι γονείς μας να μας πάρουνε.

Μια φωνή γυναίκας άκουσα δυνατά, να φωνάζει: τα Τσαχπινάκια και τα Σκουμπελιανάκια να έλθουν κοντά μου, και μας πήγε στο σπίτι της. Αυτή ήτανε η κυρία Αννίκα Μαραγκουδάκη του Νικολάου (Μπερέτη).

Είχε και αυτή το γιο της, τον Αντώνη στο σχολείο. Είχε ανάψει το τζάκι με ξύλα να ζεσταθούμε και να στεγνώσουν τα ρούχα μας που είχανε βραχεί.

Είχε μαγειρέψει μπαρμπουνοφάσουλα και μας έβαλε στο τραπέζι και φάγαμε.

Μετά φθάσανε οι γονείς μας και μας πήρανε για τα σπίτια μας. Στο δρόμο συναντήσανε μεγάλη δυσκολία να μας περάσουνε από τους δυο ποταμούς γιατί έτρεχε πολύ νερό. Με σχοινιά μας δένανε και ένα ένα μας περάσανε και πήγαμε στο σπίτι μας τελείως βρεγμένα.

Αυτό είχε γίνει πολλές φορές, τα χρόνια που πήγαινα στο Δημοτικό και με τον ίδιο τρόπο το αντιμετώπιζαν οι γονείς μας.

Δεν θα ξεχάσω την όρεξη που έδειξε τότε η κυρία Αννίκα, να μας περιποιηθεί, να ζεσταθούμε που έκανε πολύ κρύο, να στεγνώσουνε τα ρούχα μας και να μας βάλει ακόμα και φαγητό να φάμε. Το σπίτι της ήτανε πολύ περιποιημένο, καθαρό και όμορφο, σα να το βλέπω αυτή τη στιγμή μπροστά μου. Επίσης θυμάμαι την αγάπη της προς όλα τα παιδιά, λες και ήμασταν όλα της.

Τελείωσα το Δημοτικό με τις δύσκολες συνθήκες που έζησα και στη συνέχεια πήγα στο Γυμνάσιο. Σχεδόν παρόμοιες καταστάσεις συνάντησα με την διαδρομή μου στο Ρέθυμνο, που δεν υπήρχε συγκοινωνία και με την διαμονή μου σε ένα δωμάτιο χωρίς καμία ευκολία. Διάβαζα τον πρώτο χρόνο με λάμπα πετρελαίου και μετά με δημόσιο φωτισμό.

Το 1954 έφυγα για τον Ελληνικό Στρατό, να εργαστώ πλέον επαγγελματικά. Έτσι  απουσίασα  μακριά από τους γονείς  μου, τους συμμαθητές μου και τους φίλους μου επί 35 χρόνια. Δημιούργησα οικογένεια και γύρισα πλέον απόστρατος Αξιωματικός εις τον τόπο της καταγωγής μου. Σιγά - σιγά συναντούσα τους γνωστούς των γύρω χωριών που μεγάλωσα,τους συμμαθητές μου, του Δημοτικού και του Γυμνασίου. Η χαρά μου ήτανε μεγάλη όταν αντίκρισα το σχολείο μου στο Ρουσσοσπίτι και την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής που μας όριζε ο δάσκαλος μας, να λέμε την Κυριακή στην λειτουργία το Πιστεύω και το Πάτερ Ημών.

Μετά από λίγα χρόνια, τελείως ξαφνικά συνάντησα στο Ρουσσοσπίτι στην ταβέρνα του Μυλωνά, τον γιο της κυρίας Αννίκας, τον Αντώνη και αυτός συνταξιούχος.

Η χαρά μας ήτανε απερίγραπτη. Η πρώτη ερώτηση που έγινε και από τους δυο μας, ήτανε αν ζούνε οι γονείς μας, αλλά δυστυχώς οι απαντήσεις μας ήτανε ότι έχουν φύγει από τη ζωή. Στην επόμενη ερώτηση του Αντώνη, Τι κάνουν Γιάννη τα αδέλφια σου και που βρίσκονται. Επίσης πόσα παιδιά έχεις και που μένεις με την οικογένεια σου. Του είπα βέβαια ότι έχω τρία αγόρια και μια κόρη και ότι διαμένω εις τον Πλατανιά, τα δε αδέλφια μου είναι όλα τους καλά. Εγώ δεν τον ρώτησα για αδέλφια, γιατί το θυμάμαι πως είναι μοναχοπαίδι. Όμως τον ρώτησα αν έχει βγάλει το όνομα της μάνας του και μου είπε βεβαίως την κόρη μου τη λένε Αννίκα, η οποία έχει και πλήρη ομοιότητα σε όλα της, και το Νίκο το όνομα του πατέρα μου.

Εκείνη την ώρα θυμήθηκα και είπα στον Αντώνη, το ενδιαφέρον της μάνας του για τα Καπεδιανάκια που είχε έλθει στο σχολείο όταν έβρεχε πολύ και μας πήρε στο σπίτι σας για προστασία, και του περιέγραψα, όπως γράφω παραπάνω την όλη περιπέτεια αυτής της ημέρας.

Μετά από αυτήν την συνάντηση, οι επόμενες γίνονται στο καφενείο του χωριού ή στην εκκλησία, ή με τηλεφωνική επικοινωνία, όταν πρόκειται για παρέα ή για κάποια συνεργασία στις αγροτικές μας εργασίες,

Ως συνταξιούχοι πλέον και με την τακτική της απασχόλησης μας εις τα ακίνητα που μας αφήσανε οι γονείς μας αφ' ενός και αφ' ετέρου παράγουμε τα πλέον απαραίτητα για την διατροφή μας προϊόντα και μαζί με την σύνταξη μας διαβιώνουμε καλύτερα και πιο ευχάριστα με την οικογένεια και τα παιδιά μας.

Τέλος πιστεύω απόλυτα ότι με τη βοήθεια του Σωτήρος Χριστού, της Παναγίας, της Αγίας Παρασκευής και με την προσπάθεια τη δική μου, αξιώθηκα και γύρισα στον τόπο που γεννήθηκα, βαπτίστηκα, μεγάλωσα και έμαθα τα πρώτα γράμματα στο σχολείο μου. Αυτό είναι μεγάλη τιμή μου και έχει μεγάλη αξία, εκεί που αρχίζει η ζωή μας, εκεί και να τελειώνει.