Εκδοχή 1η
«Η λαχτάρα της ψυχής
ξορκίζει κάθε κακό».
Δεν υπήρξε άνθρωπος που να ασχολήθηκε με την πρόβλεψη και να μην παραδέχτηκε τη χειρομαντεία σαν τη μοναδική μαντική τέχνη που μπορεί να αποκαλύψει τα ναι και τα όχι των εσωτερικών αναζητήσεων.
Βασίζεται σε επτά ή έξι για πολλούς σημαντικές γραμμές.
Του Ερμή: Πληροφορίες σχετικά με την υγεία, τη ζωτικότητα και το πόσο σύντομη ή μακρά θα είναι η ζωή μας έρχονται στην επιφάνεια.
Του Κεφαλιού: Όπου αφορά τη διανοητική αδυναμία ή ικανότητα.
Της Καρδιάς: Εδώ αποκαλύπτεται το συναίσθημα, η συγκινησιακή προσέγγιση της διαδρομής μας.
Του Πεπρωμένου ή της Μοίρας: Τούτη φανερώνει την επαγγελματική σταδιοδρομία και τα χρήματα.
Του Ήλιου ή της Επιτυχίας: Δείχνει την εξελικτική πορεία προς την ευτυχία.
Της Ζωής: Εδώ ξεδιπλώνονται οι αλληλεπιδράσεις της γραμμής με τους τομείς του κεντρικού άξονα.
Σημαντικό στην όλη διαδικασία είναι το πάχος της παλάμης, το σχήμα του χεριού, των δακτύλων, το πλήθος των σταυρών, των τετραγώνων και των κύκλων που σχηματίζονται. Ευλογημένοι δε όσοι έχουν έντονα τα τρία βραχιόλια της τύχης. Οριζόντιες και παράλληλες γραμμές στο σημείο του καρπού.
Εκδοχή 2η
«Ο αληθινός παράδεισος
δε βρίσκεται στα ουράνια,
αλλά πάνω στο στόμα
μιας ερωτευμένης γυναίκας».
Όλα τα δοκίμια που αφορούν τη γραφή ενός επιτυχημένου μυθιστορήματος θέλουν ο αναγνώστης να συμπονέσει τον ήρωα. Να νιώσει οίκτο και οδύνη για την μέχρι τώρα πορεία του και τις αντιξοότητες που η ζωή φέρνει στον δρόμο του. Δε θα τολμούσα ν’ αλλάξω την «συνταγή». Όμως ας πέσουν οι μάσκες. Το αληθινό θύμα σε αυτή την ιστορία είμαι ΕΓΩ. Όλα ξεκινούν όταν πρωτοέπεσα στα δίχτυα. Όχι της αράχνης. Αλλά ΕΚΕΙΝΗΣ, που χρίστηκε απ’ την ανάσα μου.
Λεβάντα, δυόσμο και μια περίεργη μυρωδιά, ανεξήγητα μαγική, ίσως απ’ τα μαλλιά της, είχαν εισχωρήσει στο σώμα μου. Δεν έφευγε, δε μπορούσε να πάει πουθενά, είχε εγκλωβιστεί μέσα μου. Κυλούσε καταρρίπτοντας κάθε εμπόδιο. Έτρεμε μήπως εξατμιστεί, με ιλιγγιώδη ταχύτητα έτρεχε προς το καταφύγιο – την παλλόμενη καρδιά – που ποτέ δε βρήκε φτερά να πετάξει. Σα να μην ήθελε, σα να φοβόταν, τίποτα δεν την ένοιαζε πέρα από αυτό – να μείνει στην αγκαλιά της. Να αποκοιμηθεί και να μην ξυπνήσει ποτέ. Γιατί πάντοτε υπάρχει ο κίνδυνος της φυγής. Εκείνη, μπορεί να βρει την Ιθάκη παντού. Μια τρίχα της όμως ξεβράστηκε απ’ την γλώσσα μου. Είσαι ελεύθερη, είπα, φύγε, μην περιμένεις να σε διώξω, δε σε έχω ανάγκη. Αρνήθηκε. Θα την κρατήσω, θα τη βαπτίσω ζωή.
Η υγρασία των δακτύλων της ξεδίψασε τα ξερά μου χέρια. Αμήχανη κάποιες στιγμές και ανήμπορη στο γέλιο του Μάη ξεφλούδιζε τη σομόν βαφή των νυχιών. Πότε πότε γυρνούσε το κεφάλι της πλάγια, ξέκλεβε φιλιά. Αμέσως μετά ακουμπούσε προσεχτικά τα χειλάκια της σε κρυστάλλινο ποτήρι γεμάτο γλυκόπικρη μαυροδάφνη, πίνοντας μονορούφι, την ψυχή μου που παραδινόταν στο βλέμμα της.
Τις νύχτες όταν μου λείπει νιώθω το ρίγος στο κορμί μου ν’ ακολουθεί πιστά τις κινήσεις της. Αγγίζει το στόμα μου με παράδοξο κτητικό ύφος. Συνεχώς σκέφτομαι τις τρεις ελίτσες που υπάρχουν στο στήθος. Σε μια ευθεία. Τρία αστέρια που φώλιασαν σε έναν κατάλευκο ουρανό φεγγοβολώντας τα δύο κατακόκκινα από ηδονή σύννεφα.
Εκδοχή 3η
«Ο τρόπος για ν’ αγαπήσεις κάποιον είναι
να συνειδητοποιήσεις ότι μπορεί να χαθεί».
Προτού κλείσω τα μάτια μου είχα μίσος, ατέρμονο, εξαιρετικά παρθένο, από την ποικιλία της εκδίκησης. Φθόνος, οργή. Συγκεκριμένη πηγή προέλευσης δεν υπήρχε. Μία από τις τεχνικές γραφής που διδάχτηκα έλεγε πως δεν πρέπει να γράφουμε καθ’ όλη την διάρκεια της μέρας, παρά μόνο στο διάστημα που είμαστε παραγωγικοί. Κυρίως λειτουργώ το ξημέρωμα. Πρώτα όμως κρίνεται απαραίτητο να εξαγνιστεί κάθε σκέψη όσες δεν απορροφηθούν στην πάλη του σύμπαντος με το χρόνο θα φιλτραριστούν και το απόσταγμα τους θα αφορά το θέμα-κεντρικό άξονα, στην προκειμένη περίπτωση όλα συγκλίνουν σ’ ΕΚΕΙΝΗ. Ξάγρυπνος εντέλει, συναντώντας τις πρώτες ακτίνες παρέα μ’ ένα φλιτζάνι δυνατό καφέ, πρωινά ενημερωτικά μαγκαζίνο, εφημερίδες, τιτιβίσματα από τη μισάνοικτη μπαλκονόπορτα και έναν κόκορα που βάλθηκε να θρυμματίσει την άκρη του τυμπάνου (που αν βγω και τον πιάσω θα γίνει κρασάτος) θωπεύουν νωχελικά τον ειρμό μου.
Συνειδητοποιώ ότι έχασα την επιρροή που είχα πάνω της η οποία διατηρείται από τους μικρούς μπόμπιρες. Το μόνιμο γελάκι τους καρφωμένο κουρνιάζει στον ώμο της. Οι αναμνήσεις ξεφτίζουν, γίνονται λήθη, το φως ακολουθεί φθίνουσα πορεία, οι αστερίες δε λάμπουν στην άβυσσο, οι πελαργοί δε φέρνουν μωρά, όμως εγώ ζω σαν σε όνειρο.
Εκδοχή 4η
«…Πλημμυρίδα είσαι, εσένα διψούν…»
Οι άγγελοι πέταξαν τα φτερά τους, ο Νάρκισσος δε θέλησε ν’ αντικρίσει το είδωλο του, ο Οδυσσέας αρνήθηκε την Ιθάκη, ο Μέγας Αλέξανδρος δεν έλυσε τον γόρδιο δεσμό, ο Απόλλωνας νέκρωσε τις νότες, ο Πάρις δεν έκλεψε την ωραία Ελένη, οι πεταλούδες παρέμειναν κάμπιες, αποποιήθηκαν το κλουβί τους αυξάνοντας τις πιθανότητες να την αγγίξουν και ο Έρωτας σπατάλησε τα βέλη του σε
άπιαστη, αερικό με τα γυάλινα γοβάκια της να σχηματίζουν γαϊτανάκι τα βλέμματα των αντρών. Η μυστηριώδης αύρα της είναι το πλέον ενδεδειγμένο αρσε(ρ)νεικοβότανο.
Εκδοχή 5η
«Ξεχαστήκαμε στο κρεβάτι της βιτρίνας.
Ξημερώματα τα γυμνά μας μέλη
σοκάρισαν. Τα πήραν για εκκεντρική διαφήμιση
νιου ντιζάιν.
Μα εμείς απλώς ξεχαστήκαμε
Στο κρεβάτι της βιτρίνας».
Φορούσε το νυφικό της γυμνή. Έβαζε την ψηφιακή μηχανή στο αυτόματο. Για κάμποση ώρα χωρίς ν’ ανοιγοκλείσει τα μάτια, κοιτούσε την μορφή της εκτυπωμένη. Ύστερα, απόλυτα ικανοποιημένη, κοίταξε ψηλά. Πλεκτή δαντέλα σε φόντο γαλάζιο. Θεωρούσε πως, δεκάδες άντρες ταυτόχρονα στρέφονταν προς τον ουρανό, γευόμενοι και οσφριζόμενοι τα όργανα της. Πως - όλοι μιλούν για Εκείνη – (μα εγώ θα την έχω).
Δεν έμπλεκε ποτέ την αλήθεια με τις υποθέσεις της. Θα την ανακάλυπταν. Δειπνούσε με τους εραστές της, εμπειρίες από τους προηγούμενους, μεταφέροντας αδιαλείπτως πρωτόγνωρη πίεση, ζεστή, που ο ήλιος ασκεί στο κορμί, όπως τη μέρα που ξετρυπώνουμε από τη μικρή τρυπούλα.
Για αρκετά χρόνια δε βρέθηκε αντίπαλος εραστής, αντάξιος του καθρέφτη της. Ωστόσο, εκείνος γέρασε. Απρόσμενα ρ-ά-γ-ι-σ-ε. τότες την αγάπησα.
Εκδοχή 6η
«Τα καλύτερα και τα ωραιότερα
πράγματα στον κόσμο δε μπορούμε
ούτε να τα δούμε ούτε να τ’ αγγίξουμε.
Πρέπει να τα αισθανόμαστε
με την καρδιά μας».
Το βιολογικό ξυπνητήρι, τρεις μετά τα μεσάνυχτα, προγραμματισμένο με απόλυτη ακρίβεια – όχι από εμένα – λειτουργεί καθημερινά.
«Εκείνη στέκεται μπροστά μου. Χαμογελά. Περισσότερο μειδίαμα είναι, παρά χαμόγελο. Οι μπούκλες της σχηματίζουν αμέτρητα δακτυλίδια. Σαν άτυπη πρόταση γάμου που ποτέ δεν έγινε. Το σχήμα των φρυδιών και οι βλεφαρίδες τονίζουν τόσο τα μάτια της που τα χρησιμοποιώ ως δίοδο επικοινωνίας. Ο χρόνος είναι αξεσουάρ. Δεν υπολογίζεται, δεν προσμετράται. Απ’ τη δίνη της αιωνιότητας με βγάζει ένα φιλί! Τυχαίο μεν, αλλά φιλί. Κάποιος με σκούντησε και έπεσα πάνω της. Η πτώση ήταν σαν ταινία προγραμματισμένη στο αργό. Ένιωθα πούπουλο, χωρίς προορισμό, παρακαλώντας οποιαδήποτε ρομαντική ύπαρξη να με μαζέψει για το ξεχασμένο μελανοδοχείο του παππού. Και κάθε φορά που πάω να της ζητήσω να βρεθούμε
- Μήπως και η αγάπη με βρει –»
Εκδοχή 7η
«Αγάπη: ουσιαστικό.
Μια προσωρινή τρέλα.
Που γιατρεύεται με το γάμο
ή με την απομάκρυνση
του ασθενούς από τις επιρροές
που οδήγησαν στην διαταραχή».
Σήμερα εξετάζομαι στο τελικό διαγώνισμα της Συντήρησης Αγροτικών Προϊόντων. Εξυπακούεται πως θα το επαναλάβω την επόμενη εξεταστική περίοδο. Αφού δε μπορώ ν’ απομνημονεύσω τίποτα. Ούτε μια συλλαβούλα απ’ τις σημειώσεις του μαθήματος.
Ερώτηση Κλειστού Τύπου (Σ/Λ)
- Τα ψάρια καταψύχονται στους -18 σε λιγότερο από 2h; Σ… Λ…
Επιτέλους μπορεί έστω και ένα σοβαρός επιστήμονας να βγει και ν’ απαντήσει στο μεγάλο ερώτημα που ταλανίζει αμέτρητα βασανισμένα πλάσματα.
- Στους πόσους βαθμούς καταψύχεται ο έρωτας, το πάθος, η επιθυμία για ΕΚΕΙΝΗ χωρίς να καταστραφεί το τρόφιμο, συγνώμη ο άνθρωπος, και σε λιγότερο από πόσες ζωές;
«Να μην ασχολείστε με θέματα ερωτικού περιεχομένου όταν είστε ερωτευμένοι. Να μην περιγράφετε την δυστυχία όταν είστε συναισθηματικά καταρρακωμένοι… Να μην γράφετε για την χαρά όταν είστε ευτυχισμένοι… να μην… να μην… να μην… γιατί τα κείμενα θα βγουν γλυκανάλατα, δε θα είναι αντικειμενικά, δε θα φέρουν προσωπική σφραγίδα»…
Να μη μπαίνετε σε καλούπια. Να μη μουμιοποιείστε λέω εγώ. Ακούς Εσύ; Ακούς;
Σ’ ΑΓΑΠΩ!._
Εκδοχή 8η
«Στον έρωτα υπάρχει μια
τέτοια ευφράδεια στην σιωπή,
που διεγείρει περισσότερο
και από την γλώσσα.»
Μας χωρίζουν οι σκάλες και ο ανελκυστήρας. Αλλιώς το αυτί μου θα ενσωματωνόταν με τον τοίχο. Την ακολουθούσα απ’ άκρη, σε καθαρά γυναικείες φωλιές. Τη ήμουν; Ερωτευμένος ή ξεδιάντροπος; Μου ζήτησε να μείνει μόνη και αντί να συμφωνήσω, την κατασκόπευα συνεχώς, απροκάλυπτα. Τώρα τη βγάζω στο μπαλκόνι να τη δω. Έστω για λίγο. Παρακαλώ τον ουρανό να ρίξει ένα αστέρι του. Να μου χαρίσει μια ευχή, νεύμα ή ρουφηξιά απ’ το τσιγάρο της. Να νιώσω επιτέλους αυτό που στερήθηκα περισσότερο απ’ την απουσία της, τη γεύση των χειλιών της. Ανοιγοκλείνω το ραδιόφωνο πετυχαίνοντας ρυθμούς ταγκό, χορεύονται με επιτυχία όταν τα κορμιά είναι ενωμ – ένα. Ο σκοπός είναι να την εκνευρίσω ώστε να μου χτυπήσει τη πόρτα ή να βγει στο μπαλκόνι για να ζητήσει ησυχία. Διότι οι όμορφες γάμπες της δέχονται απαλές κινήσεις από τα δάχτυλα, βουτηγμένα στο κερί αποτρίχωσης. Μάταια όμως ούτε τις γρίλιες δεν ανοίγει. Κλείνω τα πάντα. Το χαμηλό φωτισμό, το ραδιόφωνο και τις σκέψεις μου. Αφήνω το σκοτάδι να προσφέρει τους ήχους του. Το θρόισμα των φύλλων και τη λαμαρίνα που τρίζει.
Πηγή: «Εκδοχές για Εκείνη» Θεοφάνης Θεοφάνους, εκδόσεις ΠΕΡΙ ΤΕΧΝΩΝ
