Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη
Πολιτικού Επιστήμονα
E-mail:[email protected]
Ο πρώτος, ο κάθε πρώτος προσπαθεί να κρατήσει και να πολλαπλασιάσει τα κεκτημένα. Ο δεύτερος πάντα προσπαθεί να απολέσει όσο το δυνατόν λιγότερα. Λογικό ακούγεται και θεμιτό είναι. Τα επιχειρήματα υπέρ της εκλογικής αυτοδυναμίας έχουν βάση, μόνο εφόσον δεν στηρίζονται σε σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Κι από την άλλη, τα σενάρια της συγκυβέρνησης είναι άξια προσοχής, μόνο εφόσον ενυπάρχουν οι προϋποθέσεις της ειλικρινούς συνεργασίας. Και στην Ελλάδα -τουλάχιστον μέχρι τώρα- στον εκλογικό στίβο το πρώτο κόμμα είχε το πάνω χέρι στον καθορισμό των εξελίξεων. Τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων δεν αποτελούν εκλογική αναμέτρηση. Και οι Έλληνες στις προσεχείς εκλογές της 6ης Μαΐου καλούνται να επιλέξουν ένα μόνο κόμμα από τα πολλά που κατέρχονται στις εκλογές. Δυνατότητα ψήφισης δύο ή περισσότερων κομμάτων δεν υπάρχει. Αν κάποιος τοποθετήσει δύο ψηφοδέλτια διαφορετικών κομμάτων στο φάκελο και τον ρίξει στην κάλπη, τότε η ψήφος του καθίσταται άκυρη. Επομένως, θα ήταν καλό και χρήσιμο στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, οι αρχηγοί των κομμάτων να αφήσουν το λαό να επιλέξει ελεύθερα τους αντιπροσώπους του και μετά τις εκλογές ας αποφασίσουν οι εκλεγμένοι αν και με ποιους θα συνεργαστούν.
Η Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά ξεκαθάρισε από την πρώτη στιγμή ότι επιδιώκει να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Η θέση αυτή είναι θεμιτή στον πολιτικό ανταγωνισμό και αποτελεί στην ουσία άρρητη επιθυμία όλων των κομμάτων. Προφανώς δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι η προοπτική αυτοδυναμίας της Νέας Δημοκρατίας εξασθένησε μετά την στήριξή της στην κυβέρνηση Παπαδήμου και την υπογραφή του 2ου Μνημονίου. Από την άλλη, το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα του Ευάγγελου Βενιζέλου διακηρύσσει με κάθε τρόπο και σε κάθε ευκαιρία ότι επιθυμεί τη μετεκλογική συνεργασία. Η θέση αυτή στην ουσία αποτελεί παραδοχή ήττας και προσπάθεια σύγχυσης του εκλογικού σώματος. Η πρόθεση συνεργασίας θα θεωρηθεί ειλικρινής μόνο εφόσον εκφραστεί από το «πρώτο κόμμα» μετεκλογικά και όχι όταν εκφράζεται από το «δεύτερο κόμμα» προεκλογικά.
Είναι λογικό ο κάθε ηττημένος να προσπαθεί να κερδίσει μερίδιο στη νομή της εξουσίας. Όμως, οι συσχετισμοί που θα προκύψουν μετά τις εκλογές, είναι εκείνοι που θα καθορίσουν και τις συνεργασίες των κομμάτων. Στην παρούσα φάση τα κόμματα δεν είναι διατεθειμένα να υπερβούν τις ιδεολογικές διαφορές τους. Η εκ των προτέρων δεδηλωμένη πρόθεση σύμπραξης και συνεργασίας στην ουσία καταργεί τη μονοκομματική διακυβέρνηση της χώρας και υποσκάπτει τη λαϊκή βούληση με την έννοια ότι όποιο κόμμα και να ψηφίσουμε, εκείνοι θα αθροίσουν τις κοινοβουλευτικές έδρες τους για να μας κυβερνήσουν. Συνεπώς η επιλογή των ψηφοφόρων καθίσταται άνευ ουσίας και περιεχομένου. Η συγκυβέρνηση που υπήρξε μέχρι πρότινος έφερε στην επιφάνεια συμπτώματα πολιτικής διγλωσσίας, προσπάθειες εξισορρόπησης διαφορετικών ρευμάτων σκέψης, αποχωρήσεις εταίρων, απώλεια προσανατολισμού και εσωτερικές εντάσεις. Παρότι πέτυχε τον σκοπό για τον οποίο συστάθηκε, δεν μπορεί κανένας πολιτικός να επαίρεται για τον τρόπο λειτουργίας της.
Η αβεβαιότητα των επερχόμενων εκλογών προκαλεί νευρικότητα και στα περισσότερα από τα μικρά κόμματα, τα οποία κινούνται στο κοντά όριο του 3% που απαιτείται για να εισέλθουν στο κοινοβούλιο. Επιδιώκουν με κάθε τρόπο να συμμετέχουν στην κυβέρνηση της 7ης Μαΐου για να καθιερωθούν ως συστημικά κόμματα στη συνείδηση των ψηφοφόρων. Αυτό έπραξε και ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός του κ. Καρατζαφέρη και μόλις διαπίστωσε την καθίζηση των ποσοστών του, εγκατέλειψε προσχηματικά το πλοίο. Η κρισιμότητα των συνθηκών απαιτεί σοβαρότητα και δεν επιτρέπει μια χαοτική συγκυβέρνηση από ετερόκλητους εταίρους που θα επιδιώκουν την εξασφάλιση υπουργικών χαρτοφυλακίων με παράλληλη διατήρηση των κομματικών τους ταυτοτήτων. Χωρίς παιδεία προγραμματικών συγκλίσεων δεν μπορούν να υπάρξουν συγκυβερνήσεις. Οι πολίτες εξακ ολουθούν παραμένουν βουβοί, δύσπιστοι και σαστισμένοι. Η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί πάση θυσία και όχι να ξαναζήσει τα τραγελαφικά του Νοεμβρίου με την αναζήτηση πρωθυπουργού. Όσο για το αν «η Ελλάδα θα τα καταφέρει» ή θα γίνει «αυτοδύναμη», αυτό είναι θέμα των πολιτών και όχι των κομμάτων.
