ποίηση Γιάννης Μποτονάκης

Χώμα, νερό, φωτιά κι αέρα έριξε στη χύτρα του ο Θεός κι έφτιαξε τη πλάση.

Η ψυχή μου και το σώμα μου είναι δύο διαφορετικά δοχεία

που κανένας σωλήνας δεν τα συνδέει.

Είναι δύο αράχνες άλλου είδους που πλέκουν ξεχωριστούς ιστούς.

Που κυνηγάνε διαφορετικά θηράματα.

Είναι δύο αυτόνομες μηχανές που άλλη ενέργεια κινεί την κάθε μία.

Χρόνια τώρα το μυαλό μου ξεζουμίζετε προσπαθόντας να τις ενώσει.

Χύνετε απο τα σύννεφα της ψυχής, στις φλέβες του χεριού, στον

ιδρώτα του στέρνου, στο σπέρμα μου και χάνετε μαζί τους.

Χάνετε και τότε, τι; Η ανάσα! Η ανάσα βαρυγκομά, προσπαθεί.

Η ανάσα κρατάει ζωντανά τα τρία συστατικά.

Οξυγωνώνει το μυαλό, δίνει αέρα στο σώμα, δροσίζει τη ψυχή.

Μυαλό, σώμα, ψυχή. Ανάσα.