Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη
Πολιτικού Επιστήμονα
E-mail:[email protected]
Τρίτη απόγευμα. Λιμάνι Πειραιά. Απεργία Πανελλήνιας Ναυτικής Ομοσπονδίας. Τα καράβια δεμένα. Ώρα 18.00’. Κι ενώ η απεργία έχει ήδη ανασταλεί, τα πλοία δεν θα φύγουν απόψε. Ισχύει λέει μέχρι αύριο το πρωί στις 06.00’ κι επειδή τα καράβια δεν μπορούν να φύγουν ξημερώματα, θα φύγουν αύριο το βράδυ. Τυχαίνει να είμαι με δικό μου αυτοκίνητο εδώ και μια βδομάδα στην Αθήνα. Αυτή η παράμετρος με εμποδίζει να ταξιδέψω αεροπορικώς για την Κρήτη. Πρέπει λοιπόν να περιμένω μέχρι αύριο το βράδυ. Η ώρα περνάει αργά και βασανιστικά. Κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει τελικά. Οι ναυτεργάτες μαζεμένοι στην είσοδο του λιμανιού συζητούν, συσκέπτονται, ερίζουν, διαφωνούν και τσακώνονται κατά διαστήματα. Αρχίζει να σουρουπώνει σιγά-σιγά. Θυμάμαι ότι, από μικρός, κάθε φορά που βρισκόμουν σε λιμάνι ένιωθα ένα σφίξιμο, μια ανεξήγητη πικρία, ένα γκρίζο συναίσθημα, κάτι μεταξύ χαράς επιστροφής και λύπης αποχωρισμού. Κι είναι κι εκείνη η παλιά ξεθωριασμένη πινακίδα στην πύλη Ε2, που κάθε φορά που τη βλέπω, μου ραγίζει την ψυχή. «Ρέθυμνο, Χίος, Μυτιλήνη, Λήμνος», γράφει. Κι ένα άσπρο βέλος αριστερά στο καφέ φόντο της πινακίδας, που οδηγεί τους ταξιδιώτες προς την προβλήτα, από όπου παλιά αναχωρούσαν τα πλοία του Ρεθύμνου. Το γεγονός ότι δεν υπάρχει πλέον ακτοπλοϊκή σύνδεση του μεγαλύτερου λιμανιού με την πόλη μας, είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια. Σε κάθε περίπτωση μπορεί κάποιος να επιχειρήσει να ταξιδέψει για το Ρέθυμνο κολυμπώντας. Ειδικά τώρα, που ο καιρός έχει φτιάξει, ο συνδυασμός κολύμβησης και ταξιδιού δεν είναι και τόσο κακή επιλογή. Τουλάχιστον, μέχρι να αποκτήσουμε ξανά δικό μας πλοίο, αν βέβαια αυτό συμβεί ποτέ.
Τα καράβια τελικά δεν πρόκειται να φύγουν απόψε. Τι κι αν η απεργία έληξε; Για εκείνους που εκβιάζουν το κράτος, ταλαιπωρώντας την κοινωνία, αυτά δεν έχουν και πολλή σημασία. Σε μια χώρα που κάποιοι διατηρούν ανέγγιχτα τα προνόμια τους. Το δικό μας οικόπεδο να μείνει απείραχτο και το διπλανό του γείτονα ας βουλιάξει. Ο ατομισμός και η συντεχνιακή λογική υπεράσπισης κεκτημένων σε πλήρη εκδίπλωση. Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια θα μου πείτε. Αφού αλλάζω τα εισιτήρια μου για αύριο, παίρνω το αυτοκίνητο, ανεβαίνω την Πειραιώς, μπαίνω στην Εθνική και έρχομαι σχετικά γρήγορα στο σπίτι. Ξεφορτώνω την προίκα μου και το παίρνω απόφαση. Θα φύγω αύριο το βράδυ και θα φτάσω στα Χανιά μεθαύριο το πρωί. Στο κάτω-κάτω η Αθήνα είναι ενδιαφέρουσα πόλη. Αρκεί να έχεις χρήματα και όρεξη. Τα υπόλοιπα είναι εύκολα, απλά και διασκεδαστικά ενίοτε.
Μερικές φορές κάνω παράξενες σκέψεις. Πως στο καλό μπόρεσαν εκατό κουκουλοφόροι κι εξαφάνισαν τους «Αγανακτισμένους» από τις πλατείες; Τι απέγινε εκείνο το στοιχειώδες κράτος πρόνοιας; Τι σημαίνει «σωτηρία» μιας χώρας, όταν οι πολίτες της υποφέρουν; Από την άλλη. αναρωτιέμαι για τα όρια των αντοχών των Ελλήνων που υπόκεινται στην ταλαιπωρία, εξαιτίας μικρών ομάδων που δεν μπορούν να δουν πέρα από τη μύτη τους. Σκέφτομαι πως η ελευθερία του ενός θα έπρεπε να σταματάει εκεί, όπου αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Πως είναι δυνατόν η κατάληψη μιας κρατικής θέσης να γίνεται όπλο εκβιασμού και κοινωνικής αντεκδίκησης; Ο κοινωνικός αυτοματισμός που στρέφει τη μια κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης, ποιούς εξυπηρετεί τελικά; Σίγουρα κανέναν από τους δικαίως και αδίκως διαμαρτυρόμενους. Την εκάστοτε εξουσία εξυπηρετεί, τα χέρια των κυβερνώντων λύνει, την πολιτική ευθύνη διαχέει και κονιορτοποιεί. Μερικά πράγματα προφανώς δεν είναι εύκολα εξηγήσιμα και σίγουρα δεν αποτελούν μεγέθη εύκολα μετρήσιμα. Όλοι μας, κάποια στιγμή, χάνουμε το δρόμο. Ρωτάμε όμως και βρίσκουμε ξανά τον προορισμό μας. Ψάχνουμε απεγνωσμένα πειστικές εξηγήσεις, όσο απίθανες κι αν είναι. Κάτι, σαν αυτό, που τις προάλλες ένας φίλος μου έλεγε: «Δεν είναι δυνατόν να μη διαμαρτύρεται κανείς, να υπάρχει τόση απάθεια στον κόσμο, τόση νωθρότητα και τόση δουλοπρέπεια. Πίστεψέ με..!! Με κάτι μας ψεκάζουν..!! Δεν εξηγείται αλλιώς..!!».
