Του Σωτήρη Χαραλαμπόπουλου
Φοιτητή Φιλοσοφικής
Την περασμένη Κυριακή έλαβαν χώρα οι εσωκομματικές εκλογές στο ΠΑΣΟΚ. Μοναδικός υποψήφιος για την προεδρία του κόμματος (έχει πάψει να ’ναι κίνημα εδώ και πάρα πολλά χρόνια) ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Αυτό κάτι μου θυμίζει… Α, ναι: Ακριβώς έτσι εξελέγη το 2004 και ο προκάτοχός του, Γιώργος Α. Παπανδρέου. Ελπίζω, όμως, η συνέπεια να μην είναι ανάλογη.
Ενώ οι της Ιπποκράτους, λοιπόν, ανέμεναν το πολύ 100.000 πολίτες για να ψηφίσουν (λογικό, θα μου πεις, μετά τα ευρήματα των πρόσφατων δημοσκοπήσεων που θέλουν το ΠΑΣΟΚ περί το 10%!), ξαφνικά (;) η συμμετοχή ξεπέρασε το «προσδοκώμενο» αφού καταμε-τρήθηκαν γύρω στις 200.000 ψήφοι.
Τώρα, αναγνώστη της εφημερίδας, θα αναρωτηθείς ποιος πήγε και ψήφισε – δίνοντας και δύο ευρώ! – μετά τα όσα συνέβησαν από τότε που ανέλαβε εκ νέου τη διακυβέρνηση της χώρας το ΠΑΣΟΚ. Έλα μου ντε;! Κι εγώ αναρωτιέμαι…
Στο σημείο, όμως, αυτό θα ήθελα να θέσω δύο ερωτήσεις σε αυτόν που συμμετείχε σ’ αυτές τις εκλογές. Πρώτον, μέλος/φίλος του ΠΑΣΟΚ, τι σε κάνει να πιστεύεις ότι ο Βενιζέλος θα μπορέσει να βγάλει τη χώρα από το οικονομικό αδιέξοδο, τη στιγμή που αυτός υποστηρίζει κι εφαρμόζει ως το τελευταίο γράμμα του το Μνημόνιο; Και, δεύτερον, δεν έπεσες κι εσύ θύμα της μνημονιακής πολιτικής χάνοντας χρήματα από τη σύνταξή σου, τον μισθό σου, ή ακόμα χειρότερα, χάνοντας και την ίδια σου τη δουλειά;
Σαφώς και δεν περιμένω ικανοποιητικές απαντήσεις αλλά, τέλος, καταλήγω στην εξής θλιβερή διαπίστωση πως αυτή η χώρα και η νοοτροπία των ανθρώπων της δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ, την ώρα που δεν μπορεί να διοργανωθεί με απόλυτη ασφάλεια ούτε ένας ποδοσφαιρικός αγώνας. Εγώ, όμως, θα συνεχίσω να περιμένω θαύματα…
