Α ν τ ι π ο ι η τ ι κ ά

Του Γιώργου Φρυγανάκη

[email protected]

Όλο και  περισσότερο βουλιάζουμε

απ’ τα βαρίδια των κακών προθέσεων

και  των κακών συνθέσεων:

την παρα-ποίηση, τη μετα-ποίηση,

ή  την προσ-ποίηση∙

την απo-ποίηση των ευθυνών,

ή των αξιών την εκ-ποίηση ∙

την κακο-ποίηση του ωραίου,

την ωραιοποίηση του κακού

ή την αποποινικο-ποίηση∙

την αλγεβρο-ποίηση του ατόμου,

ή την αποπνευματο-ποίηση∙

τη μαζο-ποίηση, η την τυπο-ποίηση∙

την απολιτικο-ποίηση, την παθητικο-ποίηση

ή την απανθρωπο-ποίηση!...

Μόνη μας ελπίδα σωτηρίας

η ποίηση∙

η… γυμνή ποίηση!

Αυτή  προσφέρει τα φτερά

για την υπέρβαση της γήινης ζωής μας

μέσα από την απογείωση∙

για την υπέρβαση της φύσης μας

μέσα από την υπερφύση μας∙

για την υπέρβαση του χρόνου μας

μέσα από το άχρονο, το διαχρονικό∙

για την ανάβαση προς το θείο

μέσα από τη θέωση∙

για την αναίρεση του περιττού

μέσα από την αφαίρεση∙

για την υπέρβαση της πλήξης

μέσα από την έκ-πληξη∙

για την υπέρβαση της συμφοράς

μέσα από την προσφορά∙

για την υπέρβαση του «εγώ»

μέσα από το «υπερεγώ».

για το «άνω θρώσκειν»

μέσα από τον ανθρωπισμό∙

Δεν πρέπει όμως τα φτερά πάνω  μας να κολλάμε

με το κερί του Δαίδαλου και του Ικάρου∙

μα να τα σφιχτοδένουμε με κόμπους ναυτικούς

που δεν τους κόβει ο Βοριάς και δεν τους καίει ο Λίβας.

*Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης (21 Μαρτίου)