ποίηση-κείμενο Γιάννης Μποτονάκης

Όταν οι φωνές θα ενωθούν το τραγούδι για την πορεία προς την κάθαρση και την ελευθερία θα γραφεί με γράμματα μικρά μα κοφτερά και νότες γλυκές μα ανυπόμονες που σιγά - σιγά θα γίνουν κραυγές.

Όταν οι κραυγές θα ενωθούν η ένταση θα μεγαλώσει και τα αυτιά τους θα τα κλείσουν πρώτοι όσοι συνήθιζαν να ακούν πρόβατα να βελάζουν, μα όσο τα αυτιά τους κι αν τα κλείσουν τα τύμπανα τους θα τα σπάσουμε.

Όταν τα χέρια θα ενωθούν τότε ο πολιορκητικός κριός θα γίνει πιο ελαφρύς κι από το σύννεφο και η οργή της γροθιάς μας θα σπάσει κάθε κάστρο απόρθητο και πόρτα κλειδωμένη.

Όταν οι γροθιές θα ενωθούν θα ζυγώσει η στιγμή της κατάλυσης μιάς ψεύτικα βαπτισμένης δημοκρατίας και τότε πρώτοι θα τρέξουν να κρυφτούν αυτοί που αλυσίδες μας φόρεσαν στα πόδια μας και στα φτερά μας, και όσο αυτοί θα κρύβονται εμείς με αυτές πύρινες θηλιές θα φτιάξουμε.

Όταν οι φωτιές θα ενωθούν, η πυρκαγιά θα γίνει ποτάμι που θα πλημμυρήσει όλους τους δρόμους, όλες τις πόλεις κι όλων των ανθρώπων τις ψυχές.

Κι όταν οι ψυχές θα ενωθούν θα γίνει η υπομονή επιμονή και θα εξατμιστεί ο λήθαργος από τα βασιλεμένα μας μάτια κι αυτούς που με υπνωτικά μας πότιζαν για αιώνες, σανίδες σωτηρίας πια δε θα τους βλέπουμε.

[-Ε μπάρμπα γιατί μείναμε τόσοι λίγοι σε αυτήν την όχθη;

-Γιατί γιέ μου, για να μείνεις στη δική μας μεριά θέλει κότσια και καρδιά.

-Μα μπάρμπα αυτοί τραβάνε και τους δικούς μας.

-Πόλεμος είναι και έχουμε απώλειες.

-Μα φεύγουν και κάποιοι σίγουροι.

-Ο διάβολος έχει πολύ ισχυρά όπλα παιδί μου. Εμείς έχουμε την ψυχή και τις ιδέες και πληρώνουμε το τίμημα. Αυτοί προσφέρουν το κορμί ξερό χωρίς ανησυχίες. Τι είναι οι πληγές του κορμιού μπροστά σε αυτές της ψυχής;

-Κι αν μείνουμε οι δυό μας;

-Αν μείνουμε οι δυό μας, εγώ θα σε φωνάζω Δον Κιχώτη και εσύ θα με φωνάζεις Σάντσο Πάντσα.

-Και θα πρέπει να χτυπηθούμε με τους ανεμόμυλους;

-Να ‘σαι σίγουρος γιέ μου πως στις μάχες που έρχονται μόνο με ανεμόμυλους δε θα χτυπηθούμε.]