στίχοι Tόλης Ζιώγας

Ποιό έιναι όμως το κουτί που μας φέρνει όλους μαζί;

που μας κάνει βασιλιάδες και μας βάζει φυλακή;

ποιό έναι όμως το κουτί που και εδώ το λέν tv,

που θαυμάζει τα παιδιά του και τα βάζει στο σακί;

Το κουτί είναι η ζωή μου κυβερνά την ύπαρξη μου,

ότι και αν μου πει με νοιάζει, το μυαλό μου επηρεάζει,

θέλω σαν τρελός να γίνω στο δεκάλεπτο μου εκείνο,

ένα 8έμα για συζήτηση,ένα θέμα για αμφισβήτηση,

να πιστέψω ότι είμαι κάτι, σε όλους για να μπω στο μάτι.

Και έτσι πάλι η ώρα θα ρθει στις ειδήσεις για να δω,

άνθρωπάκια μιλημένα σε ένα σκάκι όλα ριγμένα,

που κάποιος άλλος τα κινεί

και παίζει θέατρο με όλα τους στην ίδια την σκηνή,

βασιλιάδες και ιπποκόμους να συνωστίζονται μαζί,

μες' το ίδιο το κουτί,

μα σαν έρθει η στιγμή και απομείνουν όλοι ίδιοι

μέσ στο ίδιο το παιχνίδι,

θα θελήσουν να ξεφύγουν απο όμοια κελιά,

στα οποία περπατούσαν με ένα βήμα την φορά,

και είχαν χρώματα στους τοίχους μόνο μάυρα και λευκά.

Βλέπω οτι μου προσφέρουν και πιστεύω οτι είναι αλήθεια,

στην κατάντια συνεισφέρουν και την κάνουνε συνήθεια,

μα η στιγμή όμως δεν θα αργήσει να πατήσω το κουμπί,

και να ψάξω μοναχός μου την πολύχρωμη ζωη.