Ποίηση Γιάννη Μποτονάκη

Με τα κομπλεξικά σου κόλπα εαυτούλη μου

κατάφερες να το προδώσεις το κρυφτούλι μου

κι ότι έκρυβα στον πάτο της καρδιάς μου

το ‘βγαλες στην οθόνη της ματιάς μου.

Με τους κλαμμένους χτύπους σου καρδούλα μου

κατάφερες να τη λυγίσεις την ψυχούλα μου

και εκεί που ήταν σίδερο κι ατσάλι

πνοή του ανέμου έγινε και πάλι.

Η χαλασμένη σου μαγιά ψυχή μου

δηλητηρίασε κι απόψε τη ζωή μου

κι ότι εχω κλάψει, εχω ιδρώσει κι έχω σπείρει

μοιάζει λουλούδι που του ρίμαξαν τη γύρη.

Ξεφτιλισμένη μου ζωή σε αρχή και τέρμα

τζάμπα ιδρώτας, τζάμπα δάκρυα, τζάμπα σπέρμα

όλα τα υγρά μου εξατμίστηκαν σαν στείρα

κι άφησαν μόνο άσπρα ίχνη και μια αλμύρα.