Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη
Πολιτικού Επιστήμονα
E-mail:[email protected]
Εδώ και χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι εφευρίσκουν τρόπους για να αλλάζουν τη φυσική τους ταυτότητα υιοθετώντας ένα άλλο πρόσωπο, κατά κανόνα διαφορετικό από το δικό τους. Μεταμφιέζονται όταν το απαιτεί ένας θεατρικός ρόλος, το προστάζει μια διονυσιακή γιορτή, το επιτάσσει η διασκέδαση της Αποκριάς είτε επειδή, για κάποιους λόγους, επιβάλλεται η τήρηση της ανωνυμίας ή, στη χειρότερη περίπτωση, επειδή επιθυμούν την παραπλάνηση. Η ζωή σε κάθε έκφανσή της, μας υποχρεώνει να υποκρινόμαστε τους ευγενείς, τους χαμογελαστούς, τους θλιμμένους και τους συμπάσχοντες, ανάλογα με το μέρος και την περίπτωση. Πολλές φορές δεν έχουμε διάθεση να πάμε κάπου, αλλά μας προστάζει η υποχρέωση του «πρέπει». Είναι στιγμές στη ζωή μας, που θέλουμε να μείνουμε μόνοι κι όμως αυτό είναι δύσκολο έως αδύνατο. Η δουλειά, η οικογένεια, ο κοινωνικός περίγυρος και η κοινωνία μας υποχρεώνουν να φερόμαστε ανάλογα. Και είναι αλήθεια ότι κάποια στιγμή όσοι μας γνωρίζουν «εκτός ρόλου» σε στιγμές χαλάρωσης και ξενοιασιάς εκπλήσσονται με τον πραγματικό μας εαυτό. Πολλές φορές απορούμε κι εμείς οι ίδιοι. Απορίας άξιο; Όχι, κατηγορηματικά όχι. Υγιές και φυσιολογικό; Ναι, σίγουρα ναι.
Γράφει ο καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου των Αθηνών κ. Δημήτρης Μπουραντάς στην εισαγωγή του εξαιρετικού του μυθιστορήματος με τον τίτλο: «Όλα σου τα ‘μαθα, μα ξέχασα μια λέξη»: «Αν είχαμε δυο ζωές δεν θα σκεφτόμουν ποτέ να γράψω τούτο το μυθιστόρημα. Δε θα ωφελούσε ούτε εσάς ούτε εμένα. Θα ζούσαμε την πρώτη μας ζωή σαν πρόβα, σαν δοκιμή, για να μάθουμε να ζήσουμε όπως θα θέλαμε τη δεύτερη. Αν πεθαίναμε δυο φορές, είναι σχεδόν βέβαιο ότι τη δεύτερη θα πεθαίναμε καλύτερα από την πρώτη. Δυστυχώς δεν είναι έτσι. Η ζωή μας είναι μόνο μία, και μάλιστα μικρής διάρκειας. Αυτό το θέατρο μπορούμε να το παίξουμε μόνο μια φορά. Χωρίς πρόβα, χωρίς δοκιμή. Για αυτό πρέπει να το παίξουμε όσο καλύτερα γίνεται και για μας τους ίδιους και για όσους αγαπάμε. Εμείς γράφουμε το σενάριο που μας αξίζει.»
Ναι φίλες και φίλοι. Είναι γεγονός ότι οι επιλογές μας είναι εκείνες που καθορίζουν τη ζωή μας. Εμείς διαλέγουμε τους ηθοποιούς. Εμείς είμαστε πρωταγωνιστές και θεατές ταυτόχρονα. Εμείς θα γευτούμε τη χαρά της απόλαυσης ή την πίκρα της απογοήτευσης. Εμείς θα εισπράξουμε το χειροκρότημα ή την αποδοκιμασία. Εμείς είμαστε οι άνθρωποι πίσω από τις καθημερινές μας μάσκες, πίσω από τα άψογα μακιγιαρισμένα προσωπεία μας. Και τελικά εμείς είμαστε οι αποδέκτες του λογαριασμού που η ζωή μας χρεώνει. Ζούμε στο καταφύγιο της ψυχής μας, βρίσκοντας όαση στη σκέψη μας και αντλούμε δύναμη από την ύπαρξή μας.
Κάποια στιγμή στο μέλλον για τον καθένα μας έρχεται μια στιγμή που το «πριν»είναι πολύ μεγάλο και το «μετά» φαντάζει πολύ μικρό. Τότε, περνάει μέσα από τη σκέψη η ζωή μας σε στιγμιότυπα και τη βλέπουμε σαν ταινία με κλειστά τα μάτια. Τα «αν» δεν έχουν καμιά σημασία και τα «θα» φαντάζουν χίμαιρες, γιατί ο χρόνος τελειώνει. Τότε παραδινόμαστε στη δική μας κρίση και κάνουμε ένα απολογισμό ζωής. Ορίζουμε δείκτες μέτρησης και αξιολογούμε την ατομική μας βιογραφία. Μπορούμε να αποφανθούμε -αν είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας- για το αν η πορεία μας στο σύντομο ταξίδι του βίου μας, είναι θετική ή αρνητική. Μπορούμε να γελάσουμε ή να κλάψουμε. Το γέλιο μπορεί να είναι πικραμένο και το κλάμα να φέρει δάκρυα χαράς. Η Σταύρωση μπορεί να φέρει την Ανάσταση. Και τότε ήσυχοι πια, κι αφού έχουμε πληρώσει το λογαριασμό μας μπορούμε να «φύγουμε» έχοντας πετάξει τις μάσκες μας. Δεν θα τις χρειαζόμαστε πια και όσοι μας αγαπάνε θα μπορέσουν να δουν το πρόσωπό μας χωρίς κραγιόνια και φτιασιδώματα. Πρέπει να τα μάθουν όλα. Τους το οφείλουμε. Αλλά, ακόμα κι αν ξεχάσουμε μια λέξη θα μας συγχωρέσουν. Μας το οφείλουν.
