ποιηση Γιάννης Μποτονάκης

Μεθυσμένη πολιτεία, τα χωριά σου ρημάζουν

και συ το βλέφαρο σου δε σηκώνεις.

Μεθυσμένοι άνθρωποι, τα αδέρφια σας πεθαίνουν απ’ το κρύο

κι εσείς το χέρι δεν απλώνετε στη δεύτερη σας κουβέρτα.

Μεθυσμένα καφενεία, τα πάντα αδειάζουν γύρω σας

κι εσείς αδιάφορα σφυρίζετε τον σκοπό σας.

Μεθυσμένοι δρόμοι, προορισμό αλλάξατε

και μας μπερδέψατε.

Μεθυσμένοι άγγελοι, απότομα δυναμώσατε το φτερούγισμα σας

και απομακρύνεστε.

Μεθυσμένα στόματα, τη γλώσσα σας στα δόντια σας χτυπάτε

και δε καταλαβαίνουμε τι λέτε.

Μεθυσμένα μάτια, αδύναμα να σηκώσετε το βλέμμα σας απ’ το χώμα.

Μεθυσμένα χέρια, απ’ τη τσέπη του μπουφάν δε βγαίνετε.

Μεθυσμένες πένες, τρέχει το μελάνι και σκεπάζει τα γραφόμενα.

Μεθυσμένοι κι εμείς, χωρίς σκοπούς και στόχους τρεκλίζοντας αποδεχόμαστε την μοίρα μας.