γιάννης μποτονάκης

(στους πατεράδες μας)

Κάποτε μου ‘λεγες πέτα ψηλά

μα πρόσεχε μη σε γκρεμίσουν οι επιλογές σου

κι εγώ που σ’ άκουγα δεν το ‘χα φανταστεί

οτί θα μου τσακίσουν τα φτερά οι δικές σου.

Κάποτε μου ‘λεγες κολύμπα στα βαθιά

όμως βαρίδια να μη βάζεις στη ψυχή σου

και σ’ εμπιστεύτηκα ως την ύστατη στιγμή

που στο βυθό με έσερνες μαζί σου.

Κάποτε μου ‘λεγες πως ότι κάνω στο παρόν

του μέλλοντος μου την υπόσταση θα ορίσει

και να που τώρα το δικό σου παρελθόν

έχει τα χρόνια μου στα γόνατα λυγίσει.

[...παρελθόν, παρόν και μέλλον συναντήθηκαν σε ένα σταυροδρόμι, κοιτάχτηκαν στα μάτια και ξεκίνησαν να μιλάνε.

το παρελθόν είπε.

-εγώ είμαι πιο σημαντικό γιατί έκανα τον άνθρωπο αυτό που είναι τώρα.

το παρόν είπε.

-εγώ είμαι πιο σημαντικό γιατί ζω μαζί με τον άνθρωπο.

το μέλλον είπε.

-εγώ είμαι πιό σημαντικό γιατί χωρίς εμένα δε θα υπάρχετε ούτε εσείς, ούτε κι ο άνθρωπος.]