Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη
Πολιτικού Επιστήμονα
E-mail:[email protected]
Στην ψηφοφορία της περασμένης Κυριακής διαπιστώθηκε για άλλη μια φορά η δυσαρμονία του εκλογικού σώματος σε σχέση με τη σύνθεση της παρούσας Βουλής. Η οικονομική κατοχή που υιοθετεί το «Μνημόνιο 2», δεν είναι απλά δυσβάσταχτη. Είναι αβάσταχτη και στο τέλος της εξαθλίωσης -πλην ελαχίστων- θα οδηγηθούμε στην αναπόφευκτη πτώχευση. Το τρίτο κόμμα που ευκαιριακά στήριζε την μεταβατική κυβέρνηση -ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός- βρήκε την ευκαιρία που έψαχνε για να αποχωρήσει από την κυβερνητική συμμαχία. Ο αρχηγός του δράττοντας τη σημαία ευκαιρίας, απέδρασε υπό το βάρος της καθίζησης των εκλογικών ποσοστών που έδιναν στο κόμμα του οι τελευταίες δημοσκοπήσεις. Μοιραία, οι αρχηγοί των δύο μεγαλύτερων κομμάτων αναγκάστηκαν να επιβάλλουν κομματική πειθαρχία στους βουλευτές τους. Δηλαδή για άλλη μια φορά η εκτελεστική εξουσία αποπειράθηκε να επιβάλλει τη βούλησή της στη νομοθετική εξουσία. Η ψηφοφορία όμως κατέδειξε ότι, η εποχή που οι αρχηγοί επέβαλλαν την άποψή τους, έχει περάσει. Η απουσία ηγετών, οι οποίοι εξ αντανακλάσεως έκαναν γνωστούς τους βουλευτές τους, ενώ δεν τους γνώριζε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας, είναι πλέον γεγονός.
Τα δύο τρίτα της Βουλής αρνήθηκαν να υποκύψουν στον εκβιασμό των υπερασπιστών της αδιέξοδης μνημονιακής λογικής. Είναι σαφώς εντυπωσιακή η στροφή του κ. Αντώνη Σαμαρά μετά την σύμπραξή του στο σχηματισμό της μεταβατικής κυβέρνησης. Θα μπορούσε άνετα και χωρίς πολιτικό κόστος να αφήσει τους βουλευτές του να ψηφίσουν κατά συνείδηση και όχι να τους απειλήσει ότι θα ακολουθήσουν ξεχωριστή πολιτική διαδρομή σε περίπτωση που δεν θα το ψήφιζαν. Δεν το έπραξε και μετρά απώλειες. Από την άλλη, η πολιτική απογύμνωση του υπό προθεσμία προέδρου του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος επέφερε μια ακόμα επιλογή ανυπακοής των βουλευτών του στη δραματική του έκκληση, να συνεχίσουν την αδιέξοδη λογική στήριξης μιας πολιτικής, η οποία δεν οδηγεί πουθενά. Συνεπώς, η κυβέρνηση είναι αναγκασμένη να προχωρήσει χωρίς τη στήριξη του μικρότερου κόμματος από τα τρία που τη στήριζαν. «Μικρό το κακό», θα έλεγε κάποιος. Θα προχωρήσουμε «πλην Λακεδαιμονίων». Για Λακεδαιμονίους θα μιλούμε τώρα;
Δεν μπορεί κανένας που να μπορεί να στερήσει το δικαίωμα κανενός στον εκούσιο εξευτελισμό. Ο αρχηγός του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού έκανε μια επιλογή και προφανώς θα κριθεί για αυτήν. Ψήφισε το μνημόνιο αρχικά, στήριξε την κυβέρνηση συνασπισμού και την άφησε στη μέση, στην κρισιμότερη ίσως στιγμή της σύγχρονης ιστορίας της χώρας. Σκεφτόμενος το κόμμα του και την πολιτική του επιβίωση, αναίρεσε τον ίδιο του τον εαυτό. Ένας εκ των βουλευτών του παραμένει υπουργός επειδή απλά στήριξε το σκοπό της κυβέρνησης στην οποία συμμετέχει. Η δικαιολογητική βάση της αλλαγής στάσης του προσωποπαγούς κόμματος του κ. Καρατζαφέρη, είναι καταφανώς έωλη, άσχετα με το αν κάποιος συμφωνεί η όχι με αυτή του την ύστερη επιλογή.
«Πλην Λακεδαιμονίων» συνεπώς. Μπορούμε κάλλιστα να φανταστούμε πως θα αδιαφόρησαν παντάπασι στη Σπάρτη για την επιγραφή αυτή. «Πλην Λακεδαιμονίων», μα φυσικά. Δεν ήσαν οι Σπαρτιάτες για να τους οδηγούν και να τους προστάζουν σαν πολύτιμους υπηρέτες. Άλλωστε μια πανελλήνια εκστρατεία χωρίς Σπαρτιάτη αρχηγό, δεν θα τους φαινόταν πολλής περιωπής. Α, βεβαιότατα, «πλην Λακεδαιμονίων». Και από αυτή την θαυμάσια προσπάθεια, την πανελλήνια εκστρατεία για να μην πτωχεύσει η χρεοκοπημένη χώρα μας, θα βγούμε εμείς, ελληνικός καινούριος κόσμος, μέγας. Η απουσία ενός ασαφών θέσεων και αρχών κόμματος, από τον κυβερνητικό συνασπισμό, αφάνταστα μας στεναχώρησε. Αλλά, όλοι κρίνονται. Και εν πάση περιπτώσει, όπως και ο Καβάφης θα έλεγε: «Είναι κι αυτή μια στάσις. Νοιώθεται».
