Το ίδιο επίορκοι κι αναίσχυντοι προδότες όλοι τους!
(από την, υπό β΄ έκδοση Συλλογή διηγημάτων
«Αναπνοές του Ψηλορείτη»)
του Μελέτη Δρετουλάκη
τ. Λυκειάρχη
Τέρμα κι η επίκληση εκ μέρους οποιουδήποτε ψηφοφόρου, ότι τους ακολουθεί από Ιδεολογικούς και παραταξιακούς λόγους!. Γιατί όλα αυτά τα καθάρματα το πρώτο πράμα, που πρόδωσαν, ήταν οι αγνοί Ιδεολόγοι της Παράταξής τους!. Οι ελπίδες, τα όνειρα, και οι προσδοκίες του ελληνικού λαού!. Κι, ίσα - ίσα μ’ αυτό προπάντων τ’ αναμφισβήτητο δεδομένο, χρέος του κάθε αληθινού Ιδεολόγου Έλληνα πατριώτη είναι ν’ αναθεματίσει και να στείλει συλλήβδην στο διάολο, σφραγίζοντας έτσι τον πολιτικό τους θάνατο, όλους αυτούς τους πολύπλευρους προδότες, που είναι υπεύθυνοι και για το σημερινό κατάντημα της Πατρίδας μας! Όσοι δεν το κάνουν, δικαίως θα μπορούσαν να κατηγορηθούν ότι αποτελούν «ουρά» και παρατρεχάμενους φαγάδες και λουφετζήδες της ίδιας, μ’ αυτούς, συμμορίας!. Γι’ αυτό και η κατάρα του Έθνους δε θα πάψει ποτέ να τους κυνηγά!.
Ποτέ μου, για πάρα πολλά χρόνια, δε μπόρεσα να καταλάβω την ευκολία με την ο ποία λέγουνται, και πιο πολύ βέβαια με την οποία γίνουνται, από τα κατά καιρούς εξουσιαστικά πρόσωπα, ατομικά ή συλλογικά, ορισμένα πράματα.. Πράματα, που έρχουνται σε προκλητική αντίθεση, όχι μόνο με την κοινή λογική, αλλά και με την πιο στοιχειώδη ηθική ευπρέπεια, την οποία επιβάλλεται να διαθέτουν κυρίως αυτά τα πρόσωπα της Εξουσίας..
Και δε μπόρεσα να την καταλάβω αυτή την ευκολία, γιατί πίστευα πάντα πως είναι πολύ δύσκολο το ν’ ανεχθεί ένας εξουσιαστικός φορέας, κι ιδιαίτερα ένα συγκεκριμένο πρόσωπο της Εξουσίας, να θεωρηθεί ως προκλητικό και αναίσχυντο στις συμπεριφορές του..
Επηρεασμένος από τους αρχαίους μας φιλόσοφους κι ιδιαίτερα το Σωκράτη και τον Αριστοτέλη, όπως κι από το Χριστό βέβαια, πίστευα για πολλά χρόνια σ’ αυτή την, ιεραποστολική θα ’λεγα, ευαισθησία, που πρέπει να χαραχτηρίζει τους ανθρώπους της Εξουσίας, στα θέματα της Ηθικής και της ποιότητας της δημόσιας εικόνας τους!.
Όπως βέβαια πίστευα και στην ηθικοποιό δύναμη της Εξουσίας!. Στη δύναμή της δηλαδή να κάνει ηθικό ακόμη και τον ανήθικο άνθρωπο!.
Παρά τις όποιες κατηγορίες εκτοξεύουνταν εναντίον της, εγώ, παρασυρμένος ίσως κι από κάποιον υπερβολικό ρομαντισμό-ας μην ’πώ αφέλεια γιατί αυτό θα μου ήταν ασήκωτο- πίστευα, στ’ αληθινά, πολύ βαθιά στην ηθικοποιό δύναμη της οποιασδήποτε Εξουσίας!. Και κατά κύριο λόγο βέβαια της πολιτικής Εξουσίας, την οποία θεωρούσα σχεδόν σαν ένα Σχολείο Αρετής!. Κοντολογίς νόμιζα ότι, όπως και η Παιδεία, αποτελούσε κι αυτή το «άλας» της κοινωνικής ζωής, το οποίο,«ουαί και αλίμονο» για τους πολίτες, και το έθνος εάν ποτέ «εμω ραίνετο»!.
Ώσπου τελικά πείστηκα, πολύ αργά δυστυχώς, όπως σημείωσα και στην αρχή αυτού του γραφτού μου, αλλά και πάλι «κάλλιο αργά παρά ποτέ», για το ακριβώς αντίθετο!.
Για το ότι δηλαδή δεν υπάρχει πιο εύκολος τρόπος να γίνει ένας άνθρωπος ανήθικος, και μάλιστα αναίσχυντα ανήθικος, από το ν’ ανακατευθεί με την Εξουσία!. Τύφλα να ’χουν μπροστά της όλες οι «φαμίλιες» της Σικελίας κι όλες οι μαφίες της οδού Μadison!.
Και δεν πείστηκα φυσικά μόνο γι’ αυτό!. Πείστηκα επίσης, κατ’ αμφίδρομη έννοια, κι ότι δεν υπάρχει πιο εύκολο πράμα από το ν’ αναρριχηθεί στην εξουσία ένα ανήθικο κι αναίσχυντο πρόσωπο!. Μ’ ευθύνη βέβαια, σχεδόν πάντα δυστυχώς, του ίδιου του λαού!. Του οποίου λαού, φυσικά, δοκιμάζεται δεινά, μέσα από αυτή τη διαδικασία, και η δική του ηθική συγκρότηση!.
Αυτή η διαπίστωση, οριστική κι αναμφισβήτητη πια, μ’ έκανε, πριν από είκοσι και πλέον χρόνια, να σιχαθώ πολύ έντονα τα λεγόμενα «κόμματα Εξουσίας», απογοητεύοντας, φυσικά, ή κι εξοργίζοντας ακόμη, πολλούς, όχι μόνο από τους εκπροσώπους της, αλλά κι από τους παρατρεχάμενους φαγάδες της!.
Τέλος πάντων.. Ας τα ξεχάσω τώρα αυτά..Άλλωστε έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια από τότε..
Με κύρια χαραχτηριστικά λοιπόν των εκπρόσωπων, ή «φορέων», όπως συνήθως ονομάζονται, της Εξουσίας, την ανηθικότητα, και μάλιστα την αναίσχυντη ανηθικότητα, και το τονίζω αυτό διότι υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ της«αιδήμονος» και της αναίσχυντης ανηθικότητας, είναι φυσικό, και να λέγονται, αλλά, προπάντων, και να πράττονται τα πιο ανήθικα, τα πιο αδιάντροπα, τα πιο προκλητικά του δημόσιου αισθήματος, αλλά και τα, κατά πολλούς τρόπους, πιο επικίντυνα, για τους πολίτες και το Έθνος, πράματα!. Και μη, παρουσιαστούν κάποιοι από τους «κυρίους» αυτούς να διαμαρτυρηθούν ότι είναι άδικο να μπαίνουν όλοι στο «ίδιο σακί» κι ότι τάχατες αυτοί είναι καθαροί κι ανεπίληπτοι! Διότι δεν είναι καθόλου καθαροί!. Γιατί, όποιος είναι πραγματικά καθαρός κι ανεπίληπτος, δεν ανέχεται να κάθεται δίπλα σε ακάθαρτους κι ανήθικους, παραμένοντας σιωπηλός, και συγκυβερνώντας άμεσα, ως Συμπολίτευση, ή έμμεσα, ως Αξιωματική Αντιπολίτευση, με αυτούς!. Ο πραγματικά έντιμος πολιτικός έχει ηθικό χρέος προς το Έθνος και το λαό, που του εμπιστεύτηκε την τύχη του-ατομική κι εθνική-όχι μόνο να τους αποκαλύπτει και να διαχωρίζει κάθετα τη θέση του από αυτούς, αλλά και να επιμένει στην άμεση και παραδειγματική τιμωρία τους!. Όχι φυσικά με την παραπομπή τους σε Ανακριτικές-Φιάσκο Επιτροπές από τους ίδιους ανήθικους και διεφθαρμένους πολιτικούς, οι οποίες δεν έχουν άλλο στόχο παρά πως θα τους καλύψουν!. Οι ηθικοί κι ανεπίληπτοι πολιτικοί είναι παλικάρια!. Αγωνιστές μέχρι την τελική δικαίωση του αγώνα τους!. Κι, αν δεν επιτευχθεί αυτή η δικαίωση, καταγγέλλουν τη σαπίλα και παραιτούνται από το αξίωμά τους!.
Όσοι δεν το κάνουν αυτό, είναι το ίδιο ανήθικοι, με τους αυτουργούς της ανηθικότητας!. Γιατί, αν δεν ήταν, δε θά ’χε φτάσει η δύστυχη πατρίδα μας στο χάλι, πού ’χει φτάσει σήμερα.. Χάλι, στο οποίο την οδήγησαν αυτοί, είτε ως άμεσοι δράστες, είτε ως έμμεσοι ηθικοί αυτουργοί!.
Υπήρξαν συνεπώς όλοι τους, όσοι τουλάχιστον μας κυβέρνησαν τα τελευταία τριάντα χρόνια, χωρίς να διαμαρτυρηθούν κραυγαλέα γι’ αυτά που έβλεπαν να γίνουνται, και χωρίς να παραιτηθούν από το αξίωμά τους, στον ίδιο βαθμό ανήθικοι και στον ίδιο βαθμό προδότες της Πατρίδας!. Γι’ αυτό και πρέπει να τιμωρηθούν πολύ αυστηρά!.
Γιατί όλοι τους σώπαιναν από κατάπτυστο υστερόβουλο συμφεροντολογισμό, κι απαράδεχτη για γενναίους εμετική πολιτική δειλία!.
Σώπαιναν, για να σωπαίνουν κι οι άλλοι στις δικές τους «πομπές» και βρωμιές!.
Σώπαιναν, ως ένοχα κι ανήθικα μέλη μιάς εγκληματικής συμμορίας και μιάς σιχαμερής μαφιόζικης «ομερτά»!.
Σώπαιναν, για να μην πέσουν στη δυσμένεια σάπιων, ανίκανων κι επικίντυνων για το Έθνος αρχηγίσκων τους, και δεν τους ξαναβάλουν στα ψηφοδέλτια, χάνοντας έτσι τους παχυλούς τους λουφέδες!.
Σώπαιναν, γιατί υπήρξαν δειλά, πονηρά, ευτελή, ασήμαντα, κι αηδιαστικά περιπλεγμένα σκουληκανθρωπάκια μιας βρωμερής πολιτικο-οικονομικής σαπίλας, που μόλυνε και διάλυσε την ελληνική κοινωνία, υποσκάπτοντας τρομερά επικίντυνα τα θεμέλια του Έθνους!
Και μόνο το ότι διατηρούσαν, και συνεχίζουν πάντα να διατηρούν, σε ισχύ το μαφιόζικο νόμο «περί ευθύνης υπουργών», για να παραγράφονται τα ποικίλα εγκλήματά τους σε βάρος του Έθνους, μεταξύ των οποίων και η καταλήστευση του δημόσιου χρήματος, καταλήστευση, που μας οδήγησε τελικά στη χρεωκοπία και στον πρωτόγνωρο εθνικό εξευτελισμό, από τον οποίο δοκιμαζόμαστε σήμερα, δικαιολογεί, όχι απλά το χαραχτηρισμό τους ως ανήθικων, αλλά και την ξευτιλιστική διαπόμπευση και τον παραδειγματικό τουφεκισμό τους για έσχατη, σε βάρος της Πατρίδας, προδοσία τους!.
Τέρμα λοιπόν η απαίτηση των δειλών και ποταπών συμφεροντολόγων για διάκριση μεταξύ καλών και κακών!.
Τέρμα η απαίτηση εγνωσμένων προδοτών να μας ξανακυβερνήσουν! Αυτό θ’ αποτελούσε αυτοκαταστροφική λαϊκή τύφλωση κι αληθινή εθνική τραγωδία!. Είναι όλοι τους το ίδιο κακοί, και το ίδιο αηδιαστικοί κι επικατάρατοι Πατριδοκτόνοι! Διότι, επαναλαμβάνω, και ένα μόνο παλικάρι, αν υπήρχε μεταξύ αυτών, που κυβέρνησαν το δύστυχο αυτό τόπο τα τελευταία τριάντα χρόνια, που να ’χε το ήθος και το πολιτικό θάρρος να φωνάξει, για να φωτίσει το λαό για το πού πηγαίναμε και να τον ξεσηκώσει, δε θά ’φτανε η Ελλάδα στη σημερινή κατάντια, που την οδήγησαν οι αδίσταχτοι και διεφθαρμένοι πολιτικοί, από τους οποίους θέλουν να διαχωρίσουν τώρα τη θέση και τις ευθύνες τους αυτοί!. Οι δήθεν καλοί!.
