Του Νίκου Θεοδωράκη
Δημοσιογράφου
thrapsaniotis.gr
Να το πω από την αρχή καθαρά: Φοβάμαι κάθε φορά που ακούω πως καλούν τους κοινωνικούς εταίρους να... διαλέξουν τον τρόπο που θα αυτοχειριαστούν. Για τις απειλές περί μείωσης στους βασικούς μισθούς την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού και όλα όσα έχουν σχέση με την αποδιάρθρωση της αγορά εργασίας, λέω. Αυτά που και καλά ήθελε η τρόικα και οι κοινωνικοί εταίροι απέρριψαν.
Έτσι το μπαλάκι των εργασιακών επιστρέφει στην κυβέρνηση. Και βέβαια οι εφημερίδες “βγάζουν” στην επιφάνεια την αναμόρφωση των επικουρικών όσο και τις όποιες αλλαγές στα εργασιακά. Διότι αυτό είναι το ζητούμενο και δεν κάνουν πίσω οι άνθρωποι... Στόχος είναι η εξαθλίωση των εργαζομένων ή όσων έχουν ακόμη εργασία.
Θα φέρουν πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου στη Βουλή, αυτό είναι βέβαιο. Κι εδώ δικαιώνονται όσοι μιλούσαν για προσχηματικό διάλογο μεταξύ των κοινωνικών εταίρων.
Και τώρα τι; Οι μάσκες πέφτουν μέρα με τη μέρα... Θα ξαναβρεθούν άραγε κι άλλοι βουλευτές και υπουργοί αυτής της κυβέρνησης, σαν τον Χρυσοχοϊδη, να πουν πώς δεν ήξεραν τι ψήφιζαν.
Στις εφημερίδες της περασμένης Πέμπτης δόθηκαν σελίδες ολόκληρες με τα συμπεράσματα και τις αποφάσεις από τις συζητήσεις των κοινωνικών εταίρων. Και τι νόημα έχει άραγε αυτό; Κι αν αποφάσισαν εκείνοι, αφού η κυβέρνηση ετοιμάζεται να νομοθετήσει καμία απολύτως αξία δεν έχει. Πόσο υψηλό IQ χρειάζεται να έχουμε για να καταλάβουμε ένα τόσο απλό πράγμα;
Υπ' αυτήν την έννοια ίσως είχε κάποιο νόημα που οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ ματαίωσαν με τη φυσική παρουσία τους μια φάση των συζητήσεων των εκπροσώπων των εργοδοτών και της ΓΣΕΕ.
Φυσικά τίποτα δεν θέλουν οι εργοδότες να πάει χαμένο. Αν αποτύχει να εφαρμοστούν οι προτάσεις τους, θα νομοθετήσει η κυβέρνηση κι αυτοί θα διερευνούν τρόπους να μειώσει το μισθολογικό κόστος. Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Μόνο με την ουσιαστική μείωση των μισθών των εργαζομένων.
Καθόλου δεν τους απασχολεί αν, πέρα από την επιβίωση των ανθρώπων, καταρρεύσουν και τα ασφαλιστικά ταμεία. Μαθητευόμενοι μάγοι μοιάζουν που προσπαθούν να μπαλώσουν καταστάσεις αδιαφορώντας για το τι επιπτώσεις θα υπάρξουν.
Το μέγεθος της ανευθυνότητας είναι τεράστιο. Η καταστροφή είναι ολοκληρωτική και μόνο αν είσαι τυφλός δεν μπορείς να τη δεις. Κι αυτοί εκεί, επιμένουν σε μια αδιέξοδη πολιτική που δεν φέρνει καμιά λύση...
Τι διάβολο, τόσο γλυκιά είναι αυτή η καρέκλα της εξουσίας; Ακόμα κι αν είναι ανδρείκελα σ' αυτή τη θέση δεν έχουν το τσαγανό να πουν την αλήθεια και να παραιτηθούν; Πόσο θα αντέξουν το φτύσιμο του κόσμου και πόσο θα λένε ότι βρέχει γύρω τους, την ώρα που ξέρουν καλά πως δεν είναι βροχή αυτή η αποδοκιμασία του κόσμου.
Ζούμε τις έσχατες ώρες, δεν χωρεί αμφιβολία. Δεν τα έχουμε ξαναδεί τέτοια πράγματα, μα την αλήθεια... Ας ξυπνήσουμε όσο είναι καιρός. Μην τους αφήνουμε να λεηλατούν άλλο τις ζωές μας...
