Του Μανώλη Σκαρσουλή
ΑΝΕΡΓΟΙ ΚΑΙ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΣ
Μια έρευνα της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς διέκρινε τη νεολαία σε τρεις βασικές ομάδες. Η πρώτη ήταν η «επικριτική ομάδα», η οποία συγκέντρωσε το 78% των νέων και δήλωσε ότι «αισθάνεται άβολα από την κοινωνική πραγματικότητα, ενώ διακατέχεται επιπλέον από αισθήματα κοινωνικού αποκλεισμού». Οι άλλες δύο ομάδες, η «ενδιάμεση ομάδα» και η «ομάδα αποδοχής», συγκέντρωσαν το 18,6% και το 3,4% των νέων, αντίστοιχα, και δήλωσαν ότι «αισθάνονται ενσωματωμένοι στην κοινωνία και διακατέχονται από θετικά αισθήματα για τους διάφορους τομείς της». Την άποψη ότι «η κοινωνία μας είναι εντάξει όπως είναι» υποστήριξε μόλις το 1,2% των νέων. Η έρευνα αυτή, αλλά και πολλές άλλες παρεμφερείς, δείχνουν ότι περίπου οι 8 στους 10 νέους είναι δυσαρεστημένοι από το πολιτικό σύστημα, ενώ αντίστοιχο ποσοστό θεωρεί ότι τα πράγματα θα χειροτερέψουν στο μέλλον.
Τόσο λοιπόν υπερήφανοι είναι οι νέοι για το σύστημα το οποίο θα τους κληροδοτήσουν οι πατεράδες τους. Αυτοί οι πατεράδες που ως νέοι, το Νοέμβριο του 1973, κατέβηκαν στους δρόμους διεκδικώντας μια καλύτερη κοινωνία, αλλά στη συνέχεια ενσωματώθηκαν στο πολιτικό σύστημα το οποίο τους μετάλλαξε στους καλύτερους υπαλλήλους του κεφαλαίου και της παγκοσμιοποίησης. Αυτή ήταν μία πραγματικότητα πολύ διαφορετική από αυτήν που ονειρεύτηκαν όλοι όσοι έχασαν τη ζωή τους, βασανίστηκαν ή εξευτελίστηκαν από το αστυνομικό κράτος εκείνης της εποχής . ένας συρφετός αδίστακτων αλητηρίων, φορώντας το προσωπείο του Αριστερού, του ανένταχτου διανοούμενου και του πρωτοπόρου καλλιτέχνη, έπεσε σαν κοπάδι πεινασμένων ακρίδων στη χώρα για να την αποψιλώσουν από κάθε τι που μπορούσε να αποτιμηθεί σε χρήμα. Πρόσωπα που κάποτε υπήρξαν πρωτεργάτες του αντιδικτατορικού αγώνα, εξελίχθηκαν σε στυγνούς γραφειοκράτες, κυνικούς διαχειριστές και αποκλειστικούς υπηρέτες των δικών τους συμφερόντων και όσων αναγνωρίζουν ως αφεντικά τους.
Δημιούργησαν, λοιπόν, μια κοινωνία που δεν χωράει τα ίδια τα παιδιάτους, αυτά τα παιδιά που μεγάλωσαν στην ευδαιμονία που τους εξασφάλισε η εξαργύρωση των νεανικών αγώνων των πατεράδων τους με θέσεις, προμήθειες και κάθε είδους αλισβερίσι με το δημόσιο τομέα.
Έχουν απόλυτο δίκιο οι νέοι να σιχαίνονται την κοινωνία που θα ζήσουν τα επόμενα χρόνια. Τι τους έδωσε αλήθεια αυτή η κοινωνία, εκτός από τον ευδαιμονισμό και την ηθική αφασία; Έχουν καθίσει χιλιάδες ώρες στα θρανία (πάνω από 4.500 ώρες στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, πάνω από 5.500 ώρες στη δευτεροβάθμια και πολλές ακόμα σε λοιπές εκπαιδευτικές δραστηριότητες). Έχουν στερηθεί την ελευθερία και τη διασκέδαση σε ένα συνεχές παιχνίδι του δευτερόλεπτου και του βαθμού. Το 4% των μαθητών έχουν ήδη καταναλώσει υπνωτικά ή αγχολυτικά, ενώ το 20% πάσχει από γαστρίτιδες, έλκη, ημικρανίες και ψυχικές διαταραχές. Ένας μαραθώνιος για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο και ένας δεύτερος γύρος διαψεύσεων και απογοητεύσεων. Το μέλλον δεν εγγυάται τη συμμετοχή τους σε όσα φέρνει η ανάπτυξη. Άλλωστε, το ντεπόζιτο των ανέργων νέων είναι πάντα γεμάτο (το 18,3% των ανδρών έως 29 ετών και το 25,3% των γυναικών ίδιας ηλικίας). Ταλαίπωροι και ανασφαλείς, ναρκώνονται στο λαϊκισμό της τηλεόρασης ή κατεβαίνουν στο δρόμο και χαλούν την ησυχία των βολεμένων. Αυτό το σύστημα τάισε τους νέους υποκρισία, ασυνέπεια, ανειλικρινείς και ιδιοτελείς σχέσεις. Τους μύησε στον ανταγωνισμό, την αποξένωση, την ευθυνοφοβία. Τους δίδαξε την παρεοκρατία, τη συντεχνιοκρατία και την αναξιοκρατία… Οι νέοι, από ελπίδα της κοινωνίας έγιναν παρίες του συστήματος.
Πηγή : Επετηρίδα Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς
