Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη
Πολιτικού Επιστήμονα
E-mail:[email protected]
Η πλήξη και η ανία ήταν, είναι και θα είναι πάντα κακοί σύμβουλοι του ανθρώπου. Η επιδίωξη του εύκολου κέρδους οδηγεί σε παρακινδυνευμένες επιλογές, οι οποίες βασίζουν την αίσια έκβασή τους στην εύνοια της τύχης. Τα τυχερά παιχνίδια συνιστούν μια επιλογή που οδηγεί στην εξάρτηση και στην μείωση της κοινωνικότητας των ατόμων που ασχολούνται με αυτά. Ο εθισμός στη χαρτοπαιξία προκαλεί κοινωνικά, οικογενειακά και προφανώς δυσεπίλυτα οικονομικά προβλήματα. Η εορταστική περίοδος, στην οποία βρισκόμαστε, σηματοδοτεί και την έξαρση πάσης φύσεως νόμιμης και παράνομης στοιχηματικής δραστηριότητας.
Ο τζόγος έχει συνδεθεί με τα έθιμα των εορτών, καθώς είναι αρκετοί εκείνοι που συναθροίζονται σε σπίτια, λέσχες, καφενεία και καζίνο για να δοκιμάσουν την τύχη τους. Πολλοί από αυτούς χάνουν αρκετά χρήματα, ακόμα και ολόκληρες περιουσίες. Κάποιοι άλλοι «παίζουν για το καλό του χρόνου», άλλοι αγοράζουν λαχεία, και αρκετοί επιδίδονται σε σπορ κυβείας (ζαριών) ή σε παιχνίδια της τράπουλας. Χριστούγεννα και χαρτοπαιξία είναι δυο συνυφασμένοι και αλληλένδετοι όροι στην ελληνική πραγματικότητα, με τον πρώτο να προϋποθέτει το δεύτερο. Αυτό που ωθεί τους ανθρώπους στον τζόγο είναι η επιθυμία για μεγάλο, εύκολο και γρήγορο κέρδος. Ο ανταγωνισμός και η ηδονή που αισθάνεται ο τζογαδόρος σε κάθε επιτυχή παρτίδα, καλλιεργεί ένα ακατανίκητο πάθος. Ο ψυχολογικός παράγοντας, η ανάγκη για επιβεβαίωση, ειδικά μετά από προσωπικές αποτυχίες στα ερωτικά, οικογενειακά, επαγγελματικά και οικογενειακά ζητήματα, είναι ένας επιπλέον λόγος που ωθεί τους ανθρώπους στο να ενδίδουν επαναληπτικά στα τυχερά παιχνίδια.
Το θέμα του τζόγου δεν είναι καθόλου ασήμαντο, ούτε στη βάση, ούτε στις προεκτάσεις του. Καθένας προσπαθεί πάνω στην τσόχα να νικήσει τις πιθανότητες. Ο ανθρώπινος νους αδυνατεί να συλλάβει τους άπειρους συνδυασμούς που κρύβονται πίσω από τους αριθμούς των τυχερών παιγνίων. Νέα δεδομένα εισέρχονται πλέον στο πρόβλημα του τζόγου μέσω του διαδικτύου. Σε μια οθόνη μπροστά ο παίκτης απορροφάται διακινδυνεύοντας τη δουλειά του, ενώ το χρήμα που χάνει είναι «πλαστικό» και η απώλεια του δεν γίνεται άμεσα αντιληπτή. Πρόκειται για μια πολύ μοναχική πορεία, όπου ο άνθρωπος απομονώνεται μακριά από κάθε έννοια κοινωνικού ελέγχου. Οι εξαρτημένοι από τον ηλεκτρονικό τζόγο είναι συνήθως 40ρηδες μορφωμένοι υπεράνω πάσης υποψίας. Στις μέρες μας δίδεται παντού η ευκαιρία σε κάποιον να στοιχηματίσει. Η ελληνική υπανάπτυξη λειτουργεί ως εκκολαπτήριο διάσπαρτων καζίνο, κρατικών τυχερών παιγνίων, και χιλιάδων παράνομων στοιχημάτων. Οι άντρες είναι κατά κανόνα πιο επιρρεπείς στον τζόγο, ενώ οι γυναίκες δείχνουν να είναι πιο προσγειωμένες, έχοντας τα πόδια τους πάνω στη γη.
«Ο παίζων χάνει και ο πίνων μεθά». Αυτός είναι διαχρονικός και απαράβατος κανόνας. Η αναζήτηση της συγκίνησης φαίνεται να ενυπάρχει στον άνθρωπο, ενώ η λογική του ανταγωνισμού και της κατίσχυσης έναντι του αντιπάλου, είναι συνδεδεμένη με το δυτικό τρόπο σκέψης. Κανείς ποτέ δεν θέλει να χάνει. Κι όμως μέσα στο ξενύχτι, στο αλκοόλ και τον καπνό, ό έλεγχος χάνεται, οι προτεραιότητες υποχωρούν, ο άνθρωπος αποξενώνεται και όλος ο κόσμος του βρίσκεται στο στριφογύρισμα δυο ζαριών ή στα φύλλα μιας τράπουλας. Όλοι μας αγοράσαμε κάποτε λαχείο, ελπίζοντας να κερδίσουμε. Δεν μπορέσαμε ποτέ όμως να αγοράσουμε όλα τα λαχεία που κυκλοφορούν. Ακόμα κι αν είχαμε αυτή τη δυνατότητα, μάλλον θα έβγαινε jack-pot. Ο τζόγος προφανώς δεν αποτελεί μια μορφή θεοδικίας, κατά την οποία καλείται μια ανώτερη δύναμη να μας δείξει την εύνοιά της. Είναι απλά πιθανότητες. Ο επαγγελματίας τζογαδόρος πάντα θα είναι χαμένος. Οι πιθανότητες κέρδους για εκείνον είναι συντριπτικά μηδαμινές. Για αυτό κάθε φορά που ετοιμαζόμαστε να δοκιμάσουμε την τύχη μας, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι: «ο μοναδικός τρόπος να φύγεις από ένα καζίνο με μια μικρή περιουσία στα χέρια σου, είναι να έχεις μπει σε αυτό με μια μεγάλη περιουσία». Καλές μέρες σε όλους….
