Του Νίκου Πολιουδάκη
Πτυχιούχου Επικοινωνίας & ΜΜΕ
Καποδιστριακού Παν/μίου Αθηνών
Παραφράζοντας το όνομα «Κεμάλ» από το ομώνυμο τραγούδι (σύνθεση: Μάνος Χατζιδάκις), προκύπτει ο «Ρεμάλ». Ο Ρεμάλ του χτες, του σήμερα, του αύριο, που μοιάζει να μην αλλάζει. Το ρεμάλ-ι που, λίγο πολύ, έχει υπάρξει ο καθένας από μας, φέροντας άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο για το σημερινό κοινωνικό μας κατρακύλημα.
Με αφορμή το περιστατικό του Ρεθεμνιώτη παιδεραστή ήρθαν πάλι στο φως ο άγραφος νόμος της σιωπής, του καθωσπρεπισμού για την επιτακτική ανάγκη της «καλής εικόνας» μέσα από αυτή τη σιωπή και η λογική του να «μη φυτρώνεις εκεί που δε σε σπέρνουν». Για αυτό και δε μιλά κανείς φανερά για αυτό που μπορεί να συμβαίνει «στο ένα μέτρο» από αυτόν. Βέβαια, κατόπιν εορτής αποδεικνύεται πάντα ότι όλοι ήξεραν, με το όργιο ανυπόληπτων φημών ή ευυπόληπτων πληροφοριών να κάνει πάρτι.
Για μια ακόμη φορά τα γεγονότα πρόλαβαν τα λόγια, αντί να συμβαίνει το αντίθετο. Λίγο πολύ είμαστε όλοι ηθικοί αυτουργοί όταν γνωρίζουμε και δεν μιλάμε ή δεν κάνουμε κάτι που μπορεί να περνάει έστω λίγο από το χέρι μας, χωρίς να σκεφτόμαστε ότι ένα ίδιο ή παρόμοιο πρόβλημα μπορεί να χτυπήσει και τη δική μας πόρτα στο μέλλον. Αναμφισβήτητα, ώρες και φορές είναι κατάρα να ζεις σε μια τόσο μικρή κοινωνία, με ίδιον χαρακτηριστικό της το να μην γνωρίζει κανείς τίποτα και όταν σκάσει το συνταρακτικό γεγονός να φαίνεται ότι δεν έπεσαν και πολλοί από τα σύννεφα.
Πέρα από το γεγονός ότι η υπόθεση της παιδεραστίας έχει πάρει πανελλήνιες διαστάσεις, ένα άλλο, αμελητέο συγκριτικά συμβάν, που τάραξε τα νερά της κοινωνικοοικονομικά τάλαινας Ελλάδας ήταν η στάση της ερμηνεύτριας Νάνας Μούσχουρη, που τάχθηκε υπέρ της πολιτικής της Γερμανίας απέναντι στην χώρα μας. Τόνισε μάλιστα ότι οι Έλληνες θα πρέπει να είναι εντάξει απέναντι τις δανειακές τους υποχρεώσεις εφόσον η διαφθορά τους οδήγησε στην ανάγκη να δανειστούν, λέγοντας κατ’ ουσία ότι όπως έστρωσαν να κοιμηθούν. Σαν να μην είναι ελληνίδα. Σαν να ξέχασε ποιες εποχές τραγουδούσε απέναντι στο ελληνικό κοινό και τι τραγούδια ερμήνευε -μέσα σε αυτά και ο «Κεμάλ» του Νίκου Γκάτσου. Όταν βλέπεις πρόσωπα διάσημα -κι όχι επώνυμα, και οι άσημοι είναι επώνυμοι- και ιδίως του καλλιτεχνικού κόσμου, να καταφέρονται έτσι εναντίον της ίδιας τους της πατρίδας τότε δίκαια μπορεί να πιστέψεις ότι και η ελπίδα μπορεί να πεθάνει. Μάλλον, η διεθνή καριέρα της έχει επιτρέψει να βλέπει με μια άλλη οπτική τη συνολικότερη κρίση της Ελλάδας και κυρίως εκ του ασφαλούς. Ρεμάλ-ι με τα όλα της.
Δυστυχώς, οι Έλληνες ξεχνάμε πολύ εύκολα. Ξεχνάμε πολύ εύκολα το ποιοι ήμασταν και πως γίναμε -βλ. την διεθνώς αναγνωρισμένη Μούσχουρη που φέρει την ταμπέλα της Ελληνίδας όπου εμφανίζεται. Ξεχνάμε για πλάκα ό, τι μας ταρακούνησε αντί να παραδειγματιζόμαστε από αυτό, ξεχνάμε το μερίδιο ευθύνης μας -και τα παραδείγματα για την κοινωνία μας είναι αμέτρητα-, επιδιώκοντας συνεχώς, ίσως και ασυνείδητα, μια ψεύτικη νηνεμία. Διότι όπως φαίνεται, απαντώντας και στους Πυξ λαξ, «ναι, υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ». Γι’ αυτό, «το νου σας ρεμάλ-ια»! Αλλιώς, όντως, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ…
