Του Μανώλη Σκαρσουλή
Φυσικά στίγματα: «Οι καθ’ έξιν επιδειξιομανείς, φετιχιστές, εφαψιομανείς, παιδόφιλοι, μαζοχιστές, σαδιστές, ηδονοβλεψίες, νεκρόφιλοι, μερόφιλοι, κοπρόφιλοι, ουρόφιλοι και κάθε λογής διαταραγμένοι έχουν το όμμα, υελώδες, παγερόν, ακίνητον ενίοτε δε φλογερόν και οιονεί αιματηρόν. Η ρις αυτών είναι σχεδόν πάντοτε γρυπή, κυρτή ως ορνέου, πάντοτε δε ογκώδης. Οι σιαγόνες είναι μεγάλοι, τα ώτα μακρά, τα ζυγωματικά ευρέα, γένειον αραιόν, κυνόδοντας ανεπτυγμένους, χείλη λεπτά» (Lombroso 2002).
Δεν είναι δυνατόν να έχει σχέση το Ρέθεμνος με τα κτηνόμορφα όντα που το έκαναν και πάλι γνωστό από την ανάποδη, στις πολιτείες και τα χωριά των όμορων αλλά και των ακριανών περιοχών που κρατάνε καλά φυλαγμένα τα δικά τους μυστικά.
Δεν το θέλω αυτό το Ρέθμενος του ξεπεσμού της ντροπής και του νεοπλουτισμού. Μέσα μου κουβαλώ το Ρεθεμνάκι της ανθρωπιάς και της πρεπιάς που είχε μεν κι αυτό τα δικά του φυντάνια, αλλά τα κρατούσε μέσα σε πρασιές προστατευόμενες. Ότι γινόταν μαθευόταν και καθ’ ένας έκανε το κολάι του.
Περί των Αρχαίων Παιδαγωγών. Εξιστόρηση
Όσον αφορά στην λεγομένη «παιδεραστία» παρεποίησαν την πνευματική και ηθική έννοια, που είχε στους Αρχαιοέλληνας και την υπεβίβασαν εις σαρκικήν σχέσιν ανδρός προς παίδα, ώστε σήμερα ο όρος «παιδεραστής» να είναι υποτιμητικός και ποινικώς κολάσιμος.
Απετέλει στην Αρχαιότητα κοινωνικόν έθιμον ή διά την ακρίβειαν θεσμός ή φιλία μεταξύ ενός ώριμου ανδρός και ενός παιδιού ηλικίας 12-18 ετών, με σκοπό την ηθική διαπαιδαγώγηση, την άσκηση και την ανατροφή του νέου, ώστε να γίνει «καλός κ’ αγαθός». Ο ανήρ ονομάζετο «εραστής» και το παιδί «ερωμένος» που τότε δεν είχαν την τωρινή σημασία.
«Συχνά αυτή η φιλία ήταν γεμάτη ενθουσιασμό και για το μεγαλύτερο που τον εμψύχωνε η φλογερή επιθυμία να προστατέψει και να διαμορφώσει τον ερωμένο του, και για το νεότερο, που ήταν γεμάτος ευγνωμοσύνη και ενθουσιασμό για τον εραστή του. Αυτό τουλάχιστον ήταν το ιδανικό της παιδεραστίας, όπως τη όριζαν οι αρχαίοι «ο έρως που θερμαίνει μια νέα προικισμένη ψυχή που με μέσον τη φιλία καταλήγει στην αρετή». Στην Σπάρτη και στην Κρήτη όπου ωστόσο η παιδεραστία γινόταν φανερά, οι σαρκικές σχέσεις κι’ ακόμη περισσότερο ο βιασμός του εφήβου απαγορευόταν και κανονικά ο νόμος τα τιμωρούσε.»
Κατ’ εξοχήν έχουν δυσφημισθεί, οι Σπαρτιάται. Οι σύγχρονοι παραποιούν τους όρους εισπνήλας (εραστής) και αΐτας (ερωμένος) που ο μεν πρώτος ήτο διαπαιδαγωγός παιδός, ο δε δεύτερος υπάκουος, στας νουθεσίας του πρώτου. Η σχέσις των ήτο «αγνή και άμεμπτος, την δε διαφθοράν ενόμιζαν αισχίστην και την ετιμώρουν αυστηρώς».
«Οι νέοι Σπαρτιάτες συναναστρέφονται μαζί τους ως εραστές, οι άριστοι των νέων. Τότε μάλιστα τους επέβλεπαν οι προσβύτεροι, παρευρισκόμενοι στα γυμνάσιά τους και ήταν παρόντες, όταν αγωνίζονταν μεταξύ τους και όταν περιεπαίζονταν αστειευόμενοι. Ως μέσο άριστης ανατροφής αναγνωριζόταν η συναναστροφή του νέου με τον παιδονόμο• αν όμως παρουσιαζόταν κανείς επιθυμητής του παιδικού σώματος, σχετικός νόμος όριζε να απέχουν οι εραστές από τα αγαπώμενα παιδιά, όσον απέχουν από αφροδισιακές σχέσεις οι γονείς από τα παιδιά τους και οι αδελφοί από τους αδελφούς τους».
Υπ’ αυτήν την έννοιαν η παιδεραστία δεν αποτελεί έκλυσιν ηθών, ούτε είχε σαρκικόν χαρακτήρα. Εάν υπήρξε πράγμα, που δεν αποκλείεται «παιδεραστεία» ως σεξουαλική πράξις αυτή κατεδικάζετο και φυσικά δεν είχε σχέσιν, κατά τον οποίον εις ανήρ ή νεος εμερίμνα, δια την διαπαιδαγώγησιν ενός παιδός, πέραν της πολιτείας.
