Του Κώστα Π. Μανιά
Πολλές φορές στο παρελθόν, πρόσφατο ή απώτερο, η ταπεινότητά μου έχει καταφερθεί κατά της Εκκλησίας ή τουλάχιστον κατά των λειτουργών της. Ο τρόπος που επανδρώνονται τα Ελληνικά Μοναστήρια και ο ασυλλόγιστος τρόπος που σπεύσανε πολλοί Μητροπολίτες της Κρήτης να δεχτούνε την τούρκικη υπηκοότητα για μορωφιλόδοξες βλέψεις, σταθήκανε δυο αφορμές για να βγάλω τα σώψυχά μου σε βάρος τους. Η μακαρίτισσα η μάνα μου έκανε τα πάντα να με κάνει έναν καλό χριστιανό. Το μόνο όμως που κατάφερε κατά την ταπεινή μου γνώμη η μακαρίτισσα, ήταν να με κάνει ένα καλό Άνθρωπο. Ένα μεγάλο ερωτηματικό παραμένει γιατί δεν τα κατάφερε και στον πρώτο, το μεγάλο της στόχο. Σήμερα που μεγάλωσα, ένα μεγάλο παιδί πια, κάνοντας κι εγώ την αυτοκριτική μου, διαπιστώνω πως δε φταίει η μάνα μου, εάν εγώ δεν έγινα ένα ταπεινό τέκνο της εκκλησίας. Απλά η μακαρίτισσα στην προσπάθειά της δε βρήκε συμμάχους τους φορείς της εκκλησίας. Εμένα καλά με είχε βάλει στο «τρυπάκι», όταν όμως άρχιζα να διαβάζω, βλέποντας και ακούγοντας τα καμώματα των κληρικών – των πολλών κληρικών – μα προπαντός του ανώτερου κλήρου… ξύπνησα. Ίσως πολλοί βιαστούν να πούνε: «Μα ποιόν ενδιαφέρει να μάθει, γιατί εσύ βρε βλάκα, δεν έγινες της εκκλησίας Άνθρωπος»; Και πολύ καλά θα κάνει ξεκίνησα. Ίσως γι’ αυτούς που με διαβάζουν, – αν με διαβάζει και κανένας, - να κατάλαβε πως τέτοιου είδους θέματα, εμένα δε μου βγαίνουνε. Δεν είναι στο χαρακτήρα μου. Και ο κοπλιμαντζής είναι ένα ταλέντο που η ταπεινότητά μου στο είδος, είμαι βαθιά νυχτωμένος. Επειδή λοιπόν ό,τι στραβό εντοπίζω στην εκκλησία σπεύδω να το στηλιτέψω. Θα ένιωθα ένοχος στη συνείδησή μου, αν κάτι καλό που θα πέσει στην αντίληψή μου, θα το αποσιωπούσα. Αυτό που θα ακολουθήσει είναι ετεροχρο¬νισμένο. Τι να κάνουμε όμως βλέπετε. Άλλωστε οι Άγιοι Πατέρες, μας λένε πως ο Άγιος περιμένει σαράντα ημέρες, και η στήλη είναι οριακά μέσα. Στις 23 του μηνός Οκτωβρίου ημέρα του Αγίου Δημητρίου Πολιούχου του χωριού μου, τις Αλόϊδες Μυλοποτάμου, βρέθηκα κι εγώ εκεί, αποκλεισμένος με την απεργία των λιμενεργατών. Από τις προηγούμενες ημέρες ο Παπα-Κωστής, ο εφημέριος μας έλεγε πως την παραμονή θα επισκεπτόταν το χωριό ο Δεσπότης, ο Μητροπολίτης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου κ. Ευγένιος. Δεν είχα καθόλου, μα καθόλου, διάθεση να παραβρεθώ εκείνη τη στιγμή στην υποδοχή του. Ε! λοιπόν θα ήταν ένα μεγάλο λάθος. Με την παρουσία μου, μού δόθηκε η αφορμή να γνωρίσω έναν θαυμάσιο Άνθρωπο, προπαντός έναν θαυμάσιο Άνθρωπο, μα και έναν ιεράρχη – κατά την ταπεινή μου γνώμη – αλλιώτικο από τους άλλους. Στο πρόσωπό του Μητροπολίτη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου γνώρισα έναν απλό, έναν καθημερινό Άνθρωπο, χωρίς τον καθωσπρεπισμό και το υποκριτικό που κρατά τον κλήρο μακριά από την κοινωνία μας. Σε κάποια στιγμή με τον αυθορμητισμό που με διακρίνει, τον πλησιάζω και αφού τον συνεχάρηκα, του είπα πως κι αν δεν ήταν Δεσπότης, θα ήταν ένας ωραίος Άνθρωπος. Και εκείνος αυθόρμητα και ετοιμόλογα μου απαντά: «Ντα υπήρξα εγώ και Άνθρωπος». Σίγουρα Άγιε Δέσποτε. Ο Ανθρωπισμός σήμερα είναι ένα «κουσούρι» που όποιος το κουβαλέι, σίγουρα το ’χει από παιδί.
Συγχαρητήρια και όπως σε εκτίμησα, έτσι να μείνεις για πάντα. Απλός, σεμνός και ταπεινός. Μα προπαντός Άνθρωπος.
