Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη
Πολιτικού Επιστήμονα
E-mail:[email protected]
Κάποτε ένας λαγός, ένα πουλί, ένα ψάρι, ένας σκίουρος, μια πάπια και διάφορα άλλα ζώα αποφάσισαν να ιδρύσουν ένα σχολείο. Κάθισαν λοιπόν κάτω όλα τα ζώα για να οργανώσουν το πρόγραμμα. Ο λαγός επέμενε ότι στο πρόγραμμα έπρεπε να συμπεριληφθεί το τρέξιμο. Το πουλί επέμενε να μπει στο πρόγραμμα το μάθημα για το πέταγμα. Το ψάρι φυσικά επέμενε να διδάσκεται το κολύμπι και οι καταδύσεις. Ο σκίουρος ήθελε να ενταχθεί στο πρόγραμμα το κάθετο σκαρφάλωμα στα δέντρα. Η πάπια επέμενε για το μάθημα κωπηλασίας. Και όλα τα άλλα ζώα ήθελαν να συμπεριληφθεί στο πρόγραμμα η ειδικότητά τους. Για να μην δυσαρεστηθεί κανένα συμπεριλήφθηκαν όλα τα μαθήματα στο πρόγραμμα, με υποχρεωτική παρακολούθηση των μαθημάτων από όλα τα ζώα. Έτσι ο λαγός ερχόταν πάντα πρώτος στο τρέξιμο. Το πουλί ήταν το μοναδικό που μπορούσε να πετάει. Το ψάρι έπαιρνε άριστα στο κολύμπι. Ο σκίουρος διέπρεπε στο σκαρφάλωμα. Και η πάπια διακρινόταν στην κωπηλασία. Όταν όμως επιχείρησαν να μάθουν το λαγό να πετάει βάζοντάς τον πάνω σε ένα δέντρο, αυτός έπεσε κι έσπασε τα πόδια του, με αποτέλεσμα να μην μπορεί πλέον ούτε να τρέξει. Όταν το πουλί προσπάθησε να τρέξει σε ανώμαλο έδαφος έσπασε τα φτερά του κι έτσι δεν μπορούσε πια να πετάξει. Το ψάρι προσπάθησε να συρθεί στο έδαφος με αποτέλεσμα να μην μπορεί να αναπνεύσει και κόντεψε να πεθάνει. Ο σκίουρος στην προσπάθειά του να κολυμπήσει, κόντεψε να πνιγεί. Σε γενικές γραμμές η ενασχόληση των ζώων με πράγματα, που δεν ήταν στη φύση τους, τα κατέστησε ανίκανα να λειτουργήσουν ακόμα και στις ενασχολήσεις που είχαν ένα φυσικό πλεονέκτημα.
Το παραπάνω εύγλωττο παράδειγμα δείχνει ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι ίδιος με το συνάνθρωπό του. Καθένας έχει διαφορετική προσωπικότητα, ιδιαίτερο χαρακτήρα, μοναδικές δεξιότητες και ξεχωριστές ικανότητες. Σε μια πιο μακροσκοπική εκδοχή αυτής της παραδοχής κάθε λαός διαφέρει από τον άλλο, ανάλογα με τις κλιματολογικές συνθήκες, την κουλτούρα, την ιστορία και την ιστορική πορεία του μέσα στο χρόνο. Οι βίαιες αποσχίσεις και συνενώσεις λαών και φύλων ποτέ δεν έφεραν καλά αποτελέσματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περιοχή των Βαλκανίων, η οποία-όχι άδικα- έχει χαρακτηρισθεί ως η «πυριτιδαποθήκη» της Ευρώπης.
Μιλάμε για την Ένωση που προσπάθησε να στεγάσει διαφορετικές οικονομίες κάτω από ένα κοινό νόμισμα. Ασχολούμαστε με ένα συνεταιρισμό κρατών, που ποτέ δεν ενοποιήθηκε πολιτικά. Κάνουμε αναλύσεις για τη Συμμαχία, την οποία εμπνευσμένοι ηγέτες πριν από μισό αιώνα οικοδόμησαν, ως συντελεστή ειρήνης και ασφάλειας. Θέλουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση της ευημερίας των λαών και όχι των αριθμών. Επιθυμούμε τη μεγάλη οικογένεια των είκοσι-επτά κρατών και των πεντακοσίων εκατομμυρίων πολιτών. Οραματιζόμαστε ένα ευρωπαϊκό δήμο με ευημερία, με ανάπτυξη, με ειρήνη, με δημιουργικότητα και ίσες ευκαιρίες για όλους.
Σήμερα όλοι οι παραπάνω στόχοι μοιάζουν με νοσταλγική έκθεση ιδεών ενός αθώου ονειροπόλου. Η οικονομική κρίση ανέδειξε μεμιάς όλα τα προβλήματα, τις παθογένειες και τη διαφορά σε πολιτικό, κοινωνικό και πολιτισμικό επίπεδο ανάμεσα στα κράτη-μέλη που απαρτίζουν την ευρωπαϊκή συμπολιτεία. Οι Έλληνες για να επιβιώσουν θα πρέπει να μάθουν να τρώνε μέρα παρά μέρα. Οι Ιταλοί θα υποχρεωθούν να κολυμπήσουν σε πολύ βαθιά νερά. Οι Ισπανοί πρέπει να χωρέσουν στο Στενό του Γιβραλτάρ και να ασπαστούν την προτεσταντική ηθική του καπιταλισμού. Και οι Ιρλανδοί θα πρέπει να λύσουν τον «Παράλογο Κόμπο» του συμπατριώτη τους George Bernard Shaw.
Το ευρωπαϊκό σχολείο πρέπει να αναθεωρήσει το αναλυτικό του πρόγραμμα. Ο Γερμανός δάσκαλος όσο αυστηρός κι αν είναι δεν πρόκειται να μάθει στους μαθητές του να πετάνε χωρίς φτερά. Είναι βέβαιο ότι οι μαθητές θα πέσουν από το δέντρο. Και μάλλον θα σκάσουν πάνω στο κεφάλι του δασκάλου τους, που θα στέκεται από κάτω. Κι επειδή ο δάσκαλος θα είναι απροετοίμαστος, πιθανότατα θα τραυματιστεί πολύ σοβαρότερα από το μαθητή του, που τελικά, όσο κι αν προσπάθησε, δεν κατάφερε να γίνει πουλί.
