Του Γιώργου Φιλίππου
Πριν από λίγες μέρες βγήκα για ένα ποτό. Επέλεξα λοιπόν ένα από τα café bar της παραλιακής, μιας και είναι της… μοδός. Κάθισα στο bar για να πιω το ποτό μου. Μετά από λίγη ώρα μπήκαν δύο άντρες με ένα παιδάκι. Από ότι κατάλαβα εκ των υστέρων ο ένας ήταν ο πατέρας του παιδιού.
Το αγοράκι, χωρίς υπερβολές, δεν πρέπει να ήταν πάνω από 12. Ασυναίσθητα τους παρακολουθούσα. Οι άντρες παραγγέλνουν από δύο ποτά και γυρίζει ο πατέρας και ρωτάει τον πιτσιρικά με μια φυσικότητα: «Ursus;» Ο μικρός κουνάει το κεφάλι καταφατικά με ακόμα μεγαλύτερη φυσικότητα. Ο «πατέρας»(και θα μου επιτρέψετε να το βάλω σε εισαγωγικά) παραγγέλνει στον barman ένα σφηνάκι και το δίνει απλόχερα στο γιό του.
Δικαιολογημένα. Ο μικρός πρέπει να είχε πολλά σεκλέτια. Δεν ξέρω ίσως να έχασε στη μπάλα από το άλλο τμήμα ή να μη του μίλησε η Αννούλα στο σχολείο και να έφυγε με τον Δημητράκη. Και έτσι όπως απολάμβανε το ποτό του (έστω και σε σφηνάκι), ξάφνου… βγάζει το κομπολόι από την τσέπη. Πιστή αντιγραφή με τον πατέρα.
Ο barman βλέποντας τον πιτσιρικά να πίνει αλκοόλ αγχώθηκε, φοβήθηκε. Σε κάποια στιγμή γυρνάει ο πατέρας και του λέει: «Μη φοβάσαι πράμα, εγώ είμαι εδώ! Και αν σου πει κανείς τίποτα πες ότι το παράγγειλα εγώ». Όλα καλά όλα χρυσά, που λέμε και στο χωριό μου. Σαν να μην έτρεχε τίποτα. Ξε αγχώθηκε και ο barman και όλα ήταν νόμιμα.
Και διερωτώμαι τώρα… Ο πατέρας… τέρας. Όλοι το καταλαβαίνουν αυτό, αλλά ποιος είναι ο ηθικός αυτουργός; Η κυβέρνηση; Η Τρόικα; το ΔΝT; η Μέρκελ; Οι Αμερικάνοι; Ή όλοι μας; Μην κουράζεστε…
Αυτό που έκανε ο συγκεκριμένος υπάλληλος στην πραγματική ιστορία που σας παρέθεσα είναι αν το θέλετε και το ταλέντο μας. Δεν μας νοιάζει τι είναι αλλά τι φαίνεται ότι είναι.
Και να ξέρετε ότι αυτό είναι και το μοναδικό μας πρόβλημα, η αποστροφή από την αλήθεια. Για αυτό η Μελισσινού σχεδόν καθημερινά μετατρέπετε σε φαρ ουεστ, γι αυτό θρηνήσαμε πριν από μερικούς μήνες τη μικρή Στέλλα, γι αυτό τόσο παιδιά τρακάρουν με τα μηχανάκια, για αυτό δρούσε τόσο καιρό ένας ανώμαλος προπονητής. Όλα για αυτό. Όλα για το φαίνεσθε και όλα για την ομερτά του Ρεθύμνου.
Δεν μιλάμε. Δεν μας νοιάζει τι γίνεται δίπλα μας γιατί θα βρούμε το μπελά μας. Αφού είναι έτσι, ας το αφήσουμε ως έχει. Περιμένοντας το επόμενο θύμα λοιπόν.
