Του Νίκου Πολιουδάκη

Πτυχιούχου Επικοινωνίας & ΜΜΕ

Καποδιστριακού Παν/μίου Αθηνών

Τις προάλλες έλαβα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο από την Βασιλική Ν. - την οποία και ευχαριστώ- το οποίο αναφερόταν στο θέμα της Ισλανδίας και την αντιμετώπιση της εκεί κρίσης. Παραθέτω εκτενή σημεία του:

«Στην Ισλανδία ο λαός κατάφερε να παραιτηθεί η κυβέρνηση, εθνικοποίησε τις μεγαλύτερες τράπεζες, αποφάσισε να μην πληρώσει το χρέος που είχαν δημιουργήσει αυτές στην Μ. Βρετανία και την Ολλανδία, λόγω της κακής οικονομικής πολιτικής τους και κατέληξε να δημιουργήσει ένα λαϊκό σώμα για την αναδιαμόρφωση του συντάγματος. Και όλο αυτό με ειρηνικές διαδικασίες… …Αυτή είναι εν συντομία η ιστορία:

2008:

• Εθνικοποιείται η κύρια τράπεζα της χώρας.

• Καταρρέει το νόμισμα, σταματάει τη λειτουργία του το χρηματιστήριο.

• Η χώρα είναι σε πτώχευση.

2009:

• Οι διαμαρτυρίες του κόσμου μπρος στην Βουλή καταφέρνουν και κηρύσσονται πρόωρες εκλογές και προκαλούν την παραίτηση του πρωθυπουργού και όλης της κυβέρνησης.

• Συνεχίζει η άθλια κατάσταση της οικονομίας της χώρας.

• Μέσω ενός νόμου προτείνεται να πληρωθεί το χρέος στην Μ. Βρετανία και την Ολλανδία, με την πληρωμή 3.500 εκ. ευρώ, που θα πληρώσουν όλες οι ισλανδικές οικογένειες μηνιαία για 15 χρόνια με 5,5% επιτόκιο.

2010:

• Ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους και ζητάει δημοψήφισμα για το νόμο.

• Τον Γενάρη του 2010 ο πρόεδρος αρνείται να θέσει τον νόμο σε ισχύ και ανακοινώνει ότι θα υπάρξει αίτημα για λαϊκή ετυμηγορία.

• Τον Μάρτιο γίνεται το δημοψήφισμα και σαρώνει το ΟΧΙ στην πληρωμή με 93% των ψήφων.

• H κυβέρνηση αρχίζει δικαστική έρευνα για ευθύνες για την κρίση.

• Αρχίζουν οι συλλήψεις τραπεζιτών και υψηλόβαθμων στελεχών.

• Η Interpol εκδίδει διαταγή και όλοι οι εμπλεκόμενοι τραπεζίτες εγκαταλείπουν την χώρα.

• Στο πλαίσιο της κρίσης, εκλέγεται ένα σώμα από πολίτες για να συγγράψει το νέο Σύνταγμα. Εκλέγονται 25 πολίτες, χωρίς πολιτική εξάρτηση, από τους 522 που παρουσιάστηκαν ως υποψήφιοι. Η προϋπόθεση υποψηφιότητας ήταν να είναι ενήλικοι και να έχουν προταθεί από 30 άτομα.

• Το σώμα αρχίζει την εργασία του τον Φεβρουάριο του 2011 και θα παρουσιάσει μια carta magna (περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων) λαμβάνοντας υπ' όψιν τις ομόφωνες συστάσεις διαφορετικών συνελεύσεων που θα πραγματοποιούνται σε όλη τη χώρα.

• Θα πρέπει να επικυρωθεί από την υπάρχουσα βουλή και από την επόμενη αναθεωρητική που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές…. Για τους δύσπιστους (και καλά κάνετε!):

-Άρθρο στη Αγγλική Guardian τον Ιούνιο:

-Άρθρο στην Wikipedia με όλο το ιστορικό:

Το link της Wikipedia ανοίγει, ωστόσο το άρθρο της Guardian, όπως θα διαπιστώσει όποιος επιχειρήσει να το ανοίξει, βγάζει την ένδειξη «404 page not found». Το συμπέρασμα που βγαίνει από την ανάγνωση του άρθρου είναι ότι στην απομονωμένη βορειοδυτική χώρα της Ευρώπης  ο θεσμός της δημοκρατίας λειτούργησε με τη σωστή σειρά, πρώτον με το διεξαχθέν δημοψήφισμα και δεύτερον με τη δίωξη και τιμωρία των υπεύθυνων τραπεζιτών και αξιωματούχων.

Η αλήθεια είναι ότι το παράδειγμα της Ισλανδίας φυσιολογικό ήταν να μην καταστεί το «αγαπημένο» πρότυπο για τους επίδοξους δανειστές χωρών που ταλανίζονται από τα δεινά της οικονομικής κρίσης. Επομένως, ήταν φυσικό να μην ληφθεί υπόψη και στη χώρα μας από τον απερχόμενο Γ. Παπανδρέου και το «σοσιαλιστικό» περίγυρό του η υιοθέτηση μιας παρόμοιας σειράς πολιτικών πράξεων, οι οποίοι βιάστηκαν να διαλέξουν το «μονόδρομο» του ΔΝΤ, ως διέξοδο από την ύφεση και επαναφορά στην ανάπτυξη. Όπως είναι, δυστυχώς, αντιληπτό η γαιοπολιτική σημασία της Ελλάδας στο παγκόσμιο στερέωμα δεν αφήνει περιθώρια ελεύθερων πολιτικών επιλογών.

Το θετικό για του λαούς «δεδικασμένο» της Ισλανδίας αποκρύφτηκε εν πολλοίς στο ευρωπαϊκό και ελληνικό κοινό -ή για να ακριβολογούμε δεν αναπαράχθηκε από τα ΜΜΕ- προς τέρψιν του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος και της συνέχισης της ασυλίας των επίορκων πολιτικών -φαινόμενο κατεξοχήν ελληνικό, συνταγματικά μάλιστα κατοχυρωμένο. Τι να εφαρμόσεις, λοιπόν,  και τι να προτείνεις όταν αδικήματα παραγράφονται,  δεν τιμωρούνται και τα πρόσωπα δεν αλλάζουν; Εύστοχο υπήρξε το δημοσιογραφικό σχόλιο των προηγούμενων ημερών της πολύκροτης «διαδοχής»: «Το καλύτερο που είχε να προτείνει το ΠΑΣΟΚ για τη θέση του πρωθυπουργού της νέας κυβέρνησης ήταν ο κ. Κακλαμάνης και ο κ. Πετσάλνικος;».

Τελικά ο κλήρος μετά την εβδομαδιαία σχεδόν παρωδία της διαδοχής έπεσε στον «κοινά» αποδεκτό Λουκά Παπαδήμο, πρώην αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Συνεπώς η έκτη δόση δε θα χαθεί και η χώρα θα σωθεί την ύστατη στιγμή, συνεχίζοντας όμως να είναι στο χείλος του γκρεμού μέχρι νεωτέρας. Και εδώ έρχεται το παράδειγμα της Ισλανδίας: Η Ισλανδία έδιωξε τους τραπεζίτες, κάνοντας νέο ξεκίνημα με την άμεση δημοκρατία να είναι παρούσα. Η Ελλάδα εναποθέτει σε έναν καλό γνώστη  του τραπεζικο-οικονομικού συστήματος να την κυβερνήσει, τουλάχιστον μέχρι τη διεξαγωγή εκλογών σε λίγους μήνες. Που θα βγει η νέα πολιτική πραγματικότητα; Κανείς δεν ξέρει. Όπως δεν ξέρουμε πως θα εξελίσσονταν τα πράγματα αν ακολουθούσε η χώρα, εν μέρει έστω, το παράδειγμα της Ισλανδίας. Πλέον, δυστυχώς με την περιέργεια θα μείνουμε…