Τετάρτη πρωί. Ξεκινάω για τη δουλειά. Είναι επτά παρά κάτι
Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη
Πολιτικού Επιστήμονα
E-mail:[email protected]
http://soixantedix.blogspot.com
Τετάρτη πρωί. Ξεκινάω για τη δουλειά. Είναι επτά παρά κάτι. Λίγο ο μουντός καιρός, λίγο η υγρασία με βυθίζουν σε μια μελαγχολία. Ένας καφές στο χέρι κι ένα σφίξιμο στην καρδιά. Κάτι θα γίνει σήμερα, έχω μια προαίσθηση. Προσπαθώ να σκεφτώ ευχάριστα πράγματα. Μάταια όμως. Η προαίσθηση μου αγγίζει τη βεβαιότητα. «Προλήψεις και σαχλαμάρες» θα έλεγε κάποιος φίλος μου. Μακάρι να είναι έτσι. Μακάρι να πήγαιναν όλα καλά στις ζωές μας, στις δουλειές μας, στη χώρα μας. Δυστυχώς η βεβαιότητα της πρόβλεψης ότι όλα χειροτερεύουν ολοένα και εδραιώνεται στο μυαλό μου. Γιατί τα πράγματα αλλάζουν κάθε μέρα προς το χειρότερο, οι προβλέψεις αναθεωρούνται προς τα κάτω, η ζωή μας προσθέτει χρόνια και μας αφαιρεί όνειρα. «Μακάριοι οι πτωχοί το πνεύματι», μονολογώ. Είναι κόλαση η πραγματικότητα για τους σκεπτόμενους ανθρώπους. Είναι μαρτύριο η καθημερινότητα για τους ανθρώπους του μόχθου και της δημιουργίας. Κι είναι ιδανική εποχή για εκείνους που πάτησαν πάνω μας για να πλουτίσουν, να πολλαπλασιάσουν τα άνομα κέρδη τους, να αυγατίσουν τα λάφυρά τους, να επιδείξουν ακόμα περισσότερο τον πλούτο τους και τη χλιδή τους. Λες και θα τα πάρουν μαζί τους. Λες και στο τελευταίο τους ταξίδι θα ταξιδέψουν πρώτη θέση.
Κάποτε σε αυτή τη χώρα τα αυτονόητα δεν ήταν θέματα συζήτησης. Κάποτε σεβόμασταν ο ένας των άλλο. Υπήρχαν πρότυπα που δεν είχαν σχέσεις με τους σημερινούς πρωταγωνιστές των πρωινών εκπομπών και των απογευματινών ξεκατινιασμάτων. Κάποτε οι δημόσιοι λειτουργοί είχαν κύρος, ενέπνεαν εμπιστοσύνη, έδιναν την αίσθηση της σιγουριάς, της αξιοπιστίας, της σωφροσύνης, ήταν άξιοι σεβασμού και θαυμασμού. Κάποτε σεβόμασταν τους γονείς μας, παραχωρούσαμε τη θέση μας στο λεωφορείο στους ηλικιωμένους, στις έγκυες, στους κληρικούς. Κάποτε σεβόμασταν τους δασκάλους μας, συναγωνιζόμαστε τους άριστους συμμαθητές μας, ακούγαμε τους καθηγητές μας, βάζαμε προτεραιότητες, καλλιεργούσαμε το πνεύμα μας, σχεδιάζαμε τη ζωή μας. Κάποτε ήμασταν αλλιώς.
Σήμερα δεν υπάρχουν αυτονόητα. Ο σεβασμός έχει δώσει τη θέση του στον ατομισμό και στην αδιαφορία για τους άλλους. Η γνώση δεν έχει αξία, αυτό που μετράει είναι η οικονομική επιφάνεια. Οι δημόσιοι λειτουργοί απαξιώνονται και όχι άδικα τις περισσότερες φορές. Οι γονείς μας είναι υποχρεωμένοι να μας κάνουν όλα τα χατίρια. Οι ηλικιωμένοι έγιναν «κωλόγεροι». Οι παπάδες έγιναν επιχειρηματίες. Οι δάσκαλοι έγιναν θεατές των απαιτήσεων των μαθητών και των γονιών τους. Οι καθηγητές απέκτησαν πλήρη απασχόληση στα «ιδιαίτερα» και υποαπασχολούνται στα δημόσια σχολεία. Σήμερα είμαστε φυγόπονοι, απαιτητικοί, παράξενοι, κακομαθημένοι, ρατσιστές, εριστικοί, είρωνες και ξερόλες. Σήμερα κοιτάζουμε να περισώσουμε τα κεκτημένα μας και αδιαφορούμε για την χώρα. Σήμερα πρέπει να πηγαίνουμε σύμφωνα με το ρεύμα, να μην αντιστεκόμαστε στα κακώς κείμενα, να λέμε σε όποιον εκφέρει διαφορετική από τη δική μας γνώμη «σκάσε και προχώρα». Σήμερα είμαστε μια διαφορετική χώρα.
Τετάρτη 26 του μηνός. Σήμερον εμού, αύριο ετέρου και ουδέποτε τινός. Ημέρα του Αγίου Δημητρίου. Σταθμός της Αγίας Ευρωπαϊκής Αυτοκρατορίας. Ορόσημου της πατρίδας που αγαπάμε κι ας μας πληγώνει. Της Ελλάδας του αρχαίου πνεύματος, της κοιτίδας του πολιτισμού, της γενέτειρας των μεγάλων κλασσικών, των σύγχρονων δημαγωγών. Της Ελλάδας που δεν αντιστέκεται στην κουρά εν χρω επειδή είναι προτιμότερη από την εκτέλεση εν ψυχρώ. Της Ελλάδας των συμβιβασμών, της χώρας του πιο μεγάλου «Ναι», παραμονές της Εθνικής Επετείου του πιο μεγάλου «Όχι». Της Ελλάδας που απλά «δεν τόχει». Του άτακτου παιδιού μιας διαλυμένης ευρωπαϊκής οικογένειας. Ζούμε σε μια χώρα της επόμενης ημέρας. Σε μια χώρα που χρειάζεται φρέσκος αέρας. Σε έναν τόπο που το «θα» δεν είναι μελλοντικό μόριο, αλλά μαθηματικός λογισμός ασυνέπειας. Σε μια χώρα που το «αν» σπάρθηκε πολλές φορές, αλλά δεν φύτρωσε. Σε μια χώρα που η υπομονή τελείωσε. Κι εκείνη η προαίσθηση, πως κάτι κακό θα συμβεί σήμερα, επιμένει.
