Στην όμορφη πόλη που ζούμε κάθε άνθρωπος γνωρίζει ότι υπάρχουν εγγενείς αδυναμίες
Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη
Πολιτικού Επιστήμονα
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com
Στην όμορφη πόλη που ζούμε κάθε άνθρωπος γνωρίζει ότι υπάρχουν εγγενείς αδυναμίες του συστήματος κοινωνικής μέριμνας. Αυτό βέβαια είναι κάτι, που το συναντάμε και αλλού. Η οικονομική κρίση μας επηρεάζει όλους. Οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά και ψυχολογικά. Η πολιτική, από την πλευρά της, θα πρέπει να δίνει λύσεις στα προβλήματα της κοινωνίας. Σήμερα θα αποπειραθώ να αναδείξω ένα πρόβλημα που τον τελευταίο καιρό γίνεται ολοένα και πιο έντονο. Αυτό, της έλλειψης στέγης συνανθρώπων μας και την απουσία πλέγματος κοινωνικής προστασίας για τους ανθρώπους αυτούς.
Σήμερα, περισσότεροι από 25.000 άνθρωποι στην Ελλάδα ζουν στους δρόμους, με τον αριθμό να μεγαλώνει απειλητικά τα τελευταία χρόνια και να αναμένεται να εκτιναχθεί θεαματικά μέσα στα επόμενα. Ανάμεσα τους υπάρχει πλέον και μια νέα γενιά αστέγων. Οι άστεγοι της δεύτερης γενιάς. Νεόπτωχοι Έλληνες, άνθρωποι μορφωμένοι, πιθανόν με οικογένεια, που η ζωή πήρε άσχημη τροπή για αυτούς, αφότου έχασαν τη δουλειά τους, το σπίτι τους και κατά συνέπεια ένα σημαντικό μέρος της ζωής τους.
Πριν από λίγο καιρό βρισκόμουν στην Αθήνα για επαγγελματικούς λόγους και έμενα σε ένα ξενοδοχείο στα Εξάρχεια. Στους γύρω δρόμους τα παγκάκια είχαν καταληφθεί από άστεγους. Ψυχές χωρίς ασπίδα προστασίας, χωρίς ελπίδα, χωρίς προσωπικό χώρο, χωρίς στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής, χωρίς αύριο. Άνθρωποι, που τα παγωμένα βράδια η απελπισία και το κρύο τους οδηγεί να τελέσουν κάποια αξιόποινη πράξη για να μείνουν στο κρατητήριο ή να αυτοτραυματιστούν για να μεταφερθούν στο ζεστό δωμάτιο κάποιου νοσοκομείου. Έλληνες, αλλοδαποί, άντρες και γυναίκες, οικονομικά κατεστραμμένοι από δάνεια και κάρτες, απολυμένοι λίγο πριν από τη συνταξιοδότηση, χρήστες ναρκωτικών, αποφυλακισμένοι, απόκληροι, άνθρωποι, κάποτε, της διπλανής πόρτας που ζούσαν μια κανονική ζωή, να περιφέρονται σαν σκιές σε πάρκα και πεζόδρομους πριν καταλήξουν στα πρόχειρα σπιτικά τους από χαρτόκουτα, σανίδες και πλαστικά. Άνθρωποι «συσκευασμένοι να μας θυμίζουν τα κουτιά από την ηλεκτρική συσκευή που πρόσφατα αγοράσαμε, τα καλοκαιρινά μας ρούχα που φυλάξαμε, την ευαισθησία μας που ξεχάσαμε, την αθωότητά μας που χάσαμε.
Στην πόλη μας υπάρχουν δεκάδες άστεγοι. Και δεν είναι μόνο αλλοδαποί. Είναι και αρκετοί ντόπιοι. Άνθρωποι που δεν έχουν μια κλίνη να γείρουν, ένα κεραμίδι να προστατευτούν από τη βροχή, δεν έχουν καν ένα δωμάτιο με τέσσερις τοίχους και μια σκεπή να τους προστατεύει από το κρύο. Η ζωή στην πόλη μας για τους άστεγους είναι μια καθημερινή μάχη με την ανέχεια, τον κίνδυνο αλλά και την επιβίωση. «Σπίτια τους» αποτελούν κάποια χαρτόκουτα σε προθήκες καταστημάτων, σανίδες και πλαστικά σε προαύλια εκκλησιών, παλιά νοτισμένα στρώματα γεμάτα ψύλλους σε μισογκρεμισμένα σπίτια και παλιές αποθήκες και εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα.
Σήμερα οι παλιές αποθήκες της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Ρεθύμνου στον Κουμπέ και ορισμένοι άλλοι χώροι, φιλοξενούν αρκετούς Έλληνες και αλλοδαπούς. Κάποιοι παίρνουν ένα πενιχρό επίδομα από την πρόνοια που αγγίζει τα 270 euro το δίμηνο. Στέκουν κάθε μεσημέρι και περιμένουν τα συσσίτια στην Κυρία των Αγγέλων στην Παλιά Πόλη και στο Μοναστήρι απέναντι από το στρατόπεδο. Οι περισσότεροι είναι περήφανοι και αξιοπρεπείς. Δεν δέχονται ελεημοσύνη, δεν απλώνουν το χέρι. Κάποιοι καταστηματάρχες τους κερνάνε. Αυτό δεν λύνει όμως το πρόβλημα. Το αγκάθι στον πολιτισμό μας υπάρχει. Η καρφίτσα της ευαισθησίας τρυπάει τη συνείδησή μας. Ο ανθρώπινος πολτός σέρνεται στα πόδια μας. Τα άστεγα όνειρα στης πόλης τα υπόστεγα εντρυφούν. Οι κραυγές της απελπισίας μέσα στις κρύες νύχτες του χειμώνα, πρέπει να ακουστούν πάση θυσία. Ακόμα κι αν χρειαστεί να τρυπήσουν τα αυτιά μας.
