Τα χαντάκια που έχουν δημιουργηθεί στην πόλη του Ρεθύμνου
Του Νίκου Πολιουδάκη
Πτυχιούχου Επικοινωνίας & ΜΜΕ
Καποδιστριακού Παν/μίου Αθηνών
Τα χαντάκια που έχουν δημιουργηθεί στην πόλη του Ρεθύμνου προς τέρψιν των εταιριών τηλεπικοινωνίας και της εγκατάστασης υπόγειων δικτύων έρχονται να δυσχεράνουν ακόμα περισσότερο την κίνηση πεζών και οχημάτων.
Όπως έχουμε αναφέρει ξανά στο παρελθόν, η κίνηση τις ώρες αιχμής, αλλά και πριν ή μετά αυτών, έχει καταντήσει αφόρητη και επικίνδυνη, γεγονός στο οποίο έχουν συμβάλει τα μέγιστα τα κάθε λογής έργα. Το Ρέθυμνο πλέον δεν έχει να «ζηλέψει» σε τίποτα σε ό, τι αφορά το γνωστό χαοτικό κυκλοφοριακό κομφούζιο που επικρατεί στην πρωτεύουσα. Εκτός κι αν είναι Κυριακή.
Το φαινόμενο της «ευρυζωνικότητας», όπως το επιτάσσει η σύγχρονη ανάγκη της συνεχούς και ανεμπόδιστης ανάπτυξης της «Κοινωνίας της Πληροφορίας», έρχεται να προσθέσει ένα λιθαράκι στην ήδη δύσκολη ρεθεμνιώτικη καθημερινότητα. Ποια η τραγική ειρωνεία; Έργα, που αποβλέπουν στην βελτίωση ποιότητας ζωής των ανθρώπων -όπως η ελευθερία στη γνώση, την έκφραση και την ενημέρωση και οι νέες επικοινωνιακές αγοραστικές δυνατότητες που παρέχονται στους χρήστες/γνώστες του διαδικτύου- την ίδια στιγμή έμμεσα δυσχεραίνουν και καθιστούν επικίνδυνη την κίνηση των πολιτών, έστω και παροδικά.
Αυτή η τραγική ειρωνεία, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί υπερβολικότατη ως σχόλιο, αποτελεί μία από τις πολλές που λαμβάνουν χώρα γύρω μας καθημερινά. Πηγαίνοντας από το ειδικό στο γενικότερο, ας δούμε άλλο ένα παράδειγμα τραγικής ειρωνείας: Δεν έχει ξεχαστεί ακόμα ο πρόσφατος χαμός του συνιδρυτή της εταιρίας Apple, Στηβ Τζομπς, τον οποίο οι Αμερικανοί πολίτες σε τεράστιο ποσοστό αποχαιρέτησαν με πολλή θλίψη. Χαρακτηριστικότατο ήταν το γεγονός πως πολλοί σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης ανάρτησαν φωτογραφίες του θανόντος επιχειρηματία με συνοδεία συγκινητικών αναφορών, σαν να επρόκειτο για τον ύψιστο εθνικό και παγκόσμιο ευεργέτη. Αναμφισβήτητα, τα τεχνολογικά του επιτεύγματα είναι αξιοθαύμαστα κι αξιοζήλευτα, ωστόσο, οι άνθρωποι ως όντα θα μπορούσαν να ζήσουν και χωρίς αυτά ή έστω με λίγα από αυτά.
Την ίδια ώρα, πολλοί αγανακτισμένοι Αμερικανοί υιοθέτησαν νέους τρόπους έκφρασης διαμαρτυρίας, όπως την «επίσκεψη» σε σπίτια πολιτικών που ευθύνονται για τη σημερινή κρίση. Ξεχνούν όμως ότι την ίδια ώρα έχουν συμβάλει στη δημιουργία της κρίσης, υιοθετώντας ακραίες καταναλωτικές συμπεριφορές, έχοντας πρότυπα όπως τον Τζομπς, τον Μπιλ Γκέιτς, τον Μαρκ Ζούκερμπεργκ και οιοδήποτε άλλον που πλούτισε από την ανάπτυξη της τεχνολογίας. Δε χρειάζεται κάποιος να είναι κομμουνιστής ή να έχει απλώς αριστερές απόψεις για να αντιληφθεί τους νόμους της παγκόσμιας οικονομικής αγοράς, όπου πλουτίζουν «λίγοι» από την υπερκατανάλωση των «πολλών», αντιλαμβανόμενος επίσης την ευθύνη που του αναλογεί. «Μέτρον Άριστον» έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες, πράγμα που φαίνεται να μην ενστερνίζονται οι σύγχρονοι άνθρωποι.
Και πηγαίνοντας πάλι από το γενικό στο ειδικό, από τον Τζομπς στα χαντάκια της ευρυζωνικότητας: Τί να την κάνεις την «Κοινωνία της Πληροφορίας» όταν δεν έχεις αποτινάξει την κοινωνία της αδικίας, της οικονομικής εξαθλίωσης, των αυτοκτονιών, της ατιμωρησίας, της ανεργίας, της ανισότητας των ευκαιριών, της εγκληματικότητας, της έλλειψης παιδείας, της άγνοιας της ιστορίας του τόπου…
Υ.Γ. Κι άλλη τραγική ειρωνεία: το κείμενο αναρτάται και στο διαδίκτυο. Η ελευθερία έκφρασης που λέγαμε…
