Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω ποια είναι τα διδάγματα που θ’ αντλήσουν τελικά οι εταίροι μας
Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω ποια είναι τα διδάγματα που θ’ αντλήσουν τελικά οι εταίροι μας από την περιπέτεια στην οποία έχουν εμπλακεί προσπαθώντας να μας βοηθήσουν να βγούμε από την κρίση τωμ ελλειμμάτων και του χρέους , αλλά κοντά στ’ άλλα θα πρέπει να έχουν καταλάβει πως δεν τα μελέτησαν όσο έπρεπε τα πράγματα , όταν μπήκαμε στη ΕΟΚ και μετά στην ΟΝΕ. Και δεν εννοώ τα οικονομικά μας μεγέθη και πόσο αυτά ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Στο κάτω- κάτω όσο μαγειρεμένα ήταν τα δικά μας στοιχεία , άλλο τόσο – ή και περισσότερο – ήταν και των άλλων , μηδέν των Γερμανών εξαιρουμένων.
Αλλού ήταν το πρόβλημα. Δεν μπήκαν στον κόπο να ελέγξουν αν , από άποψη λειτουργίας , πληρούσαμε κάποιες στοιχειώδης προυποθέσεις Ευρωπαικού κράτους . Ούτε αυτοί το έψαξαν , ούτε εμείς κρίναμε ότι χρειαζόταν να διορθωθούμε. Και τώρα τρέχουμε κι εμείς , τρέχουν κι εκείνοι . Με μόνη τη διαφορά ότι εκείνοι κάποια ελαφρυντικά έχουν. Γιατί , όπως και να το κάνουμε , μάλλον θα ήταν απίθανο να φανταστούν ότι για να διεθετηθεί μια φορολογική διαφορά , χρειάζονται σε πολλές περιπτώσεις μέχρι και 15 χρόνια , ενώ για να γίνει μια επένδυση πρέπει να εκδοθούν μερικές εκατοντάδες χαρτιά .
Κοντολογής , και για να μην το κουράζουμε , μόλις τώρα αρχίζουν και καταλαβαίνουν οι Ευρωπαίο τις τεράστιες αδυναμίες μας ως κράτος. Και αδιάψευστη απόδειξη , οι υποδείξεις τους για τη διεκπεραίωση των φορολογικών υποθέσεων που εκκρεμούν. Σιγά σιγά καταλαβαίνουν ότι η φοροδιαφυγή , για παράδειγμα , είναι ένα καρκίνωμα με παμπολες μεταστάσεις τόσο στην κοινωνία όσο και στη λειτουργία της κρατικής μηχανής και ότι δεν αρκεί το φορολογικό νομοσχέδιο ή μερικές εγκύκλιοι για να μαζευτεί το κακό.
Και σε τελευταία ανάλυση , αυτό πληρώνουμε κι εμείς , κι αυτή είναι η μεγαλύτερη ευθύνη των πολιτικών ηγεσιών μας . Μπήκαμε στην Ευρώπη χωρίς κανένας να μας επιβάλλει ή έστω να μας υποδείξει να ζούμε όπως οι Ευρωπαίοι . Κι αν γυρίσουμε μερικά χρόνια πίσω , θα θυμηθούμε ότι εκείνο που προβαλλόταν ως το κύριο όφελος από την ένταξη στην ΟΝΕ ήταν το φθηνό χρήμα. Μόνο που , αντί να εκμεταλλευτούμε , κράτος και πολίτες , το όφελος αυτό για επενδύσεις , το «αξιοποιήσαμε» για κατανάλωση . Και τώρα το πληρώνουμε….
