Μπορούμε πάντως να πορευόμαστε δίχως φόβο
Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Μπορούμε πάντως να πορευόμαστε δίχως φόβο. Μπορεί το πολιτικό σύστημα να αμφισβητείται έντονα , η δικαιοσύνη να μην πείθει και τα Μ.Μ.Ε να θεωρούνται στημένα . Υπάρχει , όμως , ελπίδα γι’ αυτή τη χώρα και αυτό το οφείλουμε σε δύο ξεχωριστές παρουσίες που μπορούμε να στηριχτούμε πάνω τους. Και οι δύο είναι αγωνιστές , ασυμβίβαστοι και «δεν καταλαβαίνουν». Ευτυχώς και είχα αρχίσει να χάνω την εθνική αυτοπεποίθησή μου.
Ο ένας είαι ο εκλεκτός του προέδρου της Ν.Δ. Αντώνη Σαμαρά , ο Θύμιος Λυμπερόπουλος , ο επιλεγόμενος «Θύμιος» , όπως αρμόζει σε ένα λαικό θρύλο.Δίνει τη μάχη να μην απελευθερωθούν οι άδειες ταξί , το οποίο σημαίνει ότι αν ένας πολίτης θέλει να αποκτήσει άδεια πρέπει δώσει 200.000 Ευρώ «μαύρα» μέσω των μαντράδων που αποτελούν με τη σειρά τους ισχυρό μονοπώλειο. Για να υπερασπίσει αυτές τις ευγενείς ιδέες του , διέλυσε τον τουρισμό και την Ελληνική οικονομία το καλοκαίρι.Δεν τον σταματάει , όμως , τίποτα. Τώρα στοχοποιεί βουλευτές και απειλεί ότι «όσοι ψηφίσουν το Νόμο Ραγκούση δε θα καταφέρουν να βγούν απ’ τη βουλή». Είναι άξιος της εμπιστσύνης και του θαυμασμού μας και θα έλεγα ότι θα ήταν κρίμα να μην κατέχει πρίοπη θέση στη νέα Βουλή.Είναι , άλλωστε , αναπληρωτής γραμματέας του τομέα μεταφορών της Ν.Δ.
Ο άλλος έιναι ο πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ , ο «πολύ αριστερός» και πολή σκληρός για να λυγίσει , Κύριος Φωτόπουλος.Τέκνο του πολύ βαθιού ΠΑΣΟΚ απειλεί αλύπητα όποιον τολμήσει να «πειράξει» τη ΔΕΗ.Τη ΔΕΗ του.Δεν αναγνωρίζει Κυβερνήσεις , Υπουργούς και Προέδρους.Αλλωστε η ΔΕΗ σχεδόν του ανήκει , σε αυτόν και τους σκληροτράχηλους συνδικλασιτε΄ς συνεργάτες του.Γι αυτό , αν και βροντοφωνάζει το σύνθημα»Συνδικάτα ταξικά και όχι ρεφορμιστικά «δυσκολεύεται να εξηγήσει το περίεργο γεγονός ότι η ασυμβίβαστη ομοσπονδίας της οποίας ηγείται , χρηματοδοτείται γενναιόδωρα από την επιχείρηση!Περίεργο συνδικάτο κι αυτό…Να χρηματοδοτείται με πάνω από 100 εκατομύρια Ευρώ μέσα σε δέκα χρόνια από τη ΔΕΗ, δηλαδή με τα λεφτά μας , για να οργανώνει Συνέδρια , ταξίδια και κατασκηνώσεις. Είπαμε όμως : η ΔΕΗ σχεδόν του ανήκει.Κάποτε απειλούσε ότι αν περάσει κι άλλο ποσοστό της εταιρείας σε ιδιώτες , τότε θα βυθιστεί η χώρα στο σκοτάδι . Τώρα καθορίζει και το καθηκοντολόγιο των εργαζομένων της ΔΕΗ.»Δεν εισπράτουμε το νέο φόρο για τα κίνητα» τονίζει , μέσα σε ένα ρεσιτάλ λαικισμού και μια προφανή προσπάθεια να «ρεφάρει» από την αρνητική άποψη της κοινής γνώμης.
Ευτυχώς , λοιπόν , υπάρχουν αυτά τα δύο σύμβολα του αγώνα.Συγνώμη βέβαια που δανείστηκα τα ονόματά τους , γιατί υπάρχουν και άλλοι αγέρωχοι σ΄αυτή τη χώρα.Οπως και να το κάνουμε όμως , αυτοί έχουν ξεχωρίσει. Για να μας θυμίζουν πως κυβερνάται η χώρα μεταπολιτευτικά. Για να μη λησμονήσουμε ποιοι διοικούσαν και διοικούν. Για να περιγράφουν την τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης. Για να μας κάνουν αντιληπτό ότι , κόμματα , συνδικαλιστικό κίνημα και άλλοι , κατέστησαν όμηρο μια χώρα και την οδήγησαν στο γκρεμό.Επιπλέον , για να μας βοηθήσουν να βγάλουμε ένα απλό συμπέρασμα.
Για να προχωρήσουμε , πρέπει να τελειώνουμε με όλα αυτά. Για να υπάρχει μέλλον , πρέπει να ξεπεράσουμε αυτές τις παθογένειες που δεν υπάρχουν σε κανένα πολιτισμένο κράτος του πλανήτη. Να βάλουμε τέλος στα ψευτο-ιδεολογήματα που με τηνεπίκληση «αριστερών» κορώνων έχουν σαν στόχο να παραμείνουν άθικτα τα προκλητικά προνόμια συγκεκριμένων συντεχνιών , κοινωνικών ομάδων και δυνάμεων.Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ βρέθηκε με μια «καυτή πατάτα» στα χέρια πριν δυό χρόνια. Ετσι , ο κύριος Καραμανλής περνάει όμορφα καπου εκεί στη Ραφήνα , ενώ ο πρωθυπουργός «τα ακούει» απ’ όλους.
Αυτή είναι η Ελλάδα.Αυτή η Ελλάδα , όμως , πρέπει να επιβιώσει , να σταθεί στα πόδια της και αυτό προυποθέτει ότι θα αλλάξει τα πάντα. Για τους ψευτοτσαμπουκάδες υπάρχει ο Τσίπρας.Για το σοσιαλισμό (σαν αυτόν των πρώην ανατολικών χωρ’ων) έχουμε την Αλέκα .Για ένα ψεύτικο συνδικαλισμό έχουμε τους Θύμιους και τους Φωτόπουλους.Τις κυβερνήσεις τις έχουμε για να κυβερνάνε , για να προχωρήσουν δίχως συμβιβασμούς σε ότι είναι απαραίτητο για να σωθεί αυτός ο τόπος και για να μην παραδώσουμε καμένη γη στα παιδιά μας.
Ας ξεχωρίσουν , λοιπόν , οι ρόλοι. Η κρίση είναι ευκαιρία. Ελπίζω όχι για πισωγυρίσματα….
