Οι απεργιακές κινητοποιήσεις της εβδομάδας που πέρασε

Του Νίκου Πολιουδάκη

Πτυχιούχου Επικοινωνίας & ΜΜΕ

Καποδιστριακού Παν/μίου Αθηνών

Οι απεργιακές κινητοποιήσεις της εβδομάδας που πέρασε, οι οποίες ομολογουμένως δεν ήταν και οι μεγαλύτερες όσον αφορά την προσέλευση του κόσμου, είχαν ως αποτέλεσμα να δούμε το ίδιο «κακοπαιγμένο» έργο.

Οι Δυνάμεις των ΜΑΤ, οι περιβόητοι μπαχαλάκηδες, οι ειρηνικοί διαμαρτυρόμενοι πολίτες και οι άνθρωποι που κάλυπταν τα γεγονότα ήταν για άλλη μια φορά οι πρωταγωνιστές του σίριαλ, που δε σταματά να παίζεται στην εποχή του ΔΝΤ. Το μόνο που φάνηκε να αλλάζει, ήταν το ότι στο «τυφλό» στόχαστρο των κατασταλτικών δυνάμεων βρέθηκαν φωτορεπόρτερ και δημοσιογράφοι, ακόμα και ξένοι ανταποκριτές, όπως αναφέρθηκε σε ξένα ΜΜΕ και στο σύνολο των ελληνικών, συμπεριλαμβανομένης και της κρατικής τηλεόρασης.

Αναμφισβήτητα, εν μέσω πολέμου, ένας πολεμικός ανταποκριτής ρισκάρει τη ζωή του κάθε στιγμή, ωστόσο, τα αντιμαχόμενα στρατεύματα σπάνια στοχοποιούν τα συνεργεία των δημοσιογράφων. Ο χαμός ή ο τραυματισμός ανθρώπων που ασκούν το συγκεκριμένο επάγγελμα ή λειτούργημα -όπως θέλει ας το χαρακτηρίσει ο καθένας- εντός των πεδίων μάχης αποτελούν φυσιολογικά φαινόμενα, στα πλαίσια των παράπλευρων απωλειών. Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται το γεγονός ότι οι μάχες σώμα με σώμα στους σύγχρονους πολέμους των εξ αποστάσεως βομβαρδισμών έχουν εκλείψει και τα χτυπήματα σε βάρος δημοσιογράφων συνήθως είναι τυχαία.

Και ερχόμαστε στις αψιμαχίες της πρωτεύουσας, που τείνουν να ξεφύγουν από το επίπεδο της αψιμαχίας. Γιατί τα σώματα των ΜΑΤ επέδειξαν τόση βιαιότητα απέναντι στους ανθρώπους που είχαν βρεθεί στις διαδηλώσεις απλώς για να κάνουν τη δουλειά τους, καλύπτοντας τα γεγονότα; Γιατί δε σταματούσαν να τους χτυπούν, παρόλο που οι άνθρωποι αυτοί φώναζαν για την ιδιότητά τους και άλλοι ήταν προφανές -πχ ένας οπερατέρ ή ένας φωτορεπόρτερ-  πως δεν ανήκαν στις τάξεις των αναρχικών; Μήπως επειδή επρόκειτο για «αλήτες ρουφιάνους δημοσιογράφους», τους οποίους ήθελαν να φιμώσουν ή απλώς να τους δώσουν ένα μάθημα για τη «λάσπη» που έχουν δεχτεί όλα αυτά τα χρόνια; Ή υπήρξαν τέτοιες ακραίες συμπεριφορές επειδή άτυπα αποφασίστηκε πως απαγορεύεται να παραβρίσκεσαι στους δρόμους τις μέρες των διαδηλώσεων;

Δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι «ρουφιάνοι» και ειδικά αυτοί που βάζουν σε κίνδυνο την ακεραιότητά τους προκειμένου να καλύψουν μια πορεία διαμαρτυρίας  ή όσοι ξημεροβραδιάζονται για το κυνήγι της είδησης, χωρίς να φαίνονται και χωρίς να πληρώνονται αδρά. Ούτε όλοι οι αστυνομικοί είναι «γουρούνια» και «δολοφόνοι», όπως έχει επικρατήσει να λέγεται. Είναι συμπολίτες μισθωτοί, που κατέχουν ίσως τον πιο άχαρο ρόλο σε μια εποχή που ο κόσμο βράζει και το πολιτικό σύστημα δείχνει να μην πτοείται. Ωστόσο, δυστυχώς στις τάξεις των ΜΑΤ υπάρχουν και άτομα που «γουστάρουν» αυτό που κάνουν, επειδή η φύση τους, το μυαλό τους, το «είναι» τους είναι έτσι καλλιεργημένα. Για αυτές τις περιπτώσεις η επιστήμη και η καθαρή σκέψη σηκώνουν τα χέρια ψηλά.

Όπως  και να έχει το πράγμα, το σύστημα τους βάζει μπροστά να τρώνε τη «λάσπη» του κόσμου και των ΜΜΕ, δικαιολογημένη ή μη, προχωρώντας απτόητοι σε νέα μέτρα, υποσχόμενοι απλώς ότι οι υπεύθυνοι για τις υπερβολικές αγριότητες θα πληρώσουν. Και η ζωή συνεχίζει να κυλά όπως πριν. Και οι κατ’ ευφημισμόν ταραξίες κυκλοφορούν ελεύθεροι γιατί βολεύει. Και οι ειρηνικοί διαδηλωτές και οι παρατρεχάμενοι θα συνεχίσουν να τρώνε το ξύλο της αρκούδας εφόσον τολμούν να κατέβουν στους δρόμους. Στο ίδιο έργο θεατές, λοιπόν. Ως πότε όμως;