Το νερό που έγινε αίμα, οι βάτραχοι, οι σκνίπες, οι αλογόμυγες, η επιδημία στα κοπάδια
Του Αιμίλιου Γάσπαρη
Το νερό που έγινε αίμα, οι βάτραχοι, οι σκνίπες, οι αλογόμυγες, η επιδημία στα κοπάδια, τα εξανθήματα, το χαλάζι, οι ακρίδες, οι τρεις μέρες που έπεσε σκοτάδι, ο θάνατος του πρωτότοκου και του ζώου ήταν οι συμφορές που έπληξαν τον Φαραώ και το λαό του. Σύμφωνα με την βιβλική αφήγηση αυτά ήταν το τίμημα για την καταπίεση του λαού του Ισραήλ και την παρεμπόδισή του να λατρεύει ελεύθερα το θεό του και να αποχωρήσει από την Αίγυπτο. Ήταν επίσης η κρίση του θεού για την ταπείνωση των ψεύτικων θεών και η τιμωρία για την αλαζονεία της εφήμερης εξουσίας στη γη. Αυτά μας μάθαιναν στο μάθημα των θρησκευτικών παλιά και με αυτά προσπαθούσαν να γαλουχήσουν γενιές και γενιές. Ακόμα υπάρχει η άποψη, σύμφωνα με ορισμένες έρευνες, πως οι καταστροφές αυτές των βιβλικών αφηγήσεων ταυτίζονται χρονικά με την έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας και των συνεπειών αυτής της έκρηξης αυτής που έφτασαν από την Αλάσκα μέχρι την Κίνα.
Σήμερα δεν είναι ανάγκη να εκραγεί το ηφαίστειο για να μας βρουν οι συμφορές. Η παρούσα κυβέρνηση είναι ικανή να προκαλέσει από μόνη της αυτά και ακόμα περισσότερα. Αρκεί και μόνο να σημειώσω πως η πληγή με τις ακρίδες στην αρχαία Αίγυπτο ωχριά από την φορομπηχτική πολιτική αυτής της κυβέρνησης των μικρών και ξεπουλημένων. Η αλαζονεία των Φαραώ, που είχε και κάποια βάση, δεν ήταν τίποτα μπροστά στην αλαζονεία και την ξιπασιά των ανίκανων και άχρηστων που κατάφεραν με ψέματα να υφαρπάξουν την ψήφο του λαού για να τον χορέψουν μετά για τα καλά. Κι αν οι πληγές στην Αίγυπτο είχαν θεϊκή προέλευση, σήμερα στη χώρα μας, εδώ και τώρα, πρέπει να δεχτούμε και να πληρώσουμε εμείς όσο κανείς άλλος στην Ευρώπη την κατάχρηση της εξουσίας και τη διαστρέβλωση των πραγματικών αιτίων της κρίσης και τον εξευτελισμό και την υποβάθμιση. Κι αν στην επαρχία αυτό δεν είναι ακόμα τόσο ορατό, στην Αθήνα κραυγάζει.
Από την μια άκρη στην άλλη, από τις φτωχικές και διαλυμένες συνοικίες μέχρι τα ακριβά προάστια, από το Σύνταγμα και την Πλάκα μέχρι το Φάληρο και το Αιγάλεω, από τη Ραφήνα μέχρι την Ελευσίνα τυπικά και μόνο θα αριθμήσω δέκα σύγχρονες πληγές στο σώμα της πόλης μας, της πρωτεύουσας της χώρας μας, της κόρης του Ουρανού, της Αθήνας μας. Θα τα ιεραρχήσω κι ας είναι κάπως υποκειμενική η κατάταξη. Πρώτα τα σκουπίδια και μετά οι μετανάστες που γεμίζουν την πόλη. Τα σκουπίδια γιατί κι όταν τα μαζεύουν φανερώνουν τα εγγενή προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας. Φανερώνουν με τον τρόπο που αποθέτονται την αδυναμία οργάνωσης και του κράτους και της κοινωνίας και την αδιαφορία των πολιτών να αντιμετωπίσουν το σοβαρότερα πρόβλημα που απειλεί και την υγεία τους και το περιβάλλον. Όταν για δυο τρεις μέρες δεν τα μαζέψουν το θέαμα γίνεται τραγικό. Τα σκουπίδια και οι κάδοι που έχουν κατακλύσει ολόκληρη την πόλη, ολόκληρη την Ελλάδα θα έλεγα, αποτελούν το σήμα κατατεθέν της κοινωνίας μας. Θα παρομοίαζα την κοινωνία μας αυτή τη στιγμή με τους κάδους έξω από το μεγάλο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς που γεμίζουν στη στιγμή με ανοιχτές χαρτόκουτες και που κάθε δήμος πρέπει να τους μαζεύει δουλεύοντας για τον ιδιοκτήτη και που ποτέ δεν πλένονται και που σε μια βδομάδα διαλύονται και χάσκουν και βρωμούν και ζέχνουν.
Δίπλα στα σκουπίδια οι μετανάστες. Δεν εννοώ βέβαια εκείνους που νόμιμα βρίσκονται στη χώρα και που πρέπει να έχουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των Ελλήνων. Εδώ όμως ζουν και κινούνται πραγματικά δίπλα στα σκουπίδια εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που ήρθαν παράνομα στη χώρα. Στην Αθήνα το πρόβλημα είναι τρομαχτικό και χρόνια τώρα το κράτος σκόπιμα δεν δίδει λύση καθώς αυτό διευκολύνει συγκεκριμένα συμφέροντα. Όσοι δεν έχουν καταλάβει το μέγεθος του προβλήματος στην Αθήνα εθελοτυφλούν κι ανάμεσά τους παράγοντες και εκπρόσωποι μερίδας της πολιτικής σκηνής. Η Αθήνα βρίσκεται υπό κατάληψη χιλιάδων και ένα της κομμάτι έχει γίνει απροσπέλαστο ακόμα και τη μέρα. Από την Πατησίων στη Λιοσίων και σ’όλο το Μεταξουργείο, από την Αθηνάς στην Κυψέλη και στου Ψυρρή η πόλη έχει καταληφτεί. Και τι μένει από το ιστορικό κέντρο της πόλης. Τίποτα που να μην το αλωνίζουν οι μετανάστες, πουθενά που να μην φτάνουν για να σκαλίσουν τα σκουπίδια που έχουν γίνει προσωπική τους υπόθεση. Με τα καροτσάκια από σούπερ μάρκετ, με καρότσια παιδικά φτάνουν παντού και σκαλίζουν τους κάδους χωρίς να σιχαίνονται και να φοβούνται μήπως αρρωστήσουν και αφήνουν πίσω τους συντρίμμια. Δεν υπάρχει στους αθηναϊκούς δρόμους φανάρι που να μην έχουν δυο και τρεις στηθεί για να καθαρίσουν τα τζάμια των αυτοκινήτων και σ’ ορισμένες περιοχές πιεστικά που να σε κάνουν να κλειδώνεσαι στο αυτοκίνητο μέσα. Δεν υπάρχει πλατεία και πολυσύχναστος δρόμος που να μην απλώνουν την πραμάτεια τους, από κουζινικά μέχρι χλαπάτσες, από καλύμματα αυτοκινήτων μέχρι μπαστούνια για την πεζοπορία, από λουλούδια μέχρι παπούτσια. Αυτό έχει γίνει στην Αθήνα καθεστώς και το κράτος, ενώ μπορεί να το πατάξει, το συντηρεί και το καλύπτει και όχι βέβαια για τις ταλαίπωρες αυτές ψυχές που ούτως ή άλλως δεν υπολογίζονται, αλλά γιατί αυτοί θα γίνουν όποτε χρειαστεί ένας πολύ χρήσιμος μοχλός πίεσης. Οι ορδές των μεταναστών που κατακλύζουν το κέντρο της Αθήνας έχουν γίνει ο φόβος και ο τρόμος των κατοίκων που και τις συγκεκριμένες περιοχές μαζικά εγκαταλείπουν και δεν τολμούν να κυκλοφορήσουν στην ίδια τους την πόλη.
Πόσα δε σπίτια που αγοράστηκαν με δάνεια και χίλιους κόπους νοικιάστηκαν σε τέτοιες περιπτώσεις που τώρα είναι δύσκολο να τα ελέγξουν και πόσα από αυτά δωμάτιο το δωμάτιο δίδονται σε στρατιές μεταναστών και πόσα από αυτά έχουν πια παραδοθεί σε ανθρώπους που βολεύονται μ’ ένα στρώμα και μια κουβέρτα. Δρόμοι ολόκληροι στην πόλη, πάρκα και πεζόδρομοι, αστικές περιοχές που μέχρι πριν λίγα χρόνια θεωρούνταν καλές αλλοιώθηκαν και διαλύθηκαν.
Στο Μεταξουργείο που πριν μερικά χρόνια θεωρήθηκε περιοχή που θα περνούσε η ανάπτυξη μπορεί να επιβεβαιωθεί αυτή η τρελή κατάσταση. Εκεί που κάποιοι σχεδίαζαν την επαναφορά νέων και άλλων σε σύγχρονες και πολυτελείς κατασκευές πραγματικά στη καρδιά της πόλης και στους δρόμους με τα μεγάλα ονόματα η κατάσταση έχει εντελώς ξεφύγει. Στην οδό Αλεξάνδρου, όπου βρισκόταν το Δημόσιο Σήμα της αρχαίας Αθήνας, δηλαδή εκεί που έθαβαν τους επιφανείς, τον Περικλή για παράδειγμα, και ξεκινούσε από το Δίπυλο έξω από τα Μακρά Τείχη, σ’ ένα μικρό οικόπεδο με λίγο χαλίκι ένα πανό και μια λεζάντα υπενθυμίζει στους περαστικούς την ιστορία του χώρου. Τριγύρω σπίτια φτωχικά και γερασμένες πολυκατοικίες, όμορφα νεοκλασικά ερειπωμένα με κτισμένα παράθυρα και πόρτες και που και που τα εμβληματικά λοφτ- διαμερίσματα μιας ανύπαρκτης προοπτικής. Πίσω ακριβώς εκεί που ορίζεται η ιερότητα του χώρου μια πολυκατοικία έχει παραδοθεί άνευ όρων στους μετανάστες. Φαίνεται πως κανείς πια δεν την ορίζει και πια αποτελεί ένα θέαμα μακάβριο. Λείπουν οι πόρτες, χάσκουν τα μπαλκόνια και κρέμονται κι από αυτά επίσης κρέμεται όλη η φτώχια και ο βιασμός. Ξεδοντιασμένοι τοίχοι και τζάμια σπασμένα, ρούχα βρώμικα και πράγματα σωριασμένα, κάθε δωμάτιο κι ένας καημός. Εκεί δυο μέτρα από τα αρχαία ερείπια, μες στην καρδιά της πόλης τα σύγχρονα ερείπια μιας εγκληματικής πολιτικής. Κι όπως τα Μακρά Τείχη δεν έσωσαν την Αθήνα γιατί είχε τους προδότες μέσα της και σήμερα, αν δεν συνειδητοποιήσει ο ελληνικός λαός το μέγεθος του πάθους που του προγραμματίζεται, πολύ σύντομα και αργά θα είναι και σε πολύ χειρότερη κατάσταση θα βρεθεί από το έρμαιο κτίσμα. Η θέση που τον προορίζουν είναι πιο χαμηλή για να αδιαφορεί και εφησυχάζει.
