Η αυθόρμητη απάντηση που θα ερχόταν στα χείλη ενός «φιλοσόφου» συνομιλητή θα ήταν

Του Μανώλη Σκαρσουλή

Η αυθόρμητη απάντηση που θα ερχόταν στα χείλη ενός «φιλοσόφου» συνομιλητή θα ήταν: Και ποιος σε εμποδίζει, αφού δεν θέλεις την ύπαρξη να διαλέξεις τώρα την ανυπαρξία; Μετά από αρκετή διάρκεια αμήχανης σιωπής, του απάντησα κάπως έτσι: Παιδί μου εγώ δεν σε γέννησα. Απλώς υπέβαλλα μια, κατά τους προαιώνιους Νόμους, αίτηση δωρεάς της συντροφιάς μιας νέας ανθρώπινης ύπαρξης. Το κίνητρο αυτής της αίτησης, ήταν να δώσω και να πάρω αγάπη. Λοιπόν παιδί μου μπορεί να περνάς στενοχώριες στη ζωή σου, (άλλοι περνούν πολλές και άλλοι λιγότερες, όμως χρειάζεται πολλή συζήτηση γι΄ αυτό), αλλά υπάρχει μια ανταμοιβή που δεν είναι άλλο από τις στιγμές της ευτυχίας που χαρίζει η αγάπη και η προσφορά. Κομμάτι δύσκολο να τις αποδεχθείς τώρα, αλλά όταν έρθει η ώρα (και πάντοτε έρχεται γιατί ο Πατέρας σου είναι πάντα εκεί) θα με θυμηθείς.

Αυτές τις στιγμές της ευτυχίας της πρόσκαιρης αυτής ζωής με τα δώρα με τα οποία είσαι προικισμένος, την ανθρώπινη λογική και τη θεϊκή ελπίδα, μπορείς να τις επεκτείνεις και στο μέλλον. Ποιο μέλλον; Αυτό που μέσα σου σε διαβεβαιώνει ότι η «υπόσταση»που τώρα ψηλαφείς και είσαι σχεδόν σίγουρος ότι υπάρχει μέσα στο χρόνο, γιατί να μην υπάρχει και «μετά τον χρόνο»; Η προσωπικότητα (το»Πρόσωπο»)που έχεις απέναντι σου είναι το υλικό «έκκριμα» των εγκεφαλικών νευρικών κυττάρων, και όταν αποσυντεθούν αυτά εξαφανίζεται και η προσωπικότητα μαζί;  

Παρά τον καταιγισμό των αποπληκτικών επιχειρημάτων μου σε ακούω να βρίσκεις τη δύναμη να αποκριθείς: Ότι και να μου πεις, αφού λες ότι μου δόθηκε το αδιαπραγμάτευτο και απροϋπόθετο δώρο της ελευθερίας, η επιλογή μου είναι αυτή: Δεν θέλω αυτή τη ζωή όσο και αν μου την εξωραΐζεις. Τι σόι ελευθερία είναι αυτή όταν όχι μόνο αγνοείς την επιλογή μου αλλά μου κοτσάρεις και από πάνω μια ωραία κόλαση, αν αρνηθώ τον μοναδικό τελικά τρόπο ζωής που μου προτείνεις;

Εγώ θα σου απαντήσω, παίρνοντας το ρίσκο της βδελυγμίας που θα εισπράξω:

Πως αντιλαμβάνεται ένας σύγχρονος άνθρωπος αυτήν την «αιώνια κόλαση» που αναφέρεται στα ευαγγέλια; Η μόνη αυθεντική και δογματικώς ορθή άποψη είναι αυτή που ζωγραφίστηκε, με τις πηρούνες, τις τσουγκράνες, τα καζάνια με το βραστό νερό ή λάδι στους προνάους από κάποιους απλούς λαϊκούς ζωγράφους. Μήπως δεν μπορεί να νοηθεί ως κόλαση και άρση του δικαιώματος να γευτείς κάποιο δώρο – τη συνέχιση της ζωής – που ελεύθερα αρνήθηκες να δεχθείς; Η τιμωρία και ο κολασμός της ανθρώπινης δικαιοσύνης συνιστάται στη στέρηση του δικαιώματος της ελευθερίας του οποίου έγινε κακή χρήση και ουσιαστικά άρνηση.

Προσωπικά δεν υπεκφεύγω στην ευθεία ερώτηση. Απλώς καταθέτω την αδυναμία κατανοήσεως της κολάσεως όπως είναι σήμερα αποδεκτή από τον υπαρκτό Χριστιανισμό, και διατυπώνω μια προσωπική ομολογία ότι δεν μπορώ να πιστέψω σε ένα θεό που θυμώνει, οργίζεται, τιμωρεί και δεν σέβεται την ελευθερία που ο ίδιος την έδωσε.