Ό,τι συμβαίνει τώρα με τα οικονομικά, συνέβαινε και κατά την περίοδο
Του Μαρίνου Γαλανάκη
Ό,τι συμβαίνει τώρα με τα οικονομικά, συνέβαινε και κατά την περίοδο, που σημειώθηκε με μαύρα γράμματα το «οικονομικό κραχ του 1929». Και τότε η Ελλάδα του Ελ. Βενιζέλου υπερδανείστηκε κι άφησε πίσω της χρέη, που το Ελληνικό Κράτος αδυνατούσε να εξοφλήσει.
Ανάμεσα στους δανειστές του Ελληνικού Κράτους τότε βρισκόταν κ η Τράπεζα «Societe Commerciale de Belgique» του Βελγίου.
Τόσο το κεφάλαιο όσο κ οι τόκοι, που οφειλόταν από το Ελληνικό Κράτος σ’ αυτή την Τράπεζα, ήταν ποσά, που το Ελληνικό Δημόσιο αδυνατούσε να καταβάλλει, χωρίς να προκαλέσει οικονομικό αδιέξοδο και σημαντική οικονομική βλάβη στον Ελληνικό Λαό.
Ήταν κι αυτός ένας από τους λόγους, για τους οποίους ανέτειλε στο πολιτικό στερέωμα της Ελλάδας η «4η Αυγούστου». Η Δικτατορία του Ιω. Μεταξά, που κηρύχτηκε στις 4.8.1936.
Προκειμένου, λοιπόν, η Δικτατορική Κυβέρνηση του Ιω. Ματαξά να βλάψει ανεπανόρθωτα την Ελληνική Οικονομία, με τη συνέχιση της εξυπηρέτησης του χρέους αυτού, προτίμησε να σταματήσει τις καταβολές των τοκοχρεολυσίων προς την Βελγική αυτή Τράπεζα.
Η Κυβέρνηση του Βελγίου, στην προσπάθειά της να βοηθήσει την μεγάλη της Τράπεζα, κατέθεσε προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο του Διεθνούς Δικαίου, που είχε ιδρύσει η Κοινωνία των (ακοινώνητων) Εθνών κατά της Ελλάδας.
Το μεν Δικαστήριο αυτό αποτελούσε τον Πρόδρομο του σημερινού Δικαστηρίου της Χάγης. Η δε Κοινωνία των Εθνών, τον Ο.Η.Ε. της εποχής εκείνης. Κι, όπως τώρα ο Ο.Η.Ε. και το Δικαστήριο της Χάγης ιδρύθηκαν κ εξουσιάζονται από τον Εβραιοσιωνισμό, το ίδιο συνέβαινε και τότε με την Κοινωνία των Εθνών» και το «Διεθνές Δικαστήριο». Και μη νομίσετε πως τότε τα πράματα ήταν …χειρότερ’ απ’ ο,τ’ είναι σήμερα…
Με το υπόμνημα, που κατέθεσε με την προσφυγή της στο Δικαστήριο αυτό, η Βελγική Κυβέρνηση κατηγορούσε την Ελλάδα πως αθετεί τις διεθνείς οικονομικές της υποχρεώσεις.
Η Ελληνική Δικτατορική Κυβέρνηση απάντησε με υπόμνημα, που κατέθεσε στο ίδιο Δικαστήριο, με το οποίο υποστήριζε κι ότι:
«Η Κυβέρνηση της Ελλάδος, ανήσυχη για τα ζωτικά συμφέροντα του Ελληνικού Λαού και για τη Διοίκηση, την οικονομική ζωή, την κατάσταση της υγείας και την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της Χώρας, δεν θα μπορούσε να προβεί σε άλλη επιλογή. Όποια Κυβέρνηση κι αν ήταν στη θέση της, θα έκανε το ίδιο». (Ν. Καράς).
Ο νομικός εκπρόσωπος του Ελληνικού Κράτους, που υποστήριξε τα συμφέροντα του Ελληνικού Λαού κατά τη δικάσιμο, που έγινε στα 1938, κατέθεσε στο Δικαστήριο και δεύτερο υπόμνημα, με το οποίο υπεστήριζε ότι:
« Ενίοτε μπορεί να υπάρξει μια έκτακτη κατάσταση, η οποία κάνει αδύνατο για τις Κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους δανειστές και προς τον Λαό τους. Οι πόροι της χώρας είναι ανεπαρκείς για να εκπληρώσουν και τις δύο υποχρεώσεις ταυτόχρονα. Είναι αδύνατον να πληρώσει μια Κυβέρνηση το χρέος, και την ίδια στιγμή να παρασχεθεί στον λαό η κατάλληλη διοίκηση και οι εγγυημένες συνθήκες για την ηθική κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στα δύο. Και, φυσικά, το καθήκον του Κράτους να εξασφαλίσει την εύρυθμη λειτουργία των βασικών δημοσίων υπηρεσιών, ΥΠΕΡΤΕΡΕΙ έναντι της πληρωμής των χρεών της. «
» Από κανένα Κράτος δεν απαιτείται να εκπληρώσει, μερικά ή ολικά, τις χρηματικές του υποχρεώσεις, αν αυτό ΘΕΤΕΙ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ τη λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών του, κι έχει σαν αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση της διοίκησης της Χώρας. «
» Στην περίπτωση, που η αποπληρωμή των χρεών θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ζωή και τη διοίκηση, η Κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να διακόψει ή και να μειώσει την εξυπηρέτηση του χρέους». (Ν.Καράς).
Το Διεθνές Δικαστήριο Διεθνούς Δικαίου της (ακοινώνητης) Κοινωνίας των Εθνών δικαίωσε τότε την Ελλάδα, με βάση αυτά τα επιχειρήματα, έστω κι αν αυτό ήταν Εβραιοσιωνιστικό εργαλείο, όπως είναι και το σημερινό Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.
Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης εξάλλου ΔΙΚΑΙΩΣΕ την προσφυγή της Αργεντινής στα 2003, η οποία προσέφυγε σ’ αυτό, για να διαγράψει το μεγαλύτερο μέρος του Δημόσιου Χρέους της και να σωθεί από τα νύχια των Εβραιομπάσταρδων του Δ.Ν.Τ.. Του Εβραιοσιωνιστικού Οργανισμού, που σήμερα πολιορκεί κ ελέγχει, με τρόπο ελεεινό, εκβιαστικό και προκλητικό, την Ελλάδα κ έχει κάτω από την εξουσία του το Ελληνικό Κράτος, με υπαλλήλους του τα μέλη της «Ελληνικής» Κυβέρνησης και της «Βουλής των Ελλήνων».
«Αιδώς Αργίοι»! Αλλά, πού θα βρείτε ν’ αγοράσετε τούτο τον καιρό…
Η επάρατη Δικτατορική Κυβέρνηση, λοιπόν, της 4ης Αυγούστου. Ο μισητός Γερμανόφιλος Δικτάτορας της Ελλάδας Ιωάννης Μεταξάς, έσωσε τότε τον Ελληνισμό και το Κράτος μας από την οικονομική καταστροφή. Καταστροφή, στην οποία τ’ οδηγούσε η Κυβέρνηση του «μεγάλου και τρανού» Ελευθερίου Βενιζέλου, που είχε συνάψει τα υπέρογκα δάνεια με τα καταχρηστικά επιτόκια. Καταστροφή ανάλογη μ’ αυτή, που οδηγεί και σήμερα το Κράτος και το Λαό μας ο ομοεθνής του Γεώργιος Παπαπούφ.
Άραγε δεν υπάρχουν σήμερα ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ και ΔΙΚΑΣΤΕΣ, ούτε στα Πρωτοδικεία, που θεωρώ πως λειτουργούν οι εντιμότεροι του είδους, ούτε στα Εφετεία, ούτε στον Άρειο Πάγο; Δεν υπάρχουν ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΙ της ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ, που να έχουν το ανάστημα να παρέμβουν και ν’ ανακόψουν τη ξέφρενη πορεία, που ακολουθεί η Φασιστική Σοσιαλιστική σημερινή Κυβέρνηση; Ή, μήπως φοβούνται πως θα τιμωρηθούν από το υπουργείο της ΑΝΟΜΙΑΣ και θα χάσουν την προαγωγή, ή και την καρέκλα τους ακόμη; Αποτελεί ΕΞΟΥΣΙΑ στα Δημοκρατικά καθεστώτα η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ή, μήπως, εξαιρείται στην «Ελληνική Δημοκρατία» από τον κανόνα;
Υπάρχει Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που να κρίνει τη νομιμότητα κατά το Σύνταγμα των Κυβερνητικών αποφάσεων και των Νομοθετημάτων, ή, μήπως, αποτελεί διακοσμητικό πρόσωπο; Είναι σύμφωνα με το γράμμα και το πνεύμα του Συντάγματος τα οικονομικά μέτρα, που παίρνει η Κυβέρνηση του Γ. Παπαπούφ σε βάρος του Ελληνικού Λαού, ή όχι; Κι αν όχι, γιατί της το επιτρέπει η Προεδρεία της Δημοκρατίας και δεν την ελέγχει ούτε η Δικαιοσύνη;
Υπάρχουν και λειτουργούν στη Χώρα Δικηγορικοί Σύλλογοι. Γιατί δεν καταγγέλλουν αυτοί τις κυβερνητικές παρανομίες; Δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητά τους το θέμα, ή, μήπως, «μαζί τα φάγαμε»; Δεν υπάρχουν ΝΟΜΙΚΟΙ κύρους κ ηθικού αναστήματος τέτοιου, που να τους επιτρέπει να υψώσουν φωνή διαμαρτυρίας και να ενημερώσουν έγκυρα τον Ελληνικό Λαό, ούτε στις Νομικές Σχολές των Ελληνικών Πανεπιστημίων;
Ακόμα κ η Αργεντινή χρησιμοποίησε το «δεδικασμένο», που δημιουργήθηκε τότε με την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου, που απόρριψε την προσφυγή της Κυβέρνησης του Βελγίου κατά της Ελλάδας κ εξωπέταξε το Δ.Ν.Τ. από το Κράτος της. Οι Έλληνες δεν είναι σε θέση να χρησιμοποιήσουν αυτό το «δεδικασμένο», για τη σωτηρία της Ελληνικής οικονομίας, της Ελληνικής Κοινωνίας, της Ελληνικής Χώρας, από τη βουλημία των Εβραιομπάσταρδων και λοιπών τοκογλύφων του Δ.Ν.Τ., του City του Λονδίνου, του Βερολίνου, των Παρισίων και της Ουάσιγκτον; Γιατί; Ποια ΦΑΜΙΛΙΑ έχει τσεπώσει «μίζα», κι αντί ν’ ακολουθήσει το παράδειγμα της Αργεντινής η Κυβέρνηση της Ελλάδας, όχι μόνο δεν φροντίζει ν’ απαλλαγεί από το Δ.Ν.Τ., που αυτή προσκάλεσε κ έφερε στην Ελλάδα, αλλά διαθέτει και προσωπική φρουρά να συνοδεύει και να προστατεύει τους εκπροσώπους του, την στιγμή, που έχει εγκαταλείψει απεριφρούρητο το Λαό κ έρμαιο στη διάθεση των ημεδαπών κι αλλοδαπών κακοποιών!
Ο Έλληνας Πολίτης έπαψε να έχει το δικαίωμα της ασφάλειας και της οικογενειακής του ασυλίας κ έχει καταστεί μέσα στη Χώρα του υπήκοος ξένου Κράτους χωρίς δικαιώματα, όπως κατά τις περιόδους κατοχής της Χώρας από ξένες δυνάμεις. Και με φορολογικές επαχθείς υποχρεώσεις ανάλογες αυτών, που έχαιρε την εποχή της Τουρκοκρατίας. Και τούτο, γιατί πίσω από τα καθεστώτα της τότε περιόδου και της σημερινής κρύβεται ο Εβραιοσιωνισμός.
Η Δικτατορική Κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά ανησυχούσε «για τα ζωτικά συμφέροντα του Ελληνικού Λαού». Το αφτί των μελών της «Σοσιαλιστικής» Κυβέρνησης του Γεωργίου Παπαπούφ, των Βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, του Προέδρου της Δημοκρατίας, δεν ιδρώνει γι’ αυτά;
Ανησυχούσε η Μεταξική Δικτατορία «για τη διοίκηση». Αλλά η Σοσιαλιστική Κυβέρνηση την έχει παραδώσει στον πατριωτισμό των Συνδικαλιστών της κ επαναπαααύεται. Απολύει άλλους από τους υπαλλήλους του Κράτους κι άλλους βάζει στην εφεδρεία, ενώ δεν παύει να καλεί νεοσύλλεκτους διαφόρων κλάσεων, ακόμη κι αλλοδαπών μισθοφόρων.
Ανησυχούσε ο Μεταξάς «για την οικονομική ζωή» των Ελλήνων. Αλλά οι υπουργοί οικονομικών κι ο πρωθυπουργός της Σοσιαλιστικής Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, αφήνουν τους πράκτορες του Δ.Ν.Τ. να τη ρυθμίζουν ανάλογα με τα συμφέροντα και τις ορέξεις των Εβραιοσιωνιστών ιδιοκτητών του Μαγαζιού.
Ανησυχούσε ο Μεταξάς «για την κατάσταση της υγείας του Λαού». Αλλά ο Λοβέρδος συγχωνεύει Νοσοκομεία, περικόπτει δαπάνες από την υγεία και διατηρεί τις Εβραιομασονικές διοικήσεις των καταχραστών.
Ανησυχούσε ο Δικτάτορας «για την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας». Αλλά το ΠΑΣΟΚ, την μεν εσωτερική έχει παραδώσει στους «κουκουλοφόρους» συνεργάτες του και στους αλλοδαπούς όλων των παραβατικών κ εγκληματικών διαβαθμίσεων. Την δε εξωτερική, στο Ν.Α.Τ.Ο., και μέσω αυτού στην Τουρκία, στις Η.Π.Α. στη Γερμανία, στη Βρετανία και στο Ισραήλ. Σ’ αυτούς, που αποτελούν τους πιο σημαντικούς εχθρούς την Πατρίδας και του Έθνους μας.
Κ ενώ ο Φασίστας Δικτάτορας ισχυρίστηκε διά του νομικού εκπροσώπου του Κράτους ότι «Όποια Κυβέρνηση κι αν ήταν στη θέση της (δικής του), θα έκανε το ίδιο». Θα σταματούσε, δηλαδή, την εξυπηρέτηση του αβάσταχτου χρέους, και θα φρόντιζε πρώτα τα δικαιώματα του Λαού και την ασφάλεια και την ακεραιότητα της Χώρας, να που βρέθηκε Κυβέρνηση να τον διαψεύσει και μάλιστα «Ελληνική». Κυβέρνηση, που οδηγεί το Λαό, στην οικονομική και Κοινωνική εξαθλίωση. Το Κράτος σε διάλυση. Και τη Χώρα σε αλλοτρίωση. Κάνει, δηλαδή, τ’ αντίθετ’ από αυτά που πρέπει κ επιβάλλεται να κάμει.
Ντροπή Σας, να Σας ξεφτιλίζουν σε καθημερινή βάση και να χρησιμοποιούν και να προβάλλουν την ηθική Σας κατάπτωση ως πρόσχημα για την κατάλυση της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας οι Εβραιοσιωνιστές εχθροί του Κράτους, του Έθνους και της Θρησκείας μας.
Γιατί, πίου, πίου το Πουλάκι, μπήκε το νερό στ’ αυλάκι κ ήρθαν οι Χωροφυλάκοι…
«Αιδώς αιδοία»! Πριν έχομε κηδεία!...
25.9.2011
Ημέρα εορτασμού της Αγίας Ευφροσύνης. Η χάρη Της να επαναφέρει την χαμένη ευφροσύνη κι αγαλλίαση στον Ελληνικό Λαό και να δώσει σωφροσύνη στην Ηγεσία του. Αμήν!
