Πάτος είναι ο πάτος, που πιάνεται έστω και με βαθυσκάφος.
Του Μανώλη Σκαρσουλή
Πάτος είναι ο πάτος, που πιάνεται έστω και με βαθυσκάφος. Συνήθως δεν εντοπίζεται. Από το πιάσαμε πάτο μέχρι τον πάτο μπορεί να χαθούν 3.000 μονάδες στο χρηματιστήριο, να χρειαστούν 5-6 μνημόνια και μια 10ετής ύφεση της οικονομίας, μέχρι που τα ανοιχτά μαγαζιά να αποτελέσουν είδος εν ανεπαρκεία. Για να ολοκληρώσω τον ορισμό του πάτου, ασφαλώς και πρέπει να αναφερθώ στον πάτο του βαρελιού και σ’ αυτόν της λαϊκής έκφρασης που προκαλεί όλων των εντάσεων τα επιφωνήματα, σε κάθε θέαση.
Σήμερα θα ψάξουμε να βρούμε τον πάτο του βαρελιού της κρατικοποίησης των ιδιωτικών ακινήτων. Με την φόρα που έχουν πάρει, έχουν ξεχάσει ότι τα κρατικά ακίνητα ιδιωτικοποιούνται και όχι τα ιδιωτικά να κρατικοποιούνται, όταν έχουμε φτάσει αισίως τους 40 φόρους και να συνεχίζουμε να μετράμε.
Ωστόσο, όλα έχουν ένα όριο αντοχής και απ’ ό,τι φαίνεται για την ακίνητη περιουσία το σημείο μηδέν είναι πλέον αρκετά κοντά. Διότι μπορεί η άνοδος των τιμών στα ακίνητα και το υψηλό ποσοστό ιδιοκατοίκησης, που φτάνει στο 80%, να ήταν πολύ καλό «μαξιλάρι» για τα ελληνικά νοικοκυριά, σώζοντάς τα από το σκάσιμο της χρηματιστηριακής «φούσκας» του 1999, αλλά και από τη μεγάλη πτώση των μετοχών το 2008, λόγω της διεθνούς πιστωτικής κρίσης, αλλά σήμερα δύσκολα θα ξανακάνουν την έκπληξη. Ήδη μισθωτοί, συνταξιούχοι και επαγγελματίες, των οποίων το 80%-90% του προσωπικού τους πλούτου είναι τοποθετημένο σε ακίνητη περιουσία, έχουν δεχτεί μόνο την τελευταία διετία απανωτά φορολογικά χτυπήματα. Από την έκτακτη εισφορά ακίνητης ιδιοκτησίας επί ΕΤΑΚ 2009 έως και 9‰, τον 10-20πλασιασμό του ετήσιου Φόρου ακίνητης Περιουσίας (ΦΑΠ) από 1‰ σε 1%-2%, τον 10πλασιασμό του φόρου κληρονομιάς – γονικής παροχής από 1% σε έως 10%, μέχρι την αύξηση φορολογίας εισοδήματος έως 45%, την επιβολή ετήσιου τεκμηρίου διαβίωσης σε ιδιόκτητη ή και μισθωμένη κατοικία και την κατάργηση απαλλαγής των δαπανών επισκευών κτιρίων από το φορολογητέο εισόδημα. Το κερασάκι (πολύ πικρό για τους περισσότερους) είναι το έκτακτο τέλος επί δικαίων και αδίκων. Όλα αυτά, μάλιστα, σε μια εποχή που δεν κινείται απολύτως τίποτα, οι τιμές έχουν αρχίσει να ξεφουσκώνουν, ειδικά στις περιοχές που τα περισσότερα ακίνητα αγοράστηκαν με τραπεζικό δανεισμό, και οι προοπτικές είναι από μαύρες μέχρι κατάμαυρες. Με βάση τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, ο Δείκτης Ακινήτων από τις 101,7 μονάδες στο τέλος του 2008 μειώθηκε στις 89,9 μονάδες στο τέλος του δεύτερου τριμήνου του 2011. Δηλαδή υποχώρησε κατά 12.6%. Ακόμα μεγαλύτερη ποσοστιαία πτώση κατέγραψαν τα παλαιά ακίνητα, δηλαδή τα ακίνητα με παλαιότητα άνω των πέντε ετών. Στα ακίνητα αυτά, ο δείκτης της Τράπεζας της Ελλάδος από τις 101,3 μονάδες στα τέλη του 2008 βρέθηκε στις 87,7 μονάδες (-13,5%) στο τέλος του πρώτου φετινού εξαμήνου. Την ίδια στιγμή η ζήτηση έχει υποχωρήσει σε ποσοστό 50% και πλέον, ενώ δανεικό χρήμα, που κάποτε αποτέλεσε το καύσιμο για την περιλάλητη «λοκομοτίβα» της οικονομίας, δεν υπάρχει ούτε ζωγραφιστό. Να σημειωθεί ότι ήδη η υποχώρηση των τιμών έχει οδηγήσει τα ελληνικά νοικοκυριά να χάσουν από την αξία των ακινήτων τους περίπου 50 με 100 δις.ευρώ, με πολλαπλασιαστικές αρνητικές συνέπειες στο σύνολο της οικονομίας, καθώς έχουν επηρεαστεί οι επενδύσεις, η απασχόληση και εντέλει το διαθέσιμο εισόδημα.
Υ.Γ. Προχτές με ‘γραψε η Δημοτική Αστυνομία (στάθμευση), τους πέτυχα όταν αφήνανε την κλήση και τους είπα :
- Αν δεν είχα αυτοκίνητο θα με γράφατε;
-Όχι , μου απαντούν
-Αν εσείς δεν είχατε σπίτι θα πληρώνατε το χαράτσι;
-Όχι , μου απαντούν
-Άρα , τους λέω, το κράτος μας ή ο Δήμος μας, ότι βλέπουν γραπώνουν. Συμφωνείτε;
-Ασφαλώς, μου απαντούν, αλλά εμείς κάνουμε την δουλειά μας.
