«Λυπάμαι κύριε. Απολύεστε». Μια ατάκα που ακουγόταν συχνά-πυκνά στον ιδιωτικό τομέα
Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη
Πολιτικού Επιστήμονα
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com
«Λυπάμαι κύριε. Απολύεστε». Μια ατάκα που ακουγόταν συχνά-πυκνά στον ιδιωτικό τομέα και που επεκτείνεται πλέον και στο Δημόσιο. Οι δογματισμοί έχουν υποχωρήσει και οι ενδοιασμοί έχουν πιάσει υπέδαφος. Οι πρώην συνάδελφοί σου σε κοιτάνε με οίκτο και κατανόηση, κρύβοντας την χαρά τους για το γεγονός, ότι δεν βρίσκονται αυτοί στη δική σου θέση. Να ψάχνεις για δουλειά στα πενήντα σου και να μην σε προσλαμβάνει κανένας. Ακόμα κι αν κάποιος θέλει να το κάνει, δεν μπορεί γιατί η αγορά «έχει κάτσει». Το όνειρο της κατάληψης μιας θέσης στο Δημόσιο πλέον ξεθωριάζει. Ακόμα κι εκείνοι που θα κρατήσουν τις θέσεις τους, αισθάνονται ανασφαλείς με τις συνεχείς μειώσεις αποδοχών και την απουσία της μέχρι χτες κοινωνικής καταξίωσης που τους έδινε η θέση τους. Η εργασιακή ασφάλεια τίθεται πλέον υπό αμφισβήτηση και η «εργασιακή εφεδρεία» αποτελεί μόνιμη απειλή.
Στην Πλατεία Κλαυθμώνος συγκεντρώνονταν μέχρι τη συνταγματική αλλαγή του 1911 οι απολυμένοι δημόσιοι υπάλληλοι, οι οποίοι με κλαυθμούς και ικεσίες παρακαλούσαν να τους προσλάβουν ξανά. Ο λόγος που πήγαιναν στη συγκεκριμένη πλατεία, ήταν επειδή εκεί βρισκόταν το Υπουργείο Εσωτερικών. Με δεδομένο ότι, σε κάθε κυβερνητική αλλαγή υπήρχαν απολύσεις, οι συγκεντρώσεις των απολυμένων δημόσιων υπαλλήλων στην πλατεία, αποτελούσαν συχνό φαινόμενο. Η ιλαροτραγική αυτή κατάσταση σταμάτησε με την καθιέρωση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων από τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Εκατό χρόνια μετά η «εργασιακή εφεδρεία» στέλνει ανθρώπους στο περιθώριο, κονιορτοποιεί σχέδια ζωής για «ξεκούραστα και περήφανα γηρατειά», ισοπεδώνει κάθε έννοια εργασιακής ασφάλειας και καθιστά ως ζητούμενο την υλική αναπαραγωγή του ανθρώπου και την επιβίωση του.
Έφεδρος Δημόσιος Υπάλληλος. Θα απολυθείς και θα καταλάβεις εκ νέου μια θέση στο Δημόσιο, όταν και αν αυτή προκηρυχθεί. Δηλαδή ποτέ. Θα συμπληρώνεις αιτήσεις, θα συμμετέχεις σε διαγωνισμούς μαζί με τα παιδιά σου, θα αισθάνεσαι τον οίκτο των φίλων σου, θα αδυνατείς να καλύψεις ανάγκες της οικογένειάς σου, θα χάσεις το σπίτι σου που απέκτησες με δάνειο, τη δόση του οποίου κρατούσαν από το μισθό σου, θα σε ρωτάνε τα παιδιά σου γιατί δεν πηγαίνεις στη δουλειά και θα οικτίρεις τον εαυτό σου για την αδυναμία σου να συνεισφέρεις στο οικογενειακό εισόδημα. Θα αδυνατείς να βάλεις βενζίνη στο αυτοκίνητό σου, θα πουλήσεις τα περιουσιακά στοιχεία που έχεις για να καλύψεις ανελαστικές ανάγκες, θα πας στο χωριό σου και θα τσακωθείς με τους συγγενείς σου που διαμένουν εκεί, επειδή θα διεκδικήσεις την περιουσία σου που τόσα χρόνια αυτοί εκμεταλλευόταν χωρίς πρόσοδο, θα αγοράζεις παντελόνι αφού λιώσει εκείνο που φοράς, θα σταματήσεις τα φροντιστήρια των παιδιών σου και θα τα βάλεις να δουλεύουν για κομμάτι ψωμί από τα δεκατρία τους, μπας και μάθουν μια τέχνη.
Το αμαρτωλό παρελθόν μας σκοτώνει το φιλόδοξο μέλλον μας. Μια κατάσταση που βίωναν οι ιδιωτικοί υπάλληλοι -με ελάχιστες εξαιρέσεις- ελαύνει και στο μεγαλύτερο μεταπολεμικό μαζικό εργοδότη. Αγγίζει το εσωτερικό του ευρύτερου και ακουμπά στο περίβλημα του στενού δημόσιου τομέα. Η Πλατεία Κλαυθμώνος ξαναγεμίζει. Η απόγνωση και η απελπισία μας αγγίζει. Γινόμαστε αμήχανοι θεατές σε ένα εφιαλτικό σκηνικό εργασιακής τρομοκρατίας. Για να μην πτωχεύσει η χώρα, θα πρέπει να πτωχεύσουμε εμείς. Η ανασφάλεια γιγαντώνεται, η οργή συσσωρεύεται και η απελπισία γίνεται φουσκωμένο ποτάμι. Μακάρι, η ωριμότητα των πολιτών να αποδειχτεί ικανή να αποσοβήσει την όποια αρνητική εξέλιξη, σε σχέση με ιστορικά παραδείγματα, που οδήγησαν τη χώρα σε ανώμαλες καταστάσεις.
