— Πες μου εσύ, στρατοκόπε του αιώνα ετούτου, πες μου τι είδες

Του Γιάννη Τσουδερού

Γιατρού

— Πες μου εσύ, στρατοκόπε του αιώνα ετούτου, πες μου τι είδες, ή έπαθες, ή έμαθες από τους δικού σου περασμένους αιώνες. Πες μου, ακόμα, τι βλέπεις να έρχεται στο δικό μου αιώνα του σήμερα. Άρχισε να μου λες.

— Μάθε, λοιπόν, πως τον αιώνα που εσύ ζεις, ζεις εξόριστος από την ελληνική παιδεία σου και να τι εσύ παράγεις. Παράγεις πλούτο πολύ, αλλά άχρηστο στους πολλούς. Παλιά, στους δικούς μου αιώνες, σου θυμίζω, ο Πλούτος ήταν γιός παράνομου έρωτα της θεάς Δήμητρας. Αυτή τον γέννησε στην Κρήτη, σε χωράφι τρεις φορές οργωμένο και βρεγμένο από βροχές θεϊκές, έτοιμο να καρπίσει πλούτο. Όποιος δεχόταν τα ελέη της γης, δηλαδή τον πλούτο της , ονομαζόταν εύπορος. Ο Δίας, όμως, πρόβλεψε ότι ο Πλούτος τον πλούτο της γης θα τον ξόδευε στραβά και θα τον μοίραζε μόνο στους δικούς του ανθρώπους και γι αυτό τον τύφλωσε. Τουλάχιστον, τυφλός θα μοίραζε όπου λάχει τον πλούτο, σε τίμιους κι ανέντιμους, κι όχι μόνο στους δικούς του.

Από τότε έλεγαν ότι ο πλούτος δεν παρακολουθεί πάντα την πραγματική αξία των πραγμάτων. Τώρα, όμως, ο Πλούτος πέθανε και οι εύποροι μετατράπηκαν σε Πλούσιους και Υπερπλούσιους. Ο πλούτος συσσωρεύτηκε δραματικά μόνο στα χέρια τους κι έτσι η φτώχεια των απλών ανθρώπων καλπάζει πάλι ξέφρενα σ’ ανατολή και δύση.

— Όμως, πες μου περαστικέ στρατοκόπε δε βλέπεις πόσο προόδευσε ο κόσμος στον αιώνα μου; Διαστημόπλοια ταξιδεύουν ακόμα και έξω από το δικό μας κοσμικό σύμπαν σε άλλα σύμπαντα. Διάφορες μηχανές είναι στη δούλεψή μας και η ζωή μας μετρά περισσότερη ζήση στη γη, απ’ ότι μέτρησε ποτέ άλλοτε. Επίσης, η πληροφορική μας γέμισε με χίλιες ανέσεις, όπως τα τηλεφωνάκια κολότσεπης και τόσες άλλες έξυπνες, όπως λάθος βέβαια λέμε, συσκευές. Τι λες, λοιπόν, για όλα αυτά;

— Αλλοίμονο σου κάτοικε της γης, στον αιώνα ετούτο της ασύνετης σκέψης. Δε μέτρησες σωστά. Δε σκέφτηκες τούτο το απλό. Ποιούς και πόσους ανθρώπους εξυπηρετεί το προϊόν της παγκόσμιας σκέψης; Εξυπηρετεί απ’ ευθείας τον ίδιο τον άνθρωπο; Αυτός είναι ο σκοπός; Ή μήπως …..; Μια φορά στη ζωή μας υπήρχαν τα όνειρα. Ονειρευόμασταν πως κάποια φορά ο καθένας μας, με τον κόπο του, θα πιάνε το δικό του όνειρο και θα το έκανε πραγματικότητα του. Έτσι του έλεγε και η παιδεία του τότε. Η μάνα του του έλεγε μάθε παιδί μου γράμματα να γίνεις άνθρωπος, όχι βέβαια πλούσιος άνθρωπος, όπως λέγεται στον αιώνα ετούτο. Απλά άνθρωπος. Εν τω μεταξύ η τεχνολογία προόδευε με τεράστια άλματα. Ο πλούτος αυξανόταν ταχύτατα. Κι εδώ αρχίζει ο μεγάλος κατήφορος. Αντί ο πλούτος που μαζευόταν με γοργούς ρυθμούς πια ν’ αυξήσει το μερτικό όλων των ανθρώπων, ξώμεινε στη διαχείριση του κουτσού και στραβού γιού της Δήμητρας Πλούτου. Μόνο που ο Πλούτος είχε κάποια θανάσιμα ελαττώματα, την πλεονεξία και την απληστία. Έτσι, αντί να μοιράζει τον πλούτο, έστω κι άδικα, προτίμησε να τον συσσωρεύσει σ’ ελάχιστους ανθρώπους. Αυτό γίνεται τώρα. Άπληστες είναι τώρα οι λεγόμενες «αγορές», που δεν είναι τίποτα άλλο από τους τοκογλύφους, τράπεζες και χρηματιστήρια, που λειτουργούν τοκογλυφικά και επινοούν χίλια άλλα κόλπα για τον πολλαπλασιασμό του κέρδους τους και τη συσσώρευση του παγκόσμιου πλούτου σε λίγα χέρια, χωρίς καμιά σκέψη για τη δικαιότερη διανομή του.

— Και ο Άνθρωπος τι έγινε;

— Απλά, έγινε ένα εξάρτημα για τη δημιουργία του πλούτου. Έγινε το χρήσιμο και απαραίτητο εξάρτημα για τον καταναλωτισμό στο χρηματοοικονομικό σύστημα. Έγινε ένας καταναλωτής πλούτου. Έγινε ένα καταναλωτικό - οικονομικό πιόνι του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Έγινε ένας ακόμα ονειροπόλος, αλλά του μοναδικού παγκόσμιου ονείρου. Να γίνει κι αυτός όχι εύπορος, αλλά πάμπλουτος. Προκειμένου να πραγματοποιήσεις το όνειρό σου μπορείς τώρα να χρησιμοποιήσεις οποιονδήποτε τρόπο, θεμιτό ή αθέμιτο, εγκληματικό, ή ότι άλλο παρόμοιο. Λίγο, ή καθόλου, πρέπει να σε νοιάζει αν γίνεις ένας οικονομικός δολοφόνος ατόμου, ατόμων, λαών, ή και ηπείρων. Αρκεί το όνειρο του πλούτου να γίνει η δική σου πραγματικότητα. Στο μεταξύ, μέχρι να πιάσεις αυτό το όνειρο, πράγμα δύσκολο άλλωστε, το σύστημα σου προσφέρει μια κάποια λύση. Σου προτείνει να ντυθείς, να ζεις και να συμπεριφέρεσαι σαν πλούσιος. Σου προτείνει να μασκαρευτείς πλούσιος με το λεγόμενο life style. Αγοράζεις ρούχα, παπούτσια, κοσμήματα, ακόμα κι αυτοκίνητα, όλα τελείως ψεύτικα, όπως ακριβώς κάνεις την ημέρα των απόκρεω, που ζεις για μια μέρα σαν Ζορό ή Μπαγιαντέρα, Πομπαντούρ ή Μαρία Πενταγιώτισα. Ακόμα και ψεύτικο αυτοκίνητο μαζεράτι ή φερράρι νοκιάζεις και κυκλοφορείς για να δείξεις στους άλλους τι δήθεν είσαι, ενώ στ’ αλήθεια είσαι ένας μακροχρόνιος μασκαράς. Αυτό είναι το life style. Η δική σου υπερηφάνεια είναι η  γελιοποίησή σου. Κράτησε, κάτοικε του αιώνα ετούτου, αυτή τη εικόνα του νέου ανθρώπου, που έγινε εξάρτημα αναγκαίο στο μηχανισμό κατανάλωσης του πλούτου των ελαχίστων.

— Αλλά, μήπως τα παραλές, απλέ στρατοκόπε του αιώνα ετούτου;

— Μακάρι να ήταν έτσι.

— Ας μακρύνω, λοιπόν, το λόγο μας, προσφέροντάς σου εικόνες του αιώνα μου, στρατοκόπε εξόριστε  στο δικό μου αιώνα. Δες μαζί μου και πες μου τι βλέπεις; Εικόνα 1η: Μέσα στο τελευταίο τρίμηνο του έτους μας πέθαναν, στη Σομαλία, 29.000 παιδιά από ΠΕΙΝΑ. Ναι, από πείνα. Κι όμως σε πληροφορώ ότι ποτέ άλλοτε δε σωρεύτηκε τόσος πλούτος στη γη, όσο τώρα. Εικόνα 2η: Ελλάδα. Από χρόνια στην Ελλάδα ακουγόταν, εν χορώ μάλιστα, ότι χρειαζόταν αλλαγή της κρατικής μηχανής, αν θέλαμε να πάμε μπροστά. Τώρα γίνεται μια τέτοια προσπάθεια, για να διορθωθούν μερικά στραβά από τα τελείως οφθαλμοφανή. Όπως: Να κοπεί το ρουσφέτι που γίνεται με μέσο το πεσκέσι, δηλαδή τη συνήθεια του οθωμανικού κράτους, του κοτζαμπασισμού. Μέσα σ’ αυτή την προσπάθεια περιορισμένης έστω κρατικής αναμόρφωσης συμπεριλαμβάνεται και η Εκπαίδευση ( για την Παιδεία βέβαια ούτε κουβέντα). Ε! λοιπόν, και τα δύο σώματα, δημοσιοϋπαλληλικό και εκπαιδευτικό, αντιδρούν σε κάθε άγγιγμα του θέματος, όπως αντιδρούσαν και οι κοτζαμπάσηδες κατά την οθωμανική κατοχή. Οι πρυτάνεις μάλιστα παρουσιάζουν την ίδια υπουλότητα των αυλικών του οθωμανικού διβανίου. Δηλώνουν, ας πούμε: «Εμείς δε θα απεργήσουμε για τις αλλαγές που λέμε να μη γίνουν. Αλλά, θα απεργήσουν οι φοιτητές για άλλα ζητήματα, όπως το ότι θα ψηφίζουν λίγοι στην εκλογή του πρύτανη». Τέτοια αήθη συνδικαλιστική συνεργασία μεταξύ αιωνόβιων φοιτητών και πεφωτισμένων της εκπαίδευσής μας χρησιμοποιούν για την προστασία των κεκτημένων τους! Όσο γενικά για τα πρότυπα, που σου υποβάλλει το οικονομικό – εκπαιδευτικό σύστημά σου και συ καλλιεργείς μέσα σου, κοίταξε λίγο καλλίτερα και θα δεις ότι σου στέρησαν την Παιδεία σου, γιατί μόνο έτσι μπορούσαν να σε κάνουν καταναλωτικό εξάρτημα του πλούτου. Μόνο μ’ αυτό τον τρόπο μπόρεσαν να σε κάνουν να διαλέγεις ως πρότυπα ανθρώπους που το σύστημα τους έχει μεταβάλει σε ζώα. Είναι όντα που τα έχουν γυμνάσει να κάνουν γρήγορες αντανακλαστικές κινήσεις, όπως κάνουν οι χιμπατζήδες, ή τα δελφίνια στο ενυδρείο. Γι’ αυτούς είναι σπουδαίο να κλείνει, για παράδειγμα, το κύκλωμα κεφάλι - πόδι – μπάλα, με αποτέλεσμα κατευθυνόμενο κλότσημα. Καμιά σκέψη. Μόνο το τέλειο αντανακλαστικό κύκλωμα, όπως το βλέπουμε και στο σκύλο, που τρέχει να πιάσει τη μπάλα, χωρίς να ξέρει γιατί το κάνει, χωρίς δική του σκέψη. Αν σ’ όλα αυτά τα όντα δώσεις να λύσουν ένα απλό αίνιγμα, δεν θα το καταφέρουν, γιατί απλούστατα δεν έχουν δημιουργική σκέψη. Τους λείπει ο αυτοδύναμος συνδυασμός και συσχετισμός των γνώσεών τους, τους λείπει η λογική.

Θ’ αντιλαμβάνεσαι τώρα, στρατοκόπε του αιώνα μας, σε τι θαυμάσια πρόοδο έχουμε σπρώξει το ανθρώπινο είδος. Το σπρώξαμε, κοντολογίς, στη χιμπατζιδοποίησή του. Τώρα, η φιλοσοφία, οι ανθρωπιστικές θεωρίες, η φιλοσοφική ηθική είναι φάροι σβηστοί και ερείπια μουσειακού μόνο ενδιαφέροντος. Και … πείτε πάλι τον τελευταίο χρησμό των Δελφών που λέει: «… μεταφέρετε στο βασιλιά σας πως έπεσε στο χώμα ο αυλός. Ο Φοίβος τώρα πια δεν έχει σπίτι εδώ, ούτε πηγή που μιλεί, γιατί και το νερό που μιλεί πάει χάθηκε κι αυτό». Μπαίνουμε πάλι στους αιώνες των ανθρωποειδών όντων; Τι πρόοδος!!!