Η ισοπέδωση των πάντων αποτελεί κλασικό φαινόμενο
Του Νίκου Πολιουδάκη
Πτυχιούχου Επικοινωνίας & ΜΜΕ
Καποδιστριακού Παν/μίου Αθηνών
Η ισοπέδωση των πάντων αποτελεί κλασικό φαινόμενο και αγαπημένη συνήθεια στην καθημερινότητα των Ελλήνων πολιτών, από τα πιο σοβαρά (βλ. κρίση) ως τα λιγότερο σημαντικά (βλ. ποδόσφαιρο). Υπάρχουν οι καλοί και οι κακοί γιατροί, οι καλοί και οι κακοί ταξιτζήδες, οι καλοί και οι κακοί δημοσιογράφοι, οι καλοί και οι κακοί Αλβανοί, οι καλοί και οι κακοί Έλληνες κοκ.
Μια αρνητική πινελιά για ένα κομμάτι όλων αυτών αρκεί για να πάρει η μπάλα τους πάντες και η λέξη «λαμόγια» και οποιοσδήποτε άλλος βαρύτερος χαρακτηρισμός να τους συνοδεύει ες αεί. Ίσως για το μόνο που έχουν δίκιο σε ένα μεγάλο ποσοστό είναι ότι οι σημερινοί πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι, ψηφοθήρες και οι πρώτοι υπαίτιοι για τα τωρινά δεινά της χώρας. Κα πάλι όμως υπάρχουν εξαιρέσεις, «αμόλυντες» και σε αυτήν την κάστα.
Ισοπεδωτικός υπήρξε ο κ. Πάγκαλος με τη φράση του -σλόγκαν πανελλήνιο πλέον- «μαζί τα φάγαμε». Ισοπεδωτικός και ο τωρινός Υπουργός Υγείας, Ανδρέας Λοβέρδος, με την προ αρκετών ημερών κουβέντα του, πως ένα εκατομμύριο δημόσιοι υπάλληλοι ταλαιπωρούν 10000000 Έλληνες. Ωστόσο, η άποψη του αυτή έρχεται σε σύγκρουση με την ανωτέρω άποψη του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, καθώς σε μια από τις επεξηγήσεις του για την περιβόητη φράση, ο κ. Πάγκαλος είχε δηλώσει πως εννοεί αυτούς που ρουσφετολογικά κατέλαβαν δημόσιες θέσεις επί κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και όχι μόνο.
Σύμφωνοι, το ελληνικό δημόσιο νοσεί σε πολλές πτυχές του, όμως βάζοντας όλους τους λειτουργούς του στο ίδιο τσουβάλι, συμπεριλαμβάνει κι αυτούς που φιλότιμα ασκούν τα καθήκοντά τους και άλλους που δείχνουν υπερβολικά πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν τους πολίτες, οι οποίοι βομβαρδίζονται από τις δυσκολίες της γραφειοκρατίας. Ανεξάρτητα από το αν έχουν διοριστεί ρουσφετολογικά, υπάρχουν άτομα που τουλάχιστον αναγνωρίζουν το «βόλεμα» τους ή απλώς τη σιγουριά της μονιμότητας, όντας τουλάχιστον άξιοι, τυπικοί και εξυπηρετικοί. Υπάρχει δυστυχώς και η άλλη μεριά, της αχαριστίας και της άκρατης «βολεψιάς». Πόσοι από μας δεν έχουμε παρατηρήσει συμπεριφορές σε δημόσιες υπηρεσίες που το επιβεβαιώνουν;
Ο κ. Λοβέρδος όμως δε μίλησε για αυτούς τους «αχάριστους» που σε τελευταία ανάλυση η παράταξή του εν πολλοίς τους δημιούργησε και τους άφησε να ταλαιπωρούν 10 εκ. Έλληνες, αλλά για όλους. Ο κ. υπουργός συναινεί σε νέα σκληρά μέτρα γνωρίζοντας εκ του ασφαλούς ότι τα «βουλευτικά» ταμεία θα μείνουν ανέπαφα. Αλλά για αν λέμε και του στραβού το δίκιο, δεν είναι λίγο που οι λιμουζίνες των πολιτικών θα αντικατασταθούν από συμβατικά αυτοκίνητα, στα πλαίσια των συνολικότερων περικοπών των κρατικών δαπανών. Δράμα!
Από την άλλη, ο κ. Μιχελάκης κατηγορεί την κυβέρνηση για 25000 νέες προσλήψεις τον τελευταίο καιρό κι ενώ με τις επικείμενες αλλαγές στο δημόσιο άνω των 20000 χιλιάδων θα βρεθούν εκτός δημοσίου με τη λήξη των συμβάσεων τους, πράγμα που κατά τον εκπρόσωπο της ΝΔ αντιτίθεται στην περσινή απόφαση της κυβέρνησης για μία πρόσληψη ανά πέντε αποχωρήσεις. Και η «ταλαιπωρία» μάλλον μεγαλώνει.
Το πιο απίστευτο των ημερών είναι που στη ΔΕΘ είδαμε να υπάρχουν άνθρωποι «ευχαριστημένοι» -ή αλλιώς κομματόσκυλα- που ακολουθούν κατά πόδας και χειροκροτούν ακόμα και τώρα τους πολιτικούς που μας άρχουν. Δυστυχώς, ο Έλληνας Αριστοτέλης δεν μπόρεσε να προβλέψει πως στο πέρασμα των αιώνων ο άνθρωπος από «φύσει πολιτικό ον» θα εξελισσόταν σε «φύσει πελατειακό ον» στη χώρα που κατά τα άλλα γέννησε τη δημοκρατία…
